Alasdair Roberts - Alasdair Roberts (2015)

Kijk aan, weer een nieuwe van deze sombere Schot!

Weer eentje om naar uit te kijken, Duco! Er komt veel interessante muziek uit Schotland. Helaas wordt daar maar weinig van opgepikt op dit forum, jammer!

Ah een nieuwe Alasdair Roberts, dat maakt mij altijd nieuwsgierig.

Nou, staat de teller toch al op vier!

Deze man begint nu toch echt met kop en schouders boven de rest van het folkvolk uit te steken. Ik kijk hier erg naar uit.

8 van de 10 nummers zijn gebaseerd op (geïnspireerd door) bestaande traditionals. De eerste beluisteringen vallen niet tegen!

Alasdair Roberts is alweer het achtste album voor het Drag City label van deze, vanuit Glasgow opererende Schot . De eerste drie met zelf geschreven materiaal verschenen nog onder de naam Appendix Out. Maar ook publiceerde hij een aantal albums met traditionals.

Naast deze solo albums maakte hij in 2013 samen met dichter en tekstschrijver Robin Robertson de cd Hirta Songs, een selectie liederen waarop de natuurlijke schoonheid van de archipel van St. Kilda wordt bezongen. Samen met Lucy Farell, Rachel Newton en Emily Portman vormt hij het kwartet The Furrow Collective. Vorig jaar verscheen hun debuutalbum At Our Next Meeting, een verzameling prachtige ballades uit zowel Engelse als Schotse traditie. Vorig jaar schreef Hans voor Folk Lantern een recensie over deze plaat : Folk Lantern: The Furrow Collective, At Our Next Meeting - folklantern.blogspot.nl .

Voor het opnemen van Alasdair Roberts koos hij net als bij in het in 2009 opgenomen Spoils voor de Green Door Studio in Glasgow. In deze analoge studio had hij de beschikking over de excellente geluidtechnicus Sam Smith. Het streven was om de muziek een warmer gevoel te geven, hetgeen ook gelukt is.

De plaat bestaat uit tien zelf geschreven songs, waarvan er acht voor een groot deel en soms voor een minder groot deel geïnspireerd zijn op bestaande traditionals. De muziek heeft derhalve een zeer sterk traditioneel karakter. Bovendien zijn de liedjes zeer sober. Soms wordt hij begeleid door de tin whistle, bespeeld door Donald Lindsay. En af en toe door de klarinet, bespeeld door Alex South. Verder wordt er nog gebruik gemaakt van een achtergrondkoortje, het kwartet The Crying Lion en sporadisch van percussie.

Hierdoor komt de focus volledig te liggen op de zeer herkenbare zang en gitaarspel van Alasdair. Voor mij was het heel even wennen aan de sobere opbouw van de songs en had dit nieuwe materiaal even tijd nodig. Deze nieuwe cd laat duidelijk horen hoe hij in de loop de jaren gegroeid is als songschrijver, maar vooral als zanger en gitarist.

Zelf is hij ook tevreden over het resultaat en vindt hij dat het materiaal dicht bij hem staat, vandaar de titel Alasdair Roberts.

Ik hoop dat hij gauw deze kant optrekt, zag m vorig jaat tweemaal, voeg daar graag nog wat keertjes aantoe.

Time van Rod Stewart was 1 van mijn grootste verrassingen van 2013, The Brig Tae Nae Where van Alex Hodgson die van 2014 en wie weet zal dat in 2015 wederom een Schot (!!) zijn genaamd: Alasdair Roberts... de eerste voortekenen zijn in elk geval positief. (Song)schrijven is inderdaad een soms ondoorgrondelijk en wonderbaarlijk proces waarin je vele valkuilen moet overwinnen en of sneller herkennen om uiteindelijk tot iets prachtigs te komen kan ik uit eigen ervaring bevestigen.

Roberts doet hier eigenlijk precies hetzelfde als hij op al zijn voorgangers ook doet. Ergens is dat prima, ik verwacht van hem ook niet ineens wat anders. Maar het gevaar is dat de Roberts moeheid op de loer gaat liggen, en daar ben ik dus heel erg bang voor...