Peter Brötzmann, Maleem Mahmoud Ghania & Hamid Drake - The "Wels" Concert (1997)

Speciaal voor AOVV, omdat ik gezegd had bij Cor Fuhler/Mats Gustafsson - Split (2008) een bericht te plaatsen, maar daar eigenlijk niks kon vertellen dat ik niet al in die andere post gezegd had. Daarom hier een stukje ter compensatie..

Net toegevoegd omdat ik em laatst hoorde en het toch behoorlijk geweldig vind. Brotzmann heeft vaker interessante samenwerkingen. Hier kwam ik terecht via de nummers op zijn Long Story Short (2013) waarop ook een Marokkaanse Guimbri-speler meedoet (om precies te zijn de zoon van deze meneer Gania) die me prima beviel.

In principe is het een saxofoon-trio waarin deze meneer de bassist vervangt, en hierdoor krijgt het een uniek karakter, dit instrument is minder strak dan een contrabas, minder helder maar met meer leven erin, het geeft echt een unieke sfeer. Brotzmann doet deze sfeer alle recht door niet zomaar blind erdoorheen te gaan toeteren maar echt zijn momenten te kiezen, voeg hierbij Drake op drums toe, die ook in veel van zijn muziek wel een wereldmuziek-tintje heeft zitten.

Ik kan niet eens echt beschrijven wat ik hoor, dit is gewoon erg fascinerend en lijkt me ook echt wel iets voor users als AOVV of Masimo, aangezien ze platen met een wat vergelijkbaar idee als Mats Gustafsson, Paal Nilssen-Love & Mesele Asmamaw - Baro 101 (2012) goed kunnen waarderen. Deze heeft een andere sfeer, maar vind ik zeker zo goed!

Deze plaat beluisterd tijdens mijn trip naar Algerije. Was echt de perfecte soundtrack daarvoor. De combinatie met die Guimbri klinkt inderdaad wel anders en de klankkleur voegt zeker wat toe aan het geheel, maar soms mis ik een beetje variatie. Ghania speelt wat teveel hetzelfde motiefje waardoor ik tegen het einde van de rit wat originaliteit mis van zijn kant. Dat zou je wellicht minder hebben met een goede bassist. Vooral Drake weet hier - zoals gewoonlijk - veel bij te dragen. Brötzmann is ook in zijn goede doen met zijn schreeuwerige toon. Dit album ga ik zeker nog beluisteren.

Interessant! Maleem Mahmoud Ghania heeft dit jaar toevallig een interessante samenweking met Floating Points en James Holden uitgebracht, wat een mooie plaat is geworden. Dit lijkt me wel totaal wat anders maar minstens zo interessant. Ik ga hem binnenkort eens opzoeken.