Duke Ellington & John Coltrane - Duke Ellington & John Coltrane (1963)

Niet dat ik veel verstand van jazz heb, maar volgens mij behoort Duke Ellington toch zeker in het rijtje van john coltrane, miles davis en louis armstrong. Van wat ik van deze vier gehoord heb is allemaal erg mooi, hoewel ik ze niet uit elkaar zou kunnen houden. iig dit is het enige album dat ik tot nu toe in zijn geheel heb beluisterd en ik heb er van genoten. 4,5*

"Van wat ik van deze vier gehoord heb is allemaal erg mooi, hoewel ik ze niet uit elkaar zou kunnen houden."

Dat zou toch niet zo moeilijk moeten zijn. Coltrane speelt sax, Ellington piano, Davis en Armstrong trompet. Ellington speelt moderner dan Armstrong, Davis moderner dan Ellington, en Coltrane moderner dan Davis.

Uit de lucht gegrepen genialiteit.

Heerlijke smooth jazz cd, cherry-picked door mijn vrouwtje uit de eindeloze jazz-bak bij Concerto!

Dit is toch wel zo'n beetje dé muziek om samen van te genieten tijdens een heerlijk avondje thuis!

Kersengeplukt?

Kers-geplukt!

Ik heb mijn CD's liever strawberry-picked ook al heb ik geen idee wat hiermee bedoeld wordt. Wat betekent dat: 'kersgeplukt door je vriendin'?

Oké. ik denk dat verzint die Kaztor waar we bij staan, maar het is echt een uitdrukking. Weer wat geleerd.

In a Sentimental Mood

Schitterende combinatie en mijn favoriete versie van Sentimental Mood. Weinig solo's van Ellington en heel van Coltrane. Maar dat is natuurlijk ook zo de bedoeling geweest. Duke Ellington speelde meestal geen heel lange solo's maar schreef wel ontzettend goede nummers. De afwissling tussen Coltrane's rimtesectie Jimmy Garrison en Elvin Jones en Die van Duke's Aaron Bell en Sam Woodyard geven het album extra spanning.

Prima samenwerking van Ellington en Coltrane. Ik had er echter iets meer van verwacht. Alleraardigste jazz, maar wel erg bedaard. Nochtans is 'In a Sentimental Mood', door dat prachtige pianoloopje, wel ijzersterk!

Ik ben geen grote fan van Duke Ellington, maar deze samenwerking met John Coltrane is om van te smullen hoor. De composities zijn van Ellington. Coltrane en zijn band stellen zich bescheiden op, met respect voor Ellington's legendarische status en spelen braaf mee. Ellington speelt hier heel goed en gedreven, maar toch kunnen de anderen het niet laten af en toe een beetje gas te geven en hoor je dat Coltrane op een punt in zijn carriere is aangekomen, waar de spiritualiteit en drang naar complete vrijheid van musiceren nauwelijks meer te bedwingen zijn. Met een legendarische status voor John Coltrane tot gevolg, natuurlijk.

Ik vind Duke Ellington, Charles Mingus, Max Roach - Money Jungle (1963) in dat opzicht een stuk gaver. Daar hoor je ook het, op zich prettige, onderkoelde stijltje van Ellington, maar met name Mingus dendert daar dikwijls heerlijk arrogant doorheen. .

Tsja The Duke... als pianist heb ik hem ook niet bijzonder hoog zitten. Als componist en vernieuwer echter dan weer wel. Ik vind zijn band met Jimmy Blanton en Ben Webster fantastisch. Dan hebben we het over begin jaren '40 en dat is een ander koekje dan dit. Dat hij in de jaren zestig toch de samenwerking opzocht met o.a. Roach, Mingus en Coltrane zegt veel over de man zelf. De meeste muzikanten uit de beginfase van de jazz keken neer op de nieuwe garde.

En wat dat betreft vind ik hem verassend modern klinken. Een muzikant pur sang dus. Deze met Coltrane vind ik prachtig net als het album 'Money Jungle' dat Misterfool net benoemde. De manier waarop je twee generaties met elkaar hoort musiceren is heel bijzonder. En 'In A Sentimental Mood'... wat een prachtnummer en wat een prachtuitvoering.

Jazz van 70 / 80 jaar geleden, sorry, ik kan er niks mee. Het is allemaal vast nodig geweest voor de ontwikkeling van het genre en muziek in z'n algemeenheid, dat belang zie ik ook wel in, maar wat ik tot nu toe heb geprobeerd gaat compleet langs me heen.

De pianoriedel van Ellington in 'In a sentimental mood', die is inderdaad oorstrelend.

Het zal een kwestie van smaak (om maar eens een open deur in te trappen) zijn als dit album gewoon langs je heen gaat. Helemaal niet erg natuurlijk. Zelf houd ik wel van sommige (dus niet alle) ouderwetse muziek. Ik geloof dat dit mijn de tweede jazz-cd is die ik ooit kocht. Coltrane (superieure musicus) samen met Duke Ellington (die hier laat horen wat een fijnzinnige pianist hij was), dat kon niet verkeerd uitpakken, zo dacht ik, en tot op heden is dit voor mij een favoriet album gebleven. Ik zie dat je de ruimhartige score van 4**** hebt toegekend, dus ik neem aan dat je wel hoort dat dit een prima muzikale prestatie is.


Edit: lees zojuist je vorige bericht betreffende dit album; alles helder!

Misschien een beetje laat ondekt maar wat een geweldig album.

Vandaag gekocht zonder het van tevoren te beluisteren. Net als vroeger. Spannend!

Op dezelfde cd staat ook: Duke Ellington - Duke Ellington Meets Coleman Hawkins. Nogmaals spannend!

Wat is ‘in a sentimental mood’ toch prachtig. En onbewust zeer bekend.

Toen ik wat zat te speuren op het internet vond ik het: Simon Carmiggelt gebruikte het bij zijn dagafsluiting bij de VARA. Ik zag het af en toe in mijn tienerjaren. Daar ken ik het vast van.

Deze is er nu ook in de Acoustic Sounds serie…. Het geluid is wederom van een andere dimensie. Bizar hoe dit soort klassieke jazz plaatjes dan tot leven komen.

Ik vind het veel geld, maar je krijgt er wel wat voor terug. Alsof ze in je huiskamer staan te spelen. En ik ben echt geen geluidspurist, maar dit verschil hoor ik wel.

Hier precies hetzelfde hoor. Ik ben geen audiofiel en inderdaad: ze zijn erg prijzig. Ik zoek dan ook specifiek mijn 4,5 en 5 sterren albums uit. Maar dan loont het wel ontzettend om je favoriete muziek op deze manier te mogen ervaren. Het is inderdaad of de musici bij je in de huiskamer staan.

Ik bezit zowel een second pressing als de Acoustic Sound versie. Maar die laatste is zoals al hierboven gemeld echt even wat anders. Dit is zeker absoluut de beste versie, ik kan mij moeilijk voorstellen dat het origineel nog beter dan dit klinkt. Wat een uitgave dat zeker het geld waard is!

Ik heb deze als Jasmine-reissue (jaren 80), en de geluidskwaliteit is erg goed, maar om één of andere reden zijn de credits en linernotes van de achterkant weggehaald. Gelukkig is dat allemaal gewoon op het internet op te zoeken maar toch.

Deze plaat is magistraal, Ellington's songs staan als een huis, met name ook de nieuwe compositie Take The Coltrane.

Als je deze plaat ziet staan en denkt: joe zal Coltrane klinken in een bigband-setting, dan zit je verkeerd. Coltrane speelt comfortabel in kwartet-setting. Het is ook meer een verrassing om the Duke in een kwartet-setting te horen. Beide bandleiders hebben hun eigen ritmesectie meegenomen naar de studio die zelfs gemeng worden.

Ik vind het een ontzettend fijne plast, met veel swing, geduld, dynamiek, speelsheid, waarbij niemand elkaar in de weg zit. Ik heb ook het idee dat het Ellington lukt om iedereen wat kalmer te laten spelen.

Als liefhebber van jazzdrums is het ook gaaf om de (toch wel) duidelijke verschillen tussen Elvin Jones en Sam Woodyard te horen.

Erg knappe plaat in een serie samenwerkingen van Ellington met een nieuwe generatie muzikanten.

Maar echt.