Art Ensemble of Chicago - Les Stances a Sophie (1970)

Theme de Yoyo zou het goed doen in het maak kennis met soul/funktopic

Zet hem daar neer dan.
Als ik het goed zie hebben we hier een filmpje waar het in zit: YouTube - Art Ensemble Of Chicago theme de yoyo (kan hem hier alleen even niet bekijken vanwege gebrek aan Flash).

lijkt me een goed idee, alleen geen idee hoe je zo'n youtube clipje op mume zet.

Gewoon de url tussen [embed]-haken. Dat clipje is inderdaad prima, Frank. Briljant nummer trouwens.

En dan geef ik alvast een 7,5 Leuk nummer, met Fontella Bass nog wel (al kan ze beter niet zo vaak Champs-Elysées zingen).

Ze hebben ontzettend veel platen gemaakt, die natuurlijk niet allemaal op de MuMe-discografielijst staan, maar mag ik aandacht vragen voor Urban Bushmen uit '80 ? Errug goeie dubbel-lp, herkenbaar aan graffiti-achtige "Basquiat" hoes.
Als ik kon gaf ik die ook een 7,5.

U.B. staat op mume lijkt me. en die 7,5 staat gelijk aan 3,5* of 4* als je positief afrond

Theme de Yoyo is echt een geweldig nummer, zo swingend en sfeervol. Helaas kunnen de andere nummers daar niet tegenop en wordt het na een tijdje wat minder interessant. Toch nog wel een prima plaat verder.

Fijn album, vooral de opener wist me te overtuigen. 'k Weet nog niet goed hoe ik het best kan omschrijven, daarvoor dringen verdere luisterbeurten zich op. Gelukkig maar.

Een van de beste nummers van de 70s en zeven redelijke nummers. Alsnog een 4.0 puur vanwege de opener.

Met: Lester Bowie (trumpet), Roscoe Mitchell (reeds, percussion), Joseph Jarman (reeds, percussion), Malachi Favors (bass), Famadou Don Moye (drums, percussion), Fontella Bass (vocals)

Fantastische plaat dit. Voor het AEOC moet ik altijd even in de stemming zijn maar deze plaat gaat er eigenlijk altijd wel in. De opener 'Theme de Yoyo' is een ware klassieker. Vieze ruige soul met een heerlijke funky groove. Favors zet een baslijn in om nooit te vergeten. Maar vooral die stem van Fontella Bass.... wat een gevoel en soul had deze dame. En het is veelzeggend dat ze in dit soort samenwerkingen te vinden is. Precies die soul kent zoveel raakvlakken met de muziek van AEOC, al is het natuurlijk een totaal ander genre. De chaotische uitstapjes tussendoor geven de muziek alleen maar meer kracht.

Toegegeven, het eerste nummer is het ware hoogtepunt. Daarna horen we ook even een tijdje niets meer van Fontella. Het betekent echter geenszins dat de rest van de plaat saai is. De band trekt de plaat wat meer in het avant-garde territorium. Chaotischere stukken muziek wisselen af met meer filmische sferen. Hoofdlijn blijft dat elke muzikant fantastisch soleert. Of het nou Lester Bowie is met zijn snelle frasen op trompet of Mitchell op sopraan die de muziek meer richting Oosters georiënteerde sferen trekt, met een ijzingwekkend koude toon. En dan blijft de muziek heerlijk wiegen tussen freejazz, blues, soul en soms weer stukken die duidelijk maken dat het hier echt om een score gaat. De variations zijn daarmee weer een prachtig stuk adempauze tussen de intensere muziek door.

De vinyl reissues op Souljazz zijn prachtig. Ik heb die van 2008 en het klinkt echt geweldig. Ik heb wel wat twijfels of ze netjes auteursrechten hebben betaald aan Nessa records.... Maar dat ga ik gewoon even navragen aan Chuck Nessa zelf. Maar ik zeg bij voorbaat: deze wil ik toch niet kwijt

Fijne plaat, met vooral een magnifieke opener. Ik kan grotendeels meegaan in de mening van Soledad hierboven, dus laat me er niet een al te lang bericht van maken.

Thème de Yoyo onderscheidt zich dankzij de ontzettend soulvolle en krachtige vocals van Fontella Bass, die verder niet veel potten heeft gebroken (in 1965 scoorde ze met Rescue Me wel een hit), de fantastische baslijntjes van Malachi Favors en de verrassende freejazz-uitspattingen tussendoor. Eclectisch en mysterieus klinkt ook Thème Libre, een ander hoogtepunt. Deze compositie hint wat meer naar het feit dat deze plaat eigenlijk de soundtrack is van een Parijse film, maar staat ook als song prima op zichzelf. De overige stukken lijken grotendeels ten dienste van de film te staan (lees: donker en sfeervol - ik ken de film zelf niet trouwens, maar zo komt de muziek over), wat de focus hier en daar wat doet verslappen, naar mijn mening. Al is dat slechts een kleine smet hoor, en vind ik dit gewoon een erg fraai album.

4 sterren