Kenny Dorham - Trompeta Toccata (1964)

Toch echt te weinig reacties bij deze niet onverdienstelijke jazz-trompetist. Verdient imo meer aandacht.

CD deze week binnen gekregen. Wat mij opvalt is dat Dorham in het algemeen, en deze plaat in het bijzonder, maar weinig reacties op MM krijgt. Vreemd. Eigenlijk best wel een meesterlijke composer en trompetist. Niet dat ik alles even goed vind maar hoor wel de kwaliteit die de man in zich bergt.

Het titelnummer van deze CD is meteen het prijsnummer: wat een fantastisch JAZZ-CLASSIC!! Kan zo dienen als soundtrack-nummer van een goede Western (of een Wim Wenders-productie)..
Vooral het intro van 'Trompeta Toccata', met magistrale 'down-beat' pianospel van Tommy Flanagan, is 'unforgetable'. Voor het overig m.n. Joe Henderson op alt-sax prominent aanwezig maar ook Richard Davis' contra-bass spel is niet geheel onverdienstelijk.

CD die in de breedte nog wel moet rijpen bij mij al daalt ook 'Mamacita', van de hand van Joe Henderson, prima in..

Overigens een artiest/composer waarvan ik het oevre toch maar eens wat 'meer ga uitpluizen' schat ik zo in....

Een vrij lage score voor dit album. Ik denk daar (tot nu toe) anders over: echt een heerlijke plaat!

Er wordt al 10 jaar om meer aandacht voor dit album gevraagd en dan op een dag: bam! 2 nieuwe berichten en stemmen (komaan, wie volgt?)

Goed dat terzijde. Kenny Dorham viel me op door zijn ijzersterk spel op Point of Departure - want wie kon toch die ene trompettist op die Blue Note zijn als het niet Freddie Hubbard was? Bleek dat er rond die tijd een ander trompetgenie naast Lee Morgan bij dat label rondliep, eentje waar zelfs op Wikipedia (wie dat stukje ook geschreven mocht hebben) de beschrijving stelt dat hij te onbekend is voor de kwaliteiten die hij herbergde.

'Trompeta Toccata' is Teamwork met een grote t: prachtig samenspel en iedere solist laat daar op zijn manier iets horen waar ik versteld door sta: Flanagan met die intrigerend harde tikjes, Davis met dat intieme spel, Henderson die letterlijk alles geeft! En wat voor een meesterlijke compositie is het wel niet in de eerste plaats.

Dorham zelf heeft nu eenmaal een speelstijl die me erg bevalt. Zo eenvoudig is het soms...