Akira Sakata, Johan Berthling, Paal Nilssen-Love - Arashi (2014)

Las hier veel enthousiaste reacties over, maar weet me nog niet 100% te overtuigen. Het is overal degelijk, maar het sax- en klarinetspel van Sakata weet me niet direct te overtuigen. Vandaar ook dat ik het tweede nummer het best vind, met een vocale bijdrage van deze Japanner.

Intens is de plaat wel zeker, en wel het type plaat waarop Nilssen-Love tot zijn recht komt, wanneer echter de medemuzikanten niet echt overtuigen (zoals gezegd, slecht is het nergens) wordt het vrijwel nergens een geweldige plaat voor mij maar blijft het in een goedbedoelde degelijkheid hangen.

Het eerste nummer is toch ook wel bijzonder goed. Bas en drum gaan hard tekeer terwijl de Japanner zich er in volle vrijheid door beweegt in S-vorm, als een slang. Je hoort heel duidelijk dat hij is losgeslagen van de ritmesectie wat heel 'vrij' overkomt. Sakata duikt in het geluid en keert het binnenste-buiten.

Dit soort freejazz is natuurlijk koren op de molen van de non-believers, die dit als 'willekeurig lawaai' zullen bestempelen. Dat is het absoluut niet, maar een instapmodel zou ik het ook niet durven noemen. Kortom: leuke plaat omwille van het eerste deel, de tweede helft (met name het klarinetstuk) is minder treffend.