Manilla Road - The Blessed Curse (2015)

Deze plaat wil maar niet lekken en dus wordt het duimen dat de media markt deze plaat vrijdag in de schappen zet.

Toch een halfje ervan af. Het is zeker geen straf om naar The Blessed Curse te luisteren, maar Manilla Road klinkt niet zo gedreven en geïnspireerd als op Playground of the Damned, Mysterium of Voyager het geval was. Goede nummers vind je hier wel terug hoor. Tome Of Clay is een pareltje en Life Goes On behoort in mijn optiek tot de beste songs die de band ooit schreef, maar ik weet niet goed wat ik met dit album aanmoet. Ik kan het nog steeds niet helemaal plaatsen. Waar ik stiekem ook wel moeite mee heb is dat Hellroadie erg vaak de zanger is. Op oudere platen zingt hij vaak niet onverdienstelijk, maar hier smacht ik vooral naar the Shark. Mede daardoor vind ik de tweede schijf van dit album een stuk beter.



eindstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. The Blessed Curse
13. Gates Of Fire
14. Spiral Castle
15. Metal
16. Out Of The Abyss
17. The Circus Maximus

Gemiddeld: 3,85*


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Domine (4,5)
Finntroll (4,5)
4. While Heaven Wept (4,3)
5. Primordial (4,19)
6. Thyrfing (3,93)
7. Stratovarius (3,87)
8. Manilla Road (3,85)
9. Helloween (3,67)
10. Symphony X (3,33)
11. Iced Earth (3,25)
12. Rainbow (2,94)
13. Sonata Arctica (2,44)

Het laatste album! Aangezien we de band volgende week donderdag live gaan zien, was het ook wel even tijd dat we de marathon zouden afmaken. Toentertijd heb ik het voorzien van een 88/100 op Metalfan.nl (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=8530) en ik sta nog steeds wel achter deze score. De vergelijking 'beste album sinds Mystification kan ik echter niet meer mee akkoord gaan, maar het scheelt niet veel. Het album is namelijk erg gevarieerd en bevat enkele van de beste werkjes die de band sinds jaren heeft gemaakt. Kings Of Invention, Reign Of Dreams en Luxifera's Light zijn heerlijk stevig en hard, terwijl Tomes Of Clay weer een fantastische epic is. Het zijn echter de ballads The Muses Kiss, After The Muse en vooral Life Goes On die absoluut tot de hoogtepunten behoren. Mark Shelton is een oude, wijze man geworden die op de akoestische tracks gewoon eigenlijk het meeste te vertellen heeft.

Fijn dat de band wel consistent behoorlijk interessant materiaal heeft gemaakt. Voor de mensen die interesse hebben gekregen: probeer ook Hellwell, Shelton's zijproject. Manilla Road staat voor mij in ieder geval voor pure, archetypische metal en is zeker een van de meest oprechte bands die ik ken.

Eindstand
1. Mystification 5*
2. The Deluge 4.5*
3. Open The Gates 4.5*
4. Mark Of The Beast 4.5*
5. The Courts Of Chaos 4.5*
6. Voyager 4.5*
7. The Blessed Curse 4*
8. Atlantis Rising 4*
9. Crystal Logic 4*
10. Playground Of The Damned 4*
11. Gates Of Fire 4*
12. Spiral Castle 4*
13. Invasion 3.5*
14. Mysterium 3.5*
15. Out Of The Abyss 3.5*
16. The Circus Maximus 3*
17. Metal 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Manilla Road 4*
9. Stratovarius 4*
10. Symphony X 4*
11. Helloween 3,9*
12. Iced Earth 3,81*
13. Rainbow 3.5*

Weer een pracht plaat, van deze fantastische band.