Dr. Hook - Bankrupt (1975)

Het is maar een dolle boel op Bankrupt. De humor staat centraal en het party-gehalte ligt dan ook hoog. Het album is doorspekt met lachsalvo's en geklets tussen de nummers door. Muzikaal gezien is het allemaal dik in orde. Wie over Bankrupt kan heeft een prachtalbum in handen.
Bankrupt heeft aan Levitate meteen al een doldwaas begin. Het nummer is funk en zanger Ray Sawyer legt een nieuwe dans uit aan het publiek.
De country-rock van Let Me Be Your Lover klinkt vertrouwder in de oren; gewoon een gezellig nummer.
De Sam Cooke cover Only Sixteen is het enige serieuze nummer van de eerste kant.
Het prijsnummer is I Got Stoned And I Missed It. George Cummings doet de zang ( hij heeft die lage stem, Ray Sawyer is hoofdzanger en de gekke stemmetjes zijn van Dennis Locorriere.)
I Got Stoned And I Missed It heeft een dolkomische tekst over hoe George de kans van zijn leven mist omdat hij in zijn kelder de tijd doorbrengt met "Something green and glorious to help me through the day".
Het meest bizarre nummer is Bubblin' Up waarin Billy Francis "bubbel" geluiden uit zijn keyboards haalt.
Wups had een saaie ballad moeten zijn. Het wordt echter volledig ondergepraat door George Cummings die zijn vertrek aankondigd.
The Millionaire werd de single, echt veel deed het niet. Het nummer is een mooie weergave van hun gedachten over geld.
Everybody's Making It Big But Me bevat één van hun meest bizarre teksten. Tevens bevat het de slechtste gitaarsolo sinds The Cover Of The Rolling Stone. ( De gitarist zegt "What's wrong with that? . Bill Francis is voor de variatie hier de zanger.)
Cookey And Lila is een knap serieus nummer, en dat heb je ook wel even nodig.
Everybody Loves Me heeft een serieuze inslag maar is gewoon superdruk. Erg goed nummer.
On The Way To The Bottom is wederom klasse. Wederom gekke keyboards en een kostelijke tekst.
Do Downs is a capella en een prachtige afsluiter.

In eerste instantie ging het "on the way to the bottom" met de verkoopcijfers. Toch heb ik een herdruk van de LP.