Tigran Hamasyan - Mockroot (2015)

Tigran Hamasyan is een artiest die ik ooit ontdekt heb en sinds die tijd blijf volgen: zijn releases blijven boeiend en elke keer is het weer afwachten in welk muzikaal avontuur deze Armeniër je nu weer stort want het is niet alleen jazz. Nee, hij vermengt het regelmatig met etnische klanken, hier en daar wat lichte zang (eerder als instrument ingezet dan dat er echt sprake is van een liedje).

Soms druk en nerveus, dan weer schitterend in eenvoud. Toch overheerst het drukke ook op dit nieuwe album.
Ik merk ook dat Tigran op Mockroot minder weet te verrassen dan voorheen, alsof het een bekende weg is die hij wederom bewandelt. Het kan zijn dat ik meer en meer gewend ben geraakt aan zijn muziek maar ik denk dat deze man meer in zijn mars heeft om ons nog flink te blijven verrassen.

Doet hij nu dus niet en dat is niet erg. Blijft over een album dat ik niet altijd voor mijn gemak of plezier zal opzetten maar waar ik de genialiteit van deze muzikant weer terug kan horen waardoor hij nog steeds boeit.

Briljant.