Halestorm - Into the Wild Life (2015)

Het leek de jonge hardrockformatie Halestorm voor de wind te gaan nadat de band rond zus Lzzy en broer Arejay Hale een Grammy in ontvangst mocht nemen voor 'Love Bites (So Do I)'. Nu de storm is gaan liggen, wordt het tijd om de schade op te gaan nemen. Zal Halestorm ons met Into The Wild Life wederom omver blazen of moeten wij onze hoge verwachtingen bijstellen?

Albumopener 'Scream' grijpt je met een pakkend refrein en industrial-achtig gitaargeluid direct bij de keel en houdt je stevig vast 'till they hear your scream'. ''Scream' behoort samen met 'Mayhem' tot de harde kern van Into The Wild Life en klinken voor fijnproevers van The Strange Case Of... nog het meest vertrouwd in de oren.

'I Am The Fire' ontpopt zich langzaam tot een rocknummer van arena formaat, maar echt vlammen wil het nummer niet. Vele nummers op Into The Wild Life laten zich kenmerken door zeer repetitieve teksten die de nummers geen kracht bij zetten, maar juist aan kracht doen inboeten. Dit geldt niet alleen voor 'I Am The Fire' maar ook voor 'Gonna Get Mine' en 'Amen'.

Gelukkig komt Halestorm soms ook nog verrassend uit de hoek. 'New Modern Love' en 'What Sober Couldn't Say' schitteren door de eenvoudige composities en instrumentaties en 'Apocalyptic' heeft wat betreft gitaarintro en tekst iets weg van het solowerk van Slash. Verder lopen 'Dear Daughter' en New Modern Love' moeiteloos in elkaar over en dit komt ten goede aan het luistergemak.

De ballad 'Dear Daughter' staat barstensvol levensadviezen van Lzzy gericht aan jonge meiden:

don't worry about those stupid girls
If they try to bring you down
It's cause they're scared and insecure

Tekstueel steekt dit nummer prima in elkaar, maar door de clichématige opbouw wordt de potentie van dit nummer niet optimaal benut.

Into The Wild Life is lang niet zo wild als de titel doet vermoeden en valt eigenlijk best wel tegen. Halestorm heeft zelf de wind uit de zeilen genomen en daarmee ook het eigene wat hen zo leuk maakte.

Meisje Hale is een figuur aan het worden waar je moeilijk omheen kunt. Als je wel eens een beetje in het hardrockwereldje duikt dan. Een gastoptredentje hier en dan eens eentje weer daar. Vroeg of laat sta je te kijken of luisteren naar een griet waarvan ik mij afvroeg wie dat dan toch was en wat ze dan toch deed. In mijn geval ging de trigger af toen ik het dametje op een Tubefilmpje Nobody's Fool zag doen met Tom Keifer. Ik dacht wat een strot, wat een passie. Ja, daar val ik wel voor.

Nu zit ik hier met Into The Wildlife en het is totaal niet wat ik verwachtte. Ik verwachte een klassieke hardrockschijf maar krijg in plaats daarvan een een opgepompte Kelly Clarkson of Avil Lavigne. Popmuziek met wat extra gitaren, zeg maar. En een handvol ballades die volgens huidige top 40-maatstaven gesmeed zijn. Tearjerkers á la Nobody's Fool zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Ach, en eigenlijk luistert het best aardig weg. Het zijn compacte songs met kop en een staart. Verrassend of scherp wordt het allemaal nergens. Het allerjammerst vind ik het gladpoetsen van Lzzy Hale's stem. Wie live dingetjes googlet, hooert dat ze een strot heeft waar je u tegen zegt. Welke onbenul bedenkt het dan om dat op plaat langs alle kanten weg te schuren? Kan ik zo kwaad om worden, echt. Fuck perfectionisme. Beetje rock n roll had de plaat zeker beter gemaakt. Maar ja, het is wat het is. Bij vlagen best aardig dus.

Een 2.5 vanwege de teleurstelling. Het is vooral Rock en daar zat ik niet op te wachten naar alle top CD's hiervoor. Waarschijnlijk zullen sommige nummers het live heel goed gaan doen, maar in de auto kan ik er niet echt van genieten. Jammer!!