Raheem DeVaughn - Love Sex Passion (2015)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Soul
Label: eOne
-
Welcum 2 Love, Sex, Passion [Intro] (0:35)
-
Black Ice Cream (7:03)
-
Pretty Lady (3:58)
met Trombone Shorty
-
Queen (4:00)
-
Nothing Without You (3:45)
-
When You Love Somebody (6:10)
-
All I Know (My Heart) (4:29)
-
Terms of Endearment (4:39)
-
Miss Your Sex (5:12)
-
Baby Come Back (3:30)
-
Never Never Land (5:31)
-
Temperature's Rising (4:14)
-
Sun Proof Room (50 Shades) (4:23)
-
Strip (4:12)
-
Countdown to Love (4:30)
-
Feather Rock Lovin' (4:51)
met Boney James en The Illadelph Horns
-
Infiniti (4:43)
0
geplaatst: 19 maart 2015, 17:55 uur
Raheem DeVaughn heb ik altijd wel een bijzondere artiest gevonden. Hij heeft al aardig wat platen uitgebracht die qua sound het midden houden tussen R&B en nu-soul. Zijn debuut was redelijk verrassend en zie ik persoonlijk eigenlijk nog steeds als zijn beste plaat. Daarna was het vooral wisselvalligheid wat de klok sloeg. Vrij toevallig kwam ik er achter dat hij dit jaar een nieuwe plaat heeft uitgebracht. Benieuwd als ik was ben ik die gaan luisteren.
De zelfbenoemde neo-soul-hippie heeft duidelijk niet stil gezeten. Zijn nieuwe plaat telt maar liefst zeventien nieuwe nummers, waaronder de als eerste single uitgebrachte Queen.
Na een korte intro is Black Ice Cream het eerste nummer wat we horen. Tekstueel is het nog steeds vooral liefde wat de klok slaat. Liefde en seks, daar draait het leven van DeVaughn blijkbaar om. En dat in de positieve zin van het woord. Muzikaal is dit nummer niet al te boeiend, al blijft de stem van Raheem wel interessant. Hij is een meer dan prima R&B-zanger.
Pretty Lady bevalt me dan een stuk beter, al komt dit mede door de fijne toevoeging van Trombone Shorty. Deze blazers uit New Orleans voegt wat organisch toe aan het nummer. Net zo prima is die eerste single, Queen.
Hierna wordt het toch wel wat minder met de plaat. Helaas vervalt Raheem teveel in bekende recepten en geijkte oplossingen. Nummers zijn te standaard of vooral al eens beter gedaan. Over het algemeen wel allemaal prima gezongen (vooral bijvoorbeeld een Terms of Endearement). Maar met goede vocalen alleen redt je het niet bij mij. Muzikaal moet het ook kietelen, moet het ook interessant zijn. Zo is Miss You Sex heel hip qua sound, maar mist het een extra touch. Of is Never Never Land vast heel dromerig bedoeld, maar komt het ook wat te tergend over.
Naar aan het einde toe wordt het gelukkig wel weer wat beter. Zo heeft Countdown to Love een aardige 90’s vibe en voegt het koperwerk op Feather Rock Lovin’ echt wat toe aan het nummer. Dit is meer de Raheem DeVaughn die ik zoek.
Al met al dus een tegenvallende plaat. Vooral het grote middenstuk valt tegen. Dat Raheem DeVaughn een sterke zanger is moge duidelijk zijn. Hij heeft vocaal een unieke sound. Iets wat juist in het muzikale gedeelte node gemist wordt. Vooral in de ballads steekt het schril tegen elkaar af. Toch maar weer zijn debuutplaat opzetten.
(bron: Opus de Soul)
De zelfbenoemde neo-soul-hippie heeft duidelijk niet stil gezeten. Zijn nieuwe plaat telt maar liefst zeventien nieuwe nummers, waaronder de als eerste single uitgebrachte Queen.
Na een korte intro is Black Ice Cream het eerste nummer wat we horen. Tekstueel is het nog steeds vooral liefde wat de klok slaat. Liefde en seks, daar draait het leven van DeVaughn blijkbaar om. En dat in de positieve zin van het woord. Muzikaal is dit nummer niet al te boeiend, al blijft de stem van Raheem wel interessant. Hij is een meer dan prima R&B-zanger.
Pretty Lady bevalt me dan een stuk beter, al komt dit mede door de fijne toevoeging van Trombone Shorty. Deze blazers uit New Orleans voegt wat organisch toe aan het nummer. Net zo prima is die eerste single, Queen.
Hierna wordt het toch wel wat minder met de plaat. Helaas vervalt Raheem teveel in bekende recepten en geijkte oplossingen. Nummers zijn te standaard of vooral al eens beter gedaan. Over het algemeen wel allemaal prima gezongen (vooral bijvoorbeeld een Terms of Endearement). Maar met goede vocalen alleen redt je het niet bij mij. Muzikaal moet het ook kietelen, moet het ook interessant zijn. Zo is Miss You Sex heel hip qua sound, maar mist het een extra touch. Of is Never Never Land vast heel dromerig bedoeld, maar komt het ook wat te tergend over.
Naar aan het einde toe wordt het gelukkig wel weer wat beter. Zo heeft Countdown to Love een aardige 90’s vibe en voegt het koperwerk op Feather Rock Lovin’ echt wat toe aan het nummer. Dit is meer de Raheem DeVaughn die ik zoek.
Al met al dus een tegenvallende plaat. Vooral het grote middenstuk valt tegen. Dat Raheem DeVaughn een sterke zanger is moge duidelijk zijn. Hij heeft vocaal een unieke sound. Iets wat juist in het muzikale gedeelte node gemist wordt. Vooral in de ballads steekt het schril tegen elkaar af. Toch maar weer zijn debuutplaat opzetten.
(bron: Opus de Soul)
* denotes required fields.
* denotes required fields.