Kenny Dorham - Whistle Stop (1961)

De meeste hedendaagse popmuziek vind ik niet erg uitdagend om naar te luisteren (hoewel er af en toe heus wel eens uitzonderingen zijn), dus zoek ik mijn heil steeds vaker in jazz en klassiek. Met enige regelmatig stuit ik bij mijn exploraties op imo erg goede musici en fantastische albums. Whistle Stop van Kenny Dorham is voor mij zo'n album. Kenny Dorham is om te beginnen een trompettist met een toon die (bij mij in ieder geval) heel goed aanslaat. Hij viel me in gunstige zin op toen ik naar een vroege plaat van Art Blakey and the Jazz Messengers luisterde, en al heel snel had ik een paar van zijn Blue Note-albums in huis gehaald. Fantastische muziek, ook natuurlijk door Hank Mobley (tenor saxofoon), Paul Chambers (bass), Kenny Drew (wat een pianist!) en een van mijn favoriete drummers: Philly Joe Jones.

Jammer genoeg zijn niet alle platen van Dorham gemakkelijk te achterhalen, maar gelukkig is Whistle Stop een topalbum waar ik heel gelukkig mee ben.

Helemaal mee eens. Fantastische trompettist die Dorham. Speelt ook mee op een paar geweldige blue-note albums van Joe Henderson. Verplichte jazz kost.

Heb nu ook een LP versie van Whistle Stop te pakken. Nieuwe uitgave op het Jazz Images label. Andere cover in mooie klaphoes. Prima geluid ook. Geen gekke serie hoor. Veel mooie klassieke jazz albums van de 50 en 60er jaren verpakt in nieuwe klaphoes covers. Voor een goede prijs. Moeite waard.

Meen je dat nou Larzz? Ik vind dat soort labels echt ruk. Het zijn cd rips geperst op vinyl en ik vind dat echt duidelijk te horen. Vaak een vlak en leeg geluid en ik ben verre van audiofiel. Daarnaast vind ik het het nog steeds vanuit ethisch perspectief niet oké om te kopen omdat dit soort labels geen auteursrechten betalen. Niet dat Kenny Dorham of de fotograaf nog leven maar toch: ik vind het er jammer iedereen maar met anders werk aan de haal mag gaan. Maar het meest zwaarwegend vind ik dat dit soort labels ervoor zorgen dat de echte labels zoals Blue Note, Verve of OJC er geen heil meer in zien om nog reissues uit te brengen omdat de markt overspoeld is met dit soort shit.

Anyway, voor 5 euro meer heb je gewoon een echte Blue Note met de originele hoes.
Wel toegegeven. Jazz Images doet het wel veel beter dan labels zoals Enlightenment of Real Gone (niet te verwarren met Real Gone Music).

Ik meen het Soledad. Heb ook de orginele Blue Note cd en die klinkt echt behoorlijk slechter dan de LP. Hoe kan dat dan als dit rip offs zijn? Deze platen kun je overal in alle gewone platenzaken en internet winkels kopen. Dorham nazaten en Blue note hebben dus al aan mij verdiend door de aanschaf van de cd. Blue note brengt ook onder de naam RVG edition bijzonder slecht geremasterde cd uitgaven uit. Dat vind ik ook een vorm van bedrog van de jazz liefhebber. Verscheidene van deze uitgaven heb ik vervangen door de Jazz image serie die allemaal beter klinken dan de originele cd. Tuurlijk Heb ik liever een orginele jaren 60 BN LP maar die zijn in goede staat vaak onbetaalbaar. Dan vind ik dit een redelijk alternatief, zeker als ik ook de orginele cd bezit wat in alle gevallen zo is

Dus de plaat waarop de muziek is geperst die is geript van die cd, klinkt beter dan diezelfde cd? Dan ben ik wel benieuwd wat voor supersoftware ze gebruiken. Kunnen ze bij Blue Note nog een puntje aan zuigen dan. Je kunt deze platen gewoon in de winkel kopen omdat in Europa de auteursrechten na 50 jaar in het publiek domein komen. In Europa zijn ze dus ook niet illegaal ofzo.

Wat ik met je eens ben is dat niet alle RVG’s even goed klinken. De piano klinkt vaak blikkerig, de bas wat ver weg en de blazers soms te schel. Maar ik wil je wel graag uit je eigen droom helpen: je hebt een RvG, geperst op vinyl. Misschien is je platenspeler wel erg goed van kwaliteit?

Zou kunnen Soledad maar wat mij is opgevallen is dat Japanse Blue note cd's wèl heel erg goed klinken. En de US Connoisseurs cd series. Mid jaren 90. Die klinken ook erg goed. Ik denk dan ook dat de Whistle Stop LP een van deze als bron heeft. Hij klinkt heel anders dan de RVG cd die ik heb. Beter stereobeeld, mooier drumgeluid. Meer diepte. Heb inderdaad ook wel een hele goede platenspeler: Technics SL-1500C. Tuurlijk koop ik liever orginele albums. Heb 3000 cd's en 1300 LP's. Daarvan zijn maar een paar zgn. nep releases. Ik heb meer moeite met muziekliefhebbers die alleen maar downloaden, kopiëren of streamen. Daar ziet een artiest niet veel van terug. Heb net trouwens 2 Blue Note LP's van Big John Patton besteld. Nieuwe uitgaven, redelijk geprijst.

Deze informatie vond ik nog over het Jazz Images label:
The sources of the masters are High Resolution Digital files that gives the optimum sound quality. All the production has been manufactured in Europe.
Hoe ze eraan komen weet ik niet maar net ff beter dan cd kwaliteit. Toch?

Dat van die Japanse remaster als bron zou nog best eens kunnen. Vaak hebben die inderdaad een veel mooier geluid. Wat betreft die digitale files: die definitie is natuurlijk heel breed te interpreteren. Dat kunnen nog steeds geripte files zijn. Anyway, je moet vooral doen wat voor jou het best klinkt natuurlijk. Ik wilde gewoon even mijn ergernis over dit soort producten kwijt en misschien een beetje waarschuwen. De recente Blue Note releases uit de 80th birthday series zijn vaak erg goed, de Tone Poet misschien nog wel beter (maar ook buitenproportioneel duur). De 75th birthday series wisselen in kwaliteit.

Dank voor je tips hoor Soledad. Als ervaren muziekverzamelaar kan ik nog altijd wat leren. Zal zeker wat kritischer naar die zgn. grijze releases kijken.

Heb net een gruwelijk slechte persing van 75 years of Blue Note binnen. John Patton-Let em Roll. Zie mijn commentaar. Om te huilen.

Vond zowaar een uitstekende Blue Note US persing uit ca. 2000 nog geseald en betaalbaar bij een Italiaanse platenwinkel op Discogs.My lucky day!