The Lone Bellow - Then Came the Morning (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Lone Bellow - Then Came The Morning - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het titelloze debuut van The Lone Bellow haalde ik in december 2013 uit de jaarlijstjes van PopMatters, dat het debuut van de band uit New York uitriep tot de beste Americana plaat van het jaar.

Daar viel niet eens zo heel veel op af te dingen, want wat maakte The Lone Bellow indruk met haar gloedvolle debuut vol emotie en weemoed en muziek die door de band zelf werd omschreven als ‘Brooklyn country music’.

Omdat de muziek van de band aansluit op in Nederland zeer succesvolle bands als The Lumineers, Mumford & Sons en The Civil Wars, had ik eigenlijk verwacht dat het debuut van The Lone Bellow ook in Nederland zou worden omarmd, maar de plaat deed helaas helemaal niets.

De tweede plaat van de band behoorde in de Verenigde Staten de afgelopen week bij de belangrijkste releases van de week, maar in Nederland gaat The Lone Bellow ook met haar tweede plaat waarschijnlijk maar weinig aandacht krijgen. Het is werkelijk doodzonde, want wat is Then Came The Morning een prachtplaat.

De door Aaron Dessner (The National) geproduceerde plaat knalt er direct in met de zwaar aangezette titeltrack. 60s koortjes, aanzwellende strijkers en blazers, vocalen die uit de tenen komen en spanning die langzaam steeds verder wordt opgebouwd. Ik was eigenlijk direct al om, maar Then Came The Morning blijkt vol te staan met prachtsongs.

Waar de band op de vorige plaat nog flirtte met lekker in het gehoor liggende folk, is Then Came The Morning een veel ambitieuzere plaat met een bijzonder eigen geluid. The Lone Bellow klinkt een stuk hechter en veelzijdiger dan op het debuut, wat mede de verdienste is van producer Aaron Dessner en de extra muzikanten die hij heeft ingeschakeld. Het zorgt voor een prachtig klinkende plaat vol muzikale verrassingen.

In muzikaal opzicht heeft de band een flinke sprong gemaakt en ook wanneer het gaat om de invloeden die The Lone Bellow verwerkt in haar muziek, is Then Came The Morning niet altijd goed te vergelijken met zijn voorganger. Country en folk zijn nog altijd belangrijke bestanddelen van de muziek van The Lone Bellow, maar de band verkent hiernaast alle uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek uit verleden en heden. The Lone Bellow kan hierbij flink uitpakken, maar is ook niet bang voor kleine en intieme songs.

Sterkste wapen van The Lone Bellow is ongetwijfeld zanger Zach Williams, die keer op keer garant staat voor kippenvel. Williams zingt zo af en toe of zijn leven er van af hangt, wat de plaat een intensiteit geeft om bang van te worden.

Dertien songs en drie kwartier lang maakt The Lone Bellow op Then Came The Morning een onuitwisbare indruk. Dertien songs en drie kwartier lang begeeft de band zich op het snijvlak van meerdere genres en keer op keer pakt het geweldig uit. Dertien songs en drie kwartier lang maakt The Lone Bellow muziek die overloopt van passie en emotie en je genadeloos bij de strot grijpt, maar over-the-top is het geen moment.

Then Came The Morning is een ontstellend mooie en indrukwekkende plaat. Het is, nog meer dan het debuut van de band, een plaat die iedere liefhebber van Amerikaanse muziek moet horen. Voor mij het onbetwiste hoogtepunt van 2015 tot dusver. The Lone Bellow, wat een band. Then Came The Morning, wat een plaat. Kippenvel van de eerste tot en met de laatste noot. Erwin Zijleman

Ik heb ook kippenvel en luister nog even aandachtig door. Erwin, bedankt.

Graag gedaan

Mooie review, dank. Popmatters zelf is ditmaal stuk minder positief.

Eerst maar eens zelf luisteren dan, kon de vorige erg waarderen.

Mooie plaat. Staat vandaag op het programma. Fake Roses uitschieter tot nu toe

Aardig album van dit trio, maar het hoogtepunt van 2015 tot zover is wel erg veel eer. Kippenvel kan ik me bij nummers als Fake Roses en het absolute hoogtepunt Marietta zeker wel voorstellen, maar vervolgens volgt een hoop middelmaat slechts onderbroken door Diners. Uiteindelijk eindigt de plaat wel weer prima. Telluride en To the woods zijn lekker ingetogen. Hoewel Cold as it is als bluesrockertje binnen de sfeer van dit album een beetje als iets op een drumstel slaat word ik daar wel vrolijk van. En met I let you go eindigt het album uitstekend. (Ik heb namelijk naar Spotify geluisterd en daar staat dit nummer als laatste. Watch over us staat hier als laatste, maar op Spotify op nummer 6). Kortom goed begin en een goed einde. Maar er hadden gerust een stel nummers weggelaten kunnen worden. Ook de af en toe wat overdadige bombast had wel wat minder gemogen.

IJzersterk vervolg op een nog steeds geweldig debut. Soms aanstekelijk en soms gewoon lekker vrolijk, rockig en sfeervolle muziek. De stem van Kanene is echt top en erg fijn om naar te luisteren.
Favo's absoluut de titeltrack en Diners.