Joe Beck - Beck (1975)

Van die Loveboat-jazzrock, die wel erg dicht tegen de knuffeljazz aan ligt, met veel gebruik van licht saxwerk, disco-gitaarslagpartijtjes en een strijkersectie.

Een echt seventies-soundtrack-gevoel krijg ik erbij, alhoewel het natuurlijk allemaal wel weer lekker weg luistert. Met onder meer Joe Beck op gitaar, David Sanborn op sax en Will Lee op basgitaar.

Maar deze easy listening zou echt eigenlijk geen jazz genoemd mogen worden.
Instrumentale pop misschien? Ik denk trouwens dat niemand hier meer zo warm voor loopt.

Instrumentale pop lijkt me juist weer geen recht doen aan dit soort muziek. Het is van die typische jazzrock die midden jaren zeventig door een heleboel artiesten per strekkende meter werd vervaardigd.

Joe Beck heeft volgens Wiki zowel een jazz-, funk- en rock-achtergrond (van Miles Davis en James Brown tot Paul Simon), en al die invloeden klinken hier wel een beetje in door, hoewel het resultaat hoogstens klinkt als een jam-ssessie in de fusionhoek. Niet de minsten spelen mee trouwens, want naast de musici die Mssr Renard hierboven noemt, doen ook fusiongrootheden als Don Grolnick (toetsen) en Steve Khan (gitaar) hier mee. Die zijn allebei diendend aanwezig, maar voegen met hun kleurrijke spel toch wel wat toe, vind ik. Joe Beck zelf heeft toch het meeste weg van een rock-gitarist en zijn toon en aanslag bevallen me wel.

Het is een aangenaam en onderhoudend plaatje, vind ik, al waart er inderdaad een soort soft porno-soundtrack sfeertje in rond. Het album wint aan curiositeitswaarde doordat David Sanborn hier te horen is voordat-ie bekend werd als solist, en wat mij betreft springt-ie hier meer uit de band dan op zijjn solowerk.

Ik heb een CD-versie uit de jaren tachtig. Met twee 'previously unreleased' bonustracks, die wat mij betreft wat gemener swingen dan de rest van het album. Ze tillen het schijfje niet alleen naar een acceptabele speelduur, maar geven het geheel op de valreep ook een wat steviger rock-feel mee.

Die CD-release is op zichzelf wel een knap staaltje op-het-verkeerde-been-zetterij. Het album wordt met een andere hoes gepresenteerd onder de naam Beck & Sanborn, wat niet alleen de indruk wekt dat het een duoplaat is, maar ook dat het zou gaan om Jeff Beck. Dat was tenminste mijn eerste indruk toen ik de CD ergens tegenkwam. Leek me een opmerkelijke collaboratie, maar niet ondenkbaar, omdat Jeff Beck rond deze tijd eveneens in de weer was met jazzrock. Het boekje verschafte mij gelukkig nog voor aankoop duidelijkheid, maar ik kan me voorstellen dat er kopers zijn die daar pas thuis achterkwamen...

Ik wel hoor.......
Ik heb een vinyl cover scheurkalender (tja...die bestaan echt en hoe verzin je het) en op die manier ontdek ik af en toe artiesten en/of albums die ik niet kende.
En idd, een hoog easy listening gehalte, maar daar is voor af en toe toch niks mis mee? Eerste nummer heeft een soort Santana vibe....