Jessica Pratt - On Your Own Love Again (2015)

Inmiddels op NPR te beluisteren. Na een handvol luisterbeurten durf ik wel te zeggen dat Pratt verder gegroeid is, en dat zegt heel wat, gezien de grote kwaliteit van haar debuut. De gitaarnoten vliegen je nog steeds om de oren, maar het is minder wild, iets verfijnder. De eerste plaat van 2015 die voor mij op repeat gaat.

Het is inderdaad een zeer verslavend album! En je hebt gelijk, het is een verfijndere plaat. CD's als deze worden niet al te vaak gemaakt per jaar.

Verschrikkelijke cd-cover, maar de songs mogen er zeker zijn.
Een iets toegankelijkere versie van Joanna Newsom

Dromerige folk die me een retro gevoel heeft. Jessica Pratt doet me denken aan de vroege Joni Mitchell, met een vleugje Nick Drake en Joanna Newsom. Mooi!

Het heeft wel wat van Joanna weg inderdaad. Dit is wel wat kaler. De platen van Joanna zijn als een sprookjesbos, terwijl hier eerder een stoffige zolderkamer sfeertje hangt. Mooi is het zeker.

Dat zijn de eerste twee zaken die mij te binnenschoten bij het beluisteren van dit album. Die is nu net voor de eerste keer afgelopen. Aan dat gedateerde geluid zal ik even moeten wennen, want daar gaat deze muziek niet per se fraaier van klinken. Voor haar rare stemgeluid/accent geldt hetzelfde. De gelijkenissen met Nick Drake stemmen me gelukkig wel vrolijk.

Dit begint een leuke ontdekking te worden... Wat een tijdloze sfeer heeft deze plaat

Nog steeds verschijnen er albums die mij heel erg verrassen (in positieve zin) omdat ze (voor mijn oren) iets geheel nieuws toevoegen - niet zozeer in muzikaal opzicht misschien, maar wel wat betreft sfeer en zeggingskracht. Dat is geheel subjectief, ik weet het. Dit jaar tot nu toe liet dit tweede album van Jessica Pratt (haar eerste ken ik niet) me niet los, het ging onder mijn huid kruipen, en ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Behalve dan dat het van een grote schoonheid is.

De songs zijn heel apart en prachtig van instrumentatie. Wel is er iets vreemds met het geluid. Ik luister met behulp van de hoofdtelefoon, wat mijn luisterconcentratie vergroot, en ik hoorde in Jacquelyn in the Background iets vreemds: op 2:43 klinkt haar stem plotseling ánders, een beetje zwaarder. Ook treedt er een vertraging op, die tot 2:50 duurt. En dan is alles weer "normaal". Ik neem aan dat er iets fout is gegaan bij de opname, maar het draagt wel bij aan de (maar dat is zoals het op mij over komt) spookachtige sfeer van het album. Iemand anders ook opgevallen ? Hoor ook veel tape-hiss.

Overeenkomsten met Nick Drake en Joni Mitchell hoor ik trouwens niet of nauwelijks.

Dat was mij ook opgevallen, overigens zonder hoofdtelefoon, want die gebruik ik nooit.

Mijn vraag blijft dus staan: is het een fout, of is het zo bedoeld. Neem aan het eerste.

Lijkt me wel.

8 februari krijgt dit fraaie album een opvolger, Quiet signs.

Stranger Melody is schatplichtig aan een overbekend deuntje. Ik moest even graven en vond 'm: Hungry Like The Wolf van Duran Duran. Tududu Tududu Tududu

Hier zet Jessica Pratt nog een tandje bij t.o.v. het self-titled debuut. Spannende folk in knappe harmonie gebracht met haar stem. Zo'n liedje als 'Strange Melody' heeft een versneld ritme onder een spookachtige ondertoon. Echt heel fraai gedaan. Deze dame kan wel wat.