Cirith Ungol - One Foot in Hell (1986)

Uitstekende plaat. Goed gespeelde heavy metal-songs met een wat schreeuwerig stem waar je wel van moet houden.

Ik kan me de hoes vooral nog herinneren van vroeger uit de bladen. Met de muziek ben ik wat minder bekend dus een aantal sterren/punten geven heeft dan ook weinig zin. Maar volgens mijn indruk lijkt de muziek wel wat op een schreeuwerige versie van de Heavy/Doommetal band Trouble. Goede gitaristen hoor ik overigens ook op deze plaat uit 1986 met boeiend gitaarwerk. Mijn indruk is in iedergeval positief. Wie weet volgt er nog een puntenscore.

Aparte metal en wel een keer leuk om af en toe te luisteren. Echter niet alle nummers zijn het beluisteren vaker waard.

Hun beste is de voorganger, King of the Dead.

One Foot In Hell is het eerste album waar ik de band betrap op composities. Waar de voorgaande platen aan elkaar hingen van losse ideetjes, hoor ik hier hoe er daadwerkelijk songs op staan. Daar komt ook bij dat de productie veel beter is, het tempo hoger is (meer US power metal dan de doom sound van het vorige album) en Baker bij vlagen een zanglijn vast kan houden zodat het er op lijkt dat hij ook daadwerkelijk probeert te zingen in plaats van alleen te krijsen.

Nadsokor heeft een weergaloos einde en is daarmee ook echt een hele sterke track. Jammer dat 100 Mph dan weer zo'n obligate meezinger is. War Eternal heeft na het lachwekkende refrein dat tot in den treure herhaald wordt, ten minste ook echt weer spectaculair gitaarwerk. Doomed Planned doet me ook niet zoveel, maar het is in ieder geval niet vervelend om naar te luisteren. Als geheel echter lang niet zo vervelend om naar te luisteren als de twee voorgangers. Op momenten zelfs erg goed.

Tussenstand:
1. One Foot In Hell
2. King Of The Dead
3. Frost And Fire

Hoewel ik hier echt wel van genoten heb, krijgt het toch een lagere score. De songs zijn robuuster en compacter geworden. Het geluid is zwaarder, maar ik vind het niet per se beter dan de voorgangers. Aan de stijl is weinig veranderd verder. Als je de zanger niet trok, zal dat hier niet gaan veranderen. Voor mijn gevoel wordt er meer gerift en minder gesoleerd, maar het gitaarwerk is nog steeds heel smakelijk. Het epische karakter hoor je weer goed terug in Nadsokor wat een track van jewelste is. Het blijft een heel prettige band verder.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell

Toch een erg leuk album, denk ook wel het beste wat ik van de mannen heb gehoord tot nu toe.
Veel prettige nummers met nog steeds dat eigenaardige randje en toch veel toegankelijker dan de vorige plaat.
Maar dit is ook een album dat beter werkt als geheel, ik had namelijk veel moeite om favorieten te kiezen.
De opener, Nadsokor en het grappige Doomed Planet staan voorlopig in m'n top 3.

1. One Foot in Hell
2. Frost and Fire
3. King of the Dead