Sylvan - Home (2015)

Sylvan is terug! En hoe! Daar waar het vorige werk (Sceneries) nog wat "vlak" overkwam (kan aan de mindere mix liggen, en uiteraard persoonlijke mening!) heeft Sylvan een nieuw meesterwerk afgeleverd in de vorm van een conceptalbum. Maar liefst 78 minuten een aaneenschakeling van hoogtepunten: mooie melodieën, harde riffs, wendingen en prachtige arrangementen. Gitarist Jan Pedersen heeft de band verlaten en naar mijn mening doet dat Sylvan goed. Zeer persoonlijk dit maar ik was nooit een liefhebber van zijn spel. Gast Gitarist Jontathan Back neemt dit voor zijn rekening en speelt meer in de lijn van het wat oudere werk van Sylvan. Dit album klingt zeer fris! Duidelijk op dit album is het typische Sylvan geluid. Kenners van hun vorige albums weten wat daar mee bedoeld wordt.
Op youtube kan je alvast de single-versie zien en horen van de track: Shine! Op de CD is het nummer iets langer en kent een wat stevigere passage middenin.
In 2006 was Sylvan al succesvol met het album Posthumous Silence en ze doen het nu weer! Een indringend thema over jeugdherinneringen op zoek naar het gevoel van geborgenheid en hoop. Hoe vindt je die plek genaamd: Home?
Inmiddels is Sylvan ondergebracht op het GAOM (Gentle Art Of Music) label van de vrienden van RPWL. Het album is in diverse uitvoeringen te bestellen: CD, Mediabook en double-vinyl. Het album verschijnt 20 februari: iets om naar uit te kijken!

Maar hoe kom je dan aan die 4,5?

Omdat ik het album al heb misschien? Anders kan ik geen recensie schrijven en beoordelen.

Aangezien je schrijft dat je er naar uitkijkt. Dat doe je meestal niet als je het al hebt.

Ik schrijf niet dat IK er naar uitkijk! Ik schrijf: iets om naar uit te kijken! Algemeen dus, voor degen die het album nog moeten gaan luisteren en van de muziek van Sylvan houden!
Hoe moeilijk kan iets zijn, pff
Voor degene die denken dat aan een illegale versie: nee dus!

Ik heb gisteren nog naar Posthumous Silence geluisterd. En het bleek voor mij een echte groeiplaat te zijn. Ik vind deze plaat echt fantastisch! Ik kijk in ieder geval uit naar Home. Ik ben zelfs geneigd om de plaat te pre-orderen op vinyl, toch zeker na het lezen van uw bericht. Trouwens, enig idee of ze PS op vinyl uitbrengen? Dat zou zeer leuk zijn!

Wel, we zijn een paar dagen later en ik heb de LP op goed geloof maar besteld. Volgende week heb ik het album al in de bus. Ik heb ook gevraagd of het eerdere werk van Sylvan nog op vinyl uitkomt. Ze lieten me weten dat dit nog niet het geval was. Ik ben wel blij dat de meeste artiesten hun albums ook op vinyl laten uitbrengen want die zit fors weer in de lift. In ieder geval, ik kijk uit naar deze plaat!

Als Sylvan een album uitbrengt, solliciteert het bij mij steevast voor de titel van Album van het jaar. Al twee keer er net naast gegrepen, zien wat het dit jaar wordt. Ben benieuwd!

Dit is een erg fijn album van de Duitsers. De composities zijn dik in orde, er is veel afwisseling in de nummers en er zit een mooie opbouw in. Stukken met strijkers worden afgewisseld met hardere stukken. Over het algemeen zijn de overgangen mooi en subtiel, hoewel ik het in Shine wel wat geforceerd vindt overkomen. Het instrumentale is dus echt van een hoog niveau.
Helaas vind ik dat niet van de zang van Marco Gluhmann zeggen. Het is zeker geen slechte zanger, maar ook geen hele goede. Hij klinkt geregeld wat beknepen en wat geforceerd. Hij mist naar mijn mening gewoonweg wat kracht en volume om de composities naar een hoger niveau te tillen.
Neemt niet weg dat dit hun beste album is sinds Postumous Silence. Ruime 4*

Eindelijk, toch bijna 3 jaar op moeten wachten maar da's bij Sylvan oke, nieuwe inspiratie opdoen vergt tijd hoewel met dit album voortbordurend op het briljante concept Posthumous Silence....
Vindt het prachtig en degelijk en de opener is direct mijn ding, album is een groeier en begin met 4!

Steengoed album. Staat hier bijna elke avond te draaien. Deze wordt zeker een klassieker binnen mijn eigen muziekcollectie.

Ben fan vanaf het eerste uur en heb het weergaloze Posthumous Silence album lang in mijn top 10 gehad. Band een aantal keren live gezien. Zoals vaak komt er iets anders voor in de plaats en bij Sceneries maakte mijn adoratie plaats voor een fikse portie nuchterheid. Heb dat album niet vaak meer uit de kast gehad. Bij de release van Home werd er toch iets bij mij geactiveerd en heb er naar uitgekeken. Ik hoor zeker iets terug van die glans van voorheen maar op een of andere manier is het me soms te bombastisch en overtrokken. Bij Posthumous Silence viel dat in het juiste vakje maar nu zorgt die nuchterheid wellicht voor teveel kritiek. Mss niet helemaal eerlijk. Home is gewoon een erg lekker album waar goed op wordt gespeeld. Mijn kritisch vermogen opzij zetten en het bombastische wat meer omarmen...dat zou goed voor mij zijn. Nog een paar draaibeurten, dan gaat dat zeker lukken. Dikke voldoende voor de sympathieke Duitse band.

Elke progband maakt wel een plaat die veel té pretentieus is, om daarna weer op haar schreden terug te keren.

Na het wisselvallige Presets, het ronduit matige Force of Gravity en het veel te hoogdravende Sceneries, komt Sylvan weer met een plaat die wat meer aansluit op X-Rayed en voornamelijk Posthumous Silence. Dé sound en aanpak die de band het best ligt.

Kalme songopbouw, sferische muzikale stukken, weinig spierballerij, maar toch veel spanning en sensatie.

Ik luister de plaat nu eigenlijk pas voor het eerst, dus kan nog geen score toekennen, maar deze plaat klinkt nu al als een klok.

Moet wel al direct zeggen dat ik, wanneer de band neigt naar Disturbed, Deftones, Linkin Park, etc, zoals in In Between, ik wel moeite heb. Ben geen liefhebber van dat type gitaarriff en zang. Gelukkig heeft het nummer ook veel mooie passages. Maar het stoort wel. Mannen van 30-40 jaar oud, hoeven van mij niet zo nodig heftig of stoer te klinken.

Zo zijn de toetsenpartijen erg smaakvol. Daar ben ik wel weer een liefhebber van.

En in Black and White ook weer dezelfde type gitaarriffs in het eind. Kan niet zeggen, dat ik er blij van word.

De beginriffs (à la Saga) van The Sound of Her World klinken wel weer vet.

Waar ligt die leeftijdsgrens

Het klinkt zo geforceerd. Stoere nu-metal riffs en drumgebeuk vind ik niet echt verenigbaar met sfeervolle, snob-prog. Geen idee waar de leeftijdgrens ligt. In elk geval ben ik als pre-veertiger er minder lyrisch over dan 15 jaar geleden. Al moest ik er toen ook niet veel van hebben.

Hoe dan ook, klinkt het raar in mijn oren. Alsof ik oude mannen covers zie spelen van RATM of Beastie Boys.

Ik moet eens leren, pas op een plaat te reageren, wanneer ik hem helemaal heb beluisterd.

Want daar waar de plaat zo lekker begint en ik helemaal enthousiast word, gaat de plaat me tegen het eind echt mateloos irriteren. De reden is echt de gitarist en zijn geforceerde, nu-metal riffs. Het gitaargeluid gaat door merg en been lijkt zanger Marco continu in de weg te zitten.

X-Rayed en Posthumous Silence hadden een veel lekkerder en meer genietbaar gitaargeluid.
De toetsenpartijen zijn wel overal dik in orde en de drums, tja, zijn gewoon standaard, maar nergens vervelend.

Het is echt dat vreemde, blikkerige metalgeluid van de gitarist die het meerendeel van de nummers gewoon verpest en me naar de skipknop doet zoeken.

Mmm je klinkt nu toch een beetje als mijn foute burgerlijke vriendjes en vriendinnetjes die het maar vreemd vinden dat ik op mijn 47e nog steeds naar metal luister

Prachtig nummer overigens dat In Between.

Ik luister ook naar metal, maar alleen als het goed klinkt. Metal is prima, maar voor mij klinkt metal als Disturbed etc. niet als iets naar mijn smaak.

Een moeilijke plaat. Eerste paar luisterbeurten vielen me zelfs wat tegen. Te geforceerd en teveel willen inpikken op Posthumous Silence. Het staat vast dat deze nieuweling heel wat luisterbeurten nodig heeft vooraleer je er een juiste score kan op plakken. Toch zeker voor mij. Nu, dat tegenvallen is toch wat aan het veranderen naar optimisme. Maar ik ben er toch nog helemaal niet uit. Op het nummer In Between voel je toch dat ze na een goede 6 minuten echt terug grijpen naar eerder vernoemd album PS.

Ik put hoop bij het bericht van Leeds, want na de eerste luisterbeurten ben ik nog niet onder de indruk. Het wil soms wel heel wanhopig Posthumous Silence II zijn, maar helaas. Vooralsnog vind ik het positieve dat het wat minder schreeuwerig is dan Force of Gravity en minder langdradig dan Sceneries, maar echt positieve punten heb ik nog niet kunnen ontdekken. Geen slecht album, maar bijna lange na geen PS. Zeg ik nu.

Nah, moeilijk wil ik niet zeggen. Af en toe wat rommelig wat je de ene keer eerder pakt dan de andere. Al met al een prima plaat maar het is zeer zeker een herhalingsoefening.

Oeh! Deze release heb ik helemaal gemist.

Ik was de afgelopen jaren een beetje afgeknapt op Sylvan en dat kwam voornamelijk door de stem van de zanger waar ik echt problemen mee begon te hebben na te vaak luisteren.

Ik ga in ieder geval dit album een kans geven en ben heel benieuwd!

Eerste progrockalbum dit jaar die me echt overtuigd. Niets meer of minder dan een lekker symfonische rockalbum. De zanger is soms wel wat over den toppe, maar, eerlijk is eerlijk, op veel momenten zingt hij bijzonder bezield zoals bij: not Far From the Sky. Voorganger sceneries vind ik net iets indrukwekkender. De andere albums van Sylvan moet ik nodig eens checken.

Posthumous Silence is wat mij betreft hun beste album.

I second that.

Ik ben intussen een beetje uitgekeken op de band. Maar Posthumous Silence staat voor mij nog steeds als een huis.

Posthumous Silence is absoluut hun beste en daar haalt deze het zeker niet bij. Wel ben ik hem inmiddels meer gaan waarderen, waar een integrale live-opvoering in juni zeker bij geholpen heeft. Eigenlijk gewoon een sterke plaat, wat mij betreft de sterkste sinds PS.

+1 Prima album maar Posthumous Silence is idd buitencategorie.

Eindelijk nog eens een album van deze mannen om warm van te worden. Het begon tijd te worden ... Ze proberen misschien iets te nadrukkelijk de sfeer van PS terug te vinden, maar aan de andere kant is die sfeer net een van de pluspunten van dit album.

Dankzij de 'boeiende dingetjes' in Sylvan's muziek hebben deze er - onder andere - voor gezorgd dat ik nóg een album erbij heb gepakt. En ondanks de soms akelig binnendringende elastieken stembanden van zanger Marco Glühmann lukt het mij weer om een Sylvan album in z'n geheel te beluisteren. Weliswaar de tweede pas. Maar de liefde bloeit weer een beetje meer open.

En dat komt doordat er op Home (bijna) geen nummers staan, die ik over zou willen slaan.

Potjandorie! Deze begint ook te landen zeg. Kostte wat meer moeite, maar nu zit ik er wel helemaal in. Wat een goed nummer is In Between! Ik ga toch maar alle albums luisteren. Na One to Zero en mijn inmiddels favoriet Posthumous Silence, is het nu Home. Ook Sceneries hoor ik al erg fijne stukken op.

Wat zijn de heavy moment toch sterk op dit album weer. Die overgang in Shine, bwoh. Ik hou niet van spierballen metal omdat dat me te veel van het goede is. Bij Sylvan is het misschien minder heavy, maar het voelt door de dynamiek wel heviger. Echte emotie-uitbarstingen. Ik mis dat wel een beetje op het laatste album (daar prijs ik vooral de veelzijdigheid ook in het drumwerk) en hoop dan ook op een volgend album meer in het verlengde van Home en PS