Tank - This Means War (1983)

Onlangs maakte de CD van deze oude plaat deel uit van de weekendboodschappen. Stevige, op Saxon-leest geschoeide heavy metal. De wat doffe produktie komt goed uit de verf op dit leuke NWOBHM-album. Na een spannend space-intro schiet de band uit de startblokken met het adembenemende Just Like Something from Hell. De riff heeft wel wat weg van Saxon's Machine Gun maar een band mag zijn invloeden hebben. Hot Lead Cold Steel en het titelnummer zijn ook prima tracks. Laughing in the Face of Death beukt er heerlijk op los en dan is het punt bereikt dat de minpunten komen; If We Go (We Go Down Fighting) en I (Won't Ever Let You Down) kunnen me nog steeds niet bekoren. Echoes of a Distant Battle is dan weer een waardige afsluiter. Op LP hoor je de band na afloop nog wat vreemde geluiden maken, maar dat heeft de CD niet gehaald. Hier krijgen we met Whichcatchewedmycuckoo een matige bonus track met vreemde titel te horen. Overbodige luxe, staat alleen maar in de weg als je het album op random/ shuffle draait. Tank heeft overigens met Algy Ward een vrij rumoerige zanger. Voor de rest kunnen ze wel aardig spelen.

De hersenen deden wreed pijn toen ik een tijdje geleden het bericht van B.Robertson zag en onmiddellijk dook ik in mijn kast met mijn oude cassettes en - inderdaad - daar lag hij ook. Het album is heel genietbaar, geloof me vrij, en er staan hier twee ongelooflijke krakers op: Just Like Something From Hell en Laughing in the Face of Death. Het jong grut zal dit "old school" noemen, ik noem dit een dik half uur nostalgisch plezier. Een album om te degusteren met een goed glas erbij, in de zetel met een dekentje over de benen, genietend van de muziek. Waar ik nog het meest van geniet, is het warm gitaargeluid. Ik geniet verder en nodig iedereen uit om dit eens te proberen. Zie ik deze op het heilige vinyl, dan is het de mijne, mits de juiste prijs...

Mission accomplished: een vreugdebrul kwam uit mijn keel gevlogen toen ik deze middag deze plaat op vinyl tegenkwam, de prijs was heel schappelijk en de beslissing was snel genomen. Eindelijk heb ik ook deze plaat op vinyl, nog een oude tape voor het containerpark.

Dit album zag ik gisteren ook op het heilige vinyl liggen. Maar het deed me niet onmiddellijk watertanden. Toch nog maar eens even beluisterd voor de zekerheid en nee, hier word ik niet echt enthousiast van. Vooral de ondermaatse zang gooit roet in het verder best eetbare eten.