The Mighty Bard - Blue God and Other Stories (2014)

Jemig, wat een hoes...

Maar goed ik heb een sampler gehad waarop een nummer staat van deze progformatie. Om precies te zijn het nummer I Know. Dat is echt een fantastisch nummer! De zanger komt eigenlijk net iets te kort maar muzikaal is het dik in orde. Zo tussen de 6 en 8 en halve minuut zit een weergaloze solo van eerst de synt en daarna gitaar. Echt waanzinnig.

Dus ik dacht ik zal eens kijken wat mijn mede users er over te melden hebben, niet veel dus...

Aangezien Svendra deze geplaatst heeft heeft hij nog meer info?

Eh, nee. Ik plaats namelijk alles wat los en vast zit, vigil.
Dit album kwam ik tegen op progstreaming, heb hem vast beluisterd maar het is me niet bijgebleven.

Nog eens beluisterd op Bandcamp. Daar staat dus dat de band uit Londen komt.
Het is vriendelijke neoprog met goede vocals. Behalve I Know trekt ook het titelnummer de aandacht. Of ik het hele album sterk ga vinden valt nog te bezien.

Net als de hoes, had ook het nummer I Know rustig al een aantal decennia oud kunnen zijn. Maar 't is wel een erg sterk nummer inderdaad. Heb ook meteen een vermoeden wie het voor de Prog Ladder genomineerd heeft.

WELKE LINK HEEFT THE MIGHTY BARD MET MARILLION?

Wanneer je het album "Blue God and Other Stories" van het Engelse The Mighty Bard in de cd-bakken tegenkomt, is de kans groot dat je hem links laat liggen. De hoes van het album houdt niet over. Ik druk me dan nog netjes uit. Wanneer je het wat positiever bekijkt zou je kunnen veronderstellen dat het om space rock gaat en dat de heren net van de filmset van Ghostbusters komen.

Wanneer je naar de namen van de bandleden kijkt word je ook niet direct warm: Mark Cadman (bass),
Andy Dovey (drums), Dave Clarke (gitaar), Neil Cockle (keyboards), Gavin Webb (vocals) en Mark Parker (viool en backing vocals).

Wanneer je echter een echte Marillion Freak bent, gaan bij het lezen van deze namen alle alarmbellen af.
De toetsenist van deze band, Neil Cockle, is namelijk de allereerste toetsenist van de band Marillion. Rond 1978, toen Marillion nog Silmarillion heette, was Neil Cockle de toetsenist!
Je hoort dit in de nummers van The Mighty Bard terug. Cockle gebruikt veel geluiden die direct terug te traceren zijn naar de jaren 80 progrock. Ook al heeft hij met Marillion nooit een album gemaakt, ik denk dat iedere kenner toch de Marillion-stijl er uit haalt.
Het feit dat ex-Marillion bandlid Cockle op dit album mee doet en ook nog eens Marillion-achtige geluiden uit zijn keyboards en synthesizers tovert, zal voor menig Marillion-fan aanleiding kunnen zijn om dit progressieve kleinood aan te schaffen.

Het album valt wat mij betreft in de categorie Neo-Prog. Het merendeel van de nummers is compact en ze liggen gemakkelijk in het gehoor. In het algeheel is het album geen hoogvlieger, maar landt toch ruimschoots aan de goede kant van de streep.

Ben je Marillion-fan van het eerste uur of hou je van ongecompliceerde Neo-Prog, dan is dit album een aanrader om op zijn minst eens te gaan beluisteren.
Mijn advies is om na de eerste luisterbeurt het album even te laten rusten en hem daarna nog een keer een kans te geven. Bij mij bleek dit zo te werken.