Caroline Bonnett - Caroline Bonnett (1988)
mijn stem
geen stemmen
0
Fedde
geplaatst: 7 januari 2015, 16:55 uur
Over Caroline Bonnett is bijzonder weinig terug te vinden op het web. Het laatste bericht vind ik uit 1991 en ik vraag me af wat deze dame vandaag de dag nog voor de kost doet. Het is CCM (Contemporary Christian Music), komt uit Engeland en Caroline heeft hierna nog twee albums gemaakt waarover ik nog minder te weten kom.
Dan blijft over: het album zelf. Een aardige pop/rockplaat, geproduceerd door John Ravenhall. Tekstueel ligt de religie er niet dik bovenop. Het is weinig leerstellig allemaal en meer pastoraal van inhoud. Eigenlijk gewoon songs over het dagelijks leven, liefde en de problemen die je dan zoal tegenkomt.
Muzikaal ligt het niveau best hoog. Caroline Bonnett is een uitstekende zangeres, speelt bekwaam de toetsen en componeert de meeste songs geheel zelf.
Heel aardige nummers zijn: Home Is Where the Heart Is, Minefields, Never Say Never en SOS.
Duidelijk teveel poppy en oppervlakkig, met storende computerdrums zijn: True Love, Imprisoned, Together, en Nothing Compares with You.
De neiging om hitgericht te scoren staat me hier en daar wel een beetje tegen en maakt dat het niet helemaal 100% integer op me over komt. Talent genoeg bij deze dame, dat hoor ik er wel aan af. Maar dit album werd te veel een compromis. En waarom? Het heeft haar niet verder geholpen zo te zien.
Bijna vergeten. Ik maak me sterk dat er in Nederland, naast mij, niet meer dan 10 exemplaren van dit schijfje nog bij de eigenaar in de kast te vinden zijn. En ik geef het toe: ik had 'm in een koffertje op zolder liggen, de afgelopen 20 jaar....
Dan blijft over: het album zelf. Een aardige pop/rockplaat, geproduceerd door John Ravenhall. Tekstueel ligt de religie er niet dik bovenop. Het is weinig leerstellig allemaal en meer pastoraal van inhoud. Eigenlijk gewoon songs over het dagelijks leven, liefde en de problemen die je dan zoal tegenkomt.
Muzikaal ligt het niveau best hoog. Caroline Bonnett is een uitstekende zangeres, speelt bekwaam de toetsen en componeert de meeste songs geheel zelf.
Heel aardige nummers zijn: Home Is Where the Heart Is, Minefields, Never Say Never en SOS.
Duidelijk teveel poppy en oppervlakkig, met storende computerdrums zijn: True Love, Imprisoned, Together, en Nothing Compares with You.
De neiging om hitgericht te scoren staat me hier en daar wel een beetje tegen en maakt dat het niet helemaal 100% integer op me over komt. Talent genoeg bij deze dame, dat hoor ik er wel aan af. Maar dit album werd te veel een compromis. En waarom? Het heeft haar niet verder geholpen zo te zien.
Bijna vergeten. Ik maak me sterk dat er in Nederland, naast mij, niet meer dan 10 exemplaren van dit schijfje nog bij de eigenaar in de kast te vinden zijn. En ik geef het toe: ik had 'm in een koffertje op zolder liggen, de afgelopen 20 jaar....
* denotes required fields.
* denotes required fields.