Cirith Ungol - Paradise Lost (1991)

Ja, ik geniet hier iets meer van dan van de twee debuutalbums, maar voel ergens ook in mijn achterhoofd knagen dat dit onterecht is. De productie is prima, de composities klinken als echte songs en bij vlagen hebben ze echt toffe stukken (het einde van The Troll bijvoorbeeld), maar tegelijkertijd klinkt het ook echt zoals duizenden andere bands klinken. En dan zitten er ook ineens een paar hele vreemde hardrock-vibes in die een lied als Go It Alone werkelijk niet uit te zitten maken. Op een track als Chaos Rising werken die invloeden nog wel een beetje, maar voor het gros knaagt het gevoel waarom de band niet gewoon de epische sound met betere zang (want ik vind het hier best aan te horen) kon verpakken in betere composities en productie. Begrijpelijk dat de band hierna uit elkaar is gegaan, het is het hem gewoon allemaal net niet. En nog steeds vind ik het met lichte pijn in mijn hart beter dan de twee eerste albums.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Paradise Lost
3. Frost And Fire
4. One Foot In Hell

Van de vier oude platen van Cirith Ungol was deze altijd het moeilijkst te vinden. Een paar jaar geleden kwam er dan eindelijk de rerelease en ik heb mijn kans gegrepen. Nu met enige spijt, want de 3,5* wordt nu onverbiddelijk naar beneden afgerond. Paradise Lost laat een uitgebluste band horen. Er wordt nog even redelijk energiek gespeeld met Join The Legion. The Troll is nog een best fijn nummer, maar daarna zakt het niveau beduidend. Sowieso wordt hier de kwaliteit van de eerste drie albums niet gehaald. De epiek is volledig weg. Goede solo's zijn schaars en Baker houdt zich opvallend in. Het album is zouteloos en ongeïnspireerd. Veel songs worden gedragen voor midtempo riffs die ook nog eens weinig afwisseling kennen. In het slotnummer leeft het nog een beetje op, maar het is echt te weinig.


Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell
4. Paradise Lost