Samson - Don't Get Mad, Get Even (1984)

Samson, dat is natuurlijk die groep die lang niet zo goed is als Iron Maiden...

Dat kan misschien zo zijn, maar de enige reden om die twee bands te vergelijken is natuurlijk Bruce Dickinson. En dat doet de muziek die Samson (zeker na zijn vertrek) is gaan maken gewoon tekort.

Dit heeft namelijk weinig of niets meer te maken met de NWoBHM, een stroming waaraan zij ook aan de oorsprong van stonden.

Met Nicky Moore op zang vanaf hun vorige, Before the Storm, maakt Samson stevige en uitstekende bluesrock/hardrock. En in die context is Moore een betere zanger voor de band dan Dickinson was. Want die werd toch maar bijzonder bij zijn intrede tot Iron Maiden.

Maar de geschiedenis schudt de kaarten en zo staat The Number of the Beast terecht als een klassieker bekend en de Samson albums worden onterecht vergeten.

Laat je dus niet misleiden door de weinige stemmen en het nogal lage gemiddelde. Dat kan namelijk enkel Maiden minded tot stand gekomen zijn. Maar de genoemde albums zijn het ontdekken meer dan waard voor elke open minded rock muziekliefhebber.

Als je voorheen Bruce Dickinson als frontman hebt gehad, dan is Gert in die rol een flinke stap terug.

Een wel erg belegen grap.

Maar nogmaals, Bruce Dickinson stelde bij Samson niet zo veel voor. Het is dus maar achteraf gepraat. En hij zou de muziek op dit album en het vorige hoe dan ook geen goed gedaan hebben. Geen stap terug dus met Nicky Moore, maar een geslaagde koerswijziging.

Ik zoek deze nog altijd op cd. Samen met Before The Storm vind ik Don't Get Mad het beste wat Samson ooit op plaat kwakte.

Hoewel ik de eerdere platen ook wel aardig vind, maakte Bruce Bruce, zoals hij zich toen noemde, echt het verschil niet op Shock Tactics en Head On. Nou ja, behalve op Communion dan.

Ik zou eerst even luisteren voor je de bekende Samson en Gert grap de wereld inslingert.

Dit album ken ik inderdaad niet, maar me wel verdiept in de eerste 2 albums omdat ik Iron Maiden een periode volgde.
De overstap van Bruce vond ik muzikaal best logisch, omdat het voor mij muzikaal in elkaars verlengde ligt.

De bands komen uit dezelfde buurt en uit dezelfde scene. Uitwisseling van bandleden is dan sowieso niet ongewoon. Zo heeft Thunderstick ook nog eens bij Maiden op de drumkruk gezeten terwijl Clive Burr weer ooit bij Samson speelde.

Dickinson is uiteindelijk weggekaapt door Rod Smallwood. Hij moest nog wel een ander image aangemeten krijgen. Geen witte Ozzy pakjes meer, maar denim and leather.

Samson ging vervolgens haar eigen weg en kwam in mijn opvatting beter beslagen ten ijs dan voorheen. Sterker nog, Before The Storm en Don't Get Mad verkochten beiden meer dan de eerste drie albums. Alleen mochten ze uiteindelijk nooit het succes kennen wat Maiden kende.

Na Before the Sorm toch een stap terug, de nummers zijn niets zeggend, met uitzondering
van het titelnummer