Bettye LaVette - Worthy (2015)

Mijn god, Lavette is sinds haar "come-back" in 2005 productiever dan in haar hoogtij dagen (hoewel ik van mening ben dat ze juist nu in haar hoogtij dagen zit).

Alle albums vanaf Bettye LaVette - I've Got My Own Hell to Raise (2005) zijn van een ongekende klasse en verwacht van deze niets minder.

Het is weer een album met interpretaties van bestaande songs geworden, en dat doet Bettye LaVette altijd heel erg goed. Bovendien wederom geproduceerd door Joe Henry, dus dat kan bijna niet misgaan. Morgen uitgebreid beluisteren.

Hier is alvast een gunstige recensie:
Recensie: BETTYE LAVETTE - Worthy - bluesmagazine.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bettye LaVette - Worthy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse soulzangeres Bettye LaVette werd geboren in Muskegon, Michican, maar verruilde het provinciestadje aan Lake Michigan al op zeer jonge leeftijd voor het destijds volop bloeiende Detroit.

In Detroit vond ze emplooi in de eveneens bloeiende muziekindustrie en bracht ze gedurende de jaren 60 en 70 met enige regelmaat redelijk succesvolle soul en rhythm & blues singles uit.

Aan het begin van de jaren 80 bracht ze het geweldige album Tell Me A Lie uit en leek Bettye LaVette zich eindelijk te gaan scharen onder de grote soulzangeressen van dat moment. Het liep allemaal wat anders.

Bettye LaVette stond gedurende de jaren 80 en 90 vooral op het podium en bracht pas in 2003 weer een echt memorabele plaat uit. A Woman Like Me bleek de eerste plaat in een indrukwekkende serie, want ook I've Got My Own Hell To Raise uit 2005, The Scene Of The Crime uit 2007 en Thankful N' Thoughtful uit 2012 mochten er zijn.

Voor haar nieuwe plaat Worthy is de inmiddels 69-jarige soulzangeres teruggekeerd naar topproducer Joe Henry, die ook het 10 jaar geleden verschenen I've Got My Own Hell To Raise produceerde. Een verstandige keuze, want met Joe Henry aan het roer worden geen slechte platen gemaakt.

Joe Henry trommelde uiteraard flink weer wat topmuzikanten op, onder wie drummer Jay Bellerose, gitarist Doyle Bramhall II, toetsenist Patrick Warren (die het Hammond orgel beroert als geen ander) en zoonlief Levon Henry die tekende voor de blazersarrangementen. In muzikaal opzicht klinkt Worthy dan ook fantastisch met een band die zowel ingetogen als rauw kan spelen, maar ook in vocaal opzicht hoeft Bettye LaVette nog lang niet onder te doen voor de over het algemeen veel jongere concurrentie. Haar stem is minstens even krachtig en soulvol als die van haar beste concurrenten, maar wint het makkelijk wanneer het gaat om bezieling, emotie en doorleving.

Voor de songs vertrouwt Bettye LaVette over het algemeen op de kwaliteiten van anderen en dat doet ze ook op Worthy. Het vertolken van songs van anderen lijkt makkelijk, maar het is het niet. Allereerst is het een hele kunst om de juiste songs te selecteren (kijk maar eens naar al die talentenjachten waarop zogenaamde experts steeds maar weer de foute songs blijken te kiezen voor hun protegés). Vervolgens moet je deze songs ook nog maar eens naar je eigen hand kunnen zetten, want op een slechte kopie zit niemand te wachten (kijk wederom maar weer eens naar alle talentenjachten).

Bettye LaVette kan op beide terreinen uitstekend op de voeten. Voor Worthy selecteerde de Amerikaanse soulzangeres een fraaie serie songs. Het zijn net wat minder bekende songs van de echte grootheden (The Rolling Stones, The Beatles, Bob Dylan), maar ook fraai gekozen songs van wat minder bekende songwriters als Mickey Newbury, Randall Bramblett, Beth Nielsen Chapman, Savoy Brown en Over The Rhine (!). Stuk voor stuk prachtsongs.

Hiermee is een eerste stap gezet, maar Bettye LaVette slaagt er vervolgens ook nog eens in om de songs van anderen haar eigen songs te maken. Dat doet ze met een imposante soulstem met een eigen geluid en veel emotie en doorleving; precies zoals ze dat ook op haar vorige platen deed.

Ik heb nog niets gezegd over de productie van Joe Henry en ook die is wederom van hoog niveau. Worthy klinkt donker en beklemmend en dat is precies wat Bettye LaVette nodig heeft. Sinds 2003 is een nieuwe plaat van Bettye LaVette iets om naar uit te kijken en ook Worthy stelt weer niet teleur. Integendeel zelfs. Erwin Zijleman

Inderdaad een lekker plaatje, Erwin!

Samen met met een Candi Staton en Mavis Staples mag Bettye LaVette toch wel gezien wordt als een sterkhouder van de soul. Alle drie de dames zijn al flink op leeftijd, maar weten na een korte afwezigheid ook alle drie uitstekende platen te maken. Of dit nu is met nieuwe songs, of met interpretaties van oudere songs.
Bettye LaVette is met haar bluesy soul misschien wel de rauwste van de drie. Er zit wat meer schuurpapier op haar stem ook. Met Worthy is ze aan het begin van 2015 weer terug van weggeweest. Haar laatste worp was uit 2013, dus dat is niet eens zo lang geleden. Op deze plaat gaat ze rustig verder met het zingen van nummers van anderen. Dat was in 2010 als een succes met Interpretations: The British Rock Songbook. Kan dat op deze plaat wederom een succes worden?
Dat moet onder de vleugels van topproducer Tom Henry toch wel lukken. Ze werkten al eerder succesvol samen aan haar echt return-plaat. De handen wederom ineen slaan is dus geen slechte en wellicht ook makkelijke keuze.

De keuze voor de liedjes is dan wellicht wat lastiger. Maar ook dat is meer dan uitstekend gelukt met een gezelschap van elf nummers. Deze komen origineel onder andere van de hand en mond van The Rolling Stones, Bob Dylan, Savoy Brown, Randall Bramblett en the Beatles. Buiten drie grote namen wellicht namen die niet iedereen bekend in de oren klinken als je de volledige lijst afleest. Dat kan natuurlijk geen kwaad omdat de vergelijking dan minder direct er bij gepakt wordt door de luisteraars. En dan nog. Bettye en consorten weten als geen ander hoe de nummers naar eigen hand te zetten. Waar er in de soul vroeger al veel gecovered werd ben ik daar gaandeweg steeds minder een liefhebber van geworden. Maar als je het aanpakt zoals ze het hier ook weer aangepakt hebben dan heb ik er ook geen problemen. De nummers zijn herkenbaar en eigen van Bettye. Voor mij de enige juiste oplossing voor het coveren van songs. Het zijn dan ook niet direct covers, maar eerder herinterpretaties.
Bij Bettye LaVette is het niet persé het muzikale gedeelte wat het hem doet, maar vooral hetgeen wat zij vocaal brengt. Wat dat is zo goed, zo doorleeft, zo oprecht. Daar kan je niks fouts over zeggen.

(Bron: Opus de Soul

Voor mij is Worthy hét album van 2015 geworden. Al heeft Bettye Lavette objectief gesproken niet eens zo'n mooie stem (al kun je daarover natuurlijk van mening verschillen), zoals zij de songs in kwestie naar zich toetrekt en ze op heel eigen wijze muzikaal verbeeldt, daar neem ik mijn hoed voor af. Bovendien zijn de begeleidende musici buitencategorie. Vooral Patrick Warren (piano) en Jay Bellerose (drums) vind ik adembenemend subtiel.