Ghostpoet - Shedding Skin (2015)

Off Peak Dreams

Eerste single klinkt alvast veelbelovend!

Het album staat inmiddels op soundcloud.

Ik vind het een goede trend, album streams die een week voor de releasedatum verschijnen.

Erg benieuwd naar deze.

Met Shedding Skin is Ghostpoet nu al helemaal niet meer in een hokje te plaatsen. De man heeft zoveel invloeden en experimenteert er op los. De elektronische begeleiding maakt nu grotendeels plaats voor een ware band met dreigende gitaarpartijen die soms zelfs naar post-rock neigen. Ook hoor je jazz en blues op deze plaat met gastbijdrages van Melanie De Blasio en Nadine Shah. Een aantal tracks doen ze zelfs denken aan Radiohead en dat is een compliment. De stem van Obaro Ejimiwe heeft genoeg melodie in zich, maar het blijft ritmisch in de hip-hopstijl. Een interessante plaat van de Brit, zo te horen tijdens de eerste luisterbeurt.

Stukken, maar dan ook stukken interessanter en vele malen meer geïnspireerd dan de laatste worp van Tricky, aan wie z'n stem veel doet denken. Roots Manuva komt ook in me op.

Een dreigende plaat (inderdaad Don Cappuccino), die echter (gelukkig) qua productie niet dichtgemetseld is en/of te zwaar op de maag ligt. Waardige opvolger van z'n sterke tweede langspeler.

Erg tof en interessant album. Veel invloeden zijn hoorbaar; rock, electronic, pop en uiteraard gewoon hiphop. Ghostpoet zelf heeft een unieke stijl, wat droogjes rapt of zingt hij: het neigt naar spoken word met momenten. Ja, ik ben wel overtuigd door Shedding Skin, dit behoort tot zijn betere werk samen met Some Say I So I Say Light (daar staat nog betere muziek op, maar ik voel dit met als lekker compact geheel.

Tot slot: live ook een echte aanrader.

Ghostpoet stelt me toch wel teleur met deze derde langspeler. Ondanks de gastartiesten en de invloed van zijn band komt het geheel een pak saaier over. Op de een of andere manier gaat die monotone stream-of-consciousnessflow van Ghostpoet niet samen met de iets levendigere instrumentatie die zijn band aflevert. Daar wringt voor mij vooral het schoentje. De beats op Peanut Butter Blues & Melancholy Jam zetten veel meer een gepaste toon neer en zijn wat mij betreft sowieso intrigerender en interessanter. Al bij al zeker geen slechte plaat, maar gewoon niet apart genoeg (in tegenstelling tot de twee voorgaande platen).

Mooie plaat.
Kende het niet nu wel dankzij Pscychocandy podcast.
Is natuurlijk geen hiphop, ligt mijlenver van bv Madvillain of PE af.
Electronica ja, poetry ook.
De enige opvolger van de legendarische Gil Scott Heron, ook de stem lijkt er op.