Tētēma - Geocidal (2014)

Het lijkt soms wel een best of van wat Mike Patton in het verleden al eens heeft uitgevroten; heel veel lawaaierige gekte, maar bij regelmatig (ofwel tegelijk) ook ingehouden, gestructureerd en sfeervol. Veel aandacht voor ritmiek, electronica en percussie vaak ook. Een beetje de plaat die Mr. Bungle na 'California' niet meer maakte, dus ik ben blij verrast. Maar met voorgaande probeer ik alleen een referentiekader te fabriceren; dit staat helemaal als een vrijstaand huis.

Heb ik toch nog wat weten te missen van de enige echte General Patton, maar ik ben niet de enige. *bump!* Gaat dat checken, Bunglites & the likes!

Mike Patton is een bijzondere figuur, het is niet alleen een stemkunstenaar, de man staat ook bekend om de grenzen van het muzikale universum af te struinen.
Soms levert dat juweeltjes maar veel vaker nog vliegt hij alle kanten op, zonder ook maar een idee van een samenvattend geheel, hoewel ik mij realiseer dat het mijn gedachte is.
Ik zal nooit in het hoofd kunnen kruipen van Patton.
Dit samenwerkingsverband met 2 leden wiens namen mij volledig onbekend zijn produceert een allegaartje aan geluiden, bliepjes, vocale trucjes en een grote dosis elektronica.
Het album kent een filmisch karakter, waarbij de muziek prima zou passen bij een zeer vrije geest.
Aan mij is het niet besteed, het zeer ontoegankelijke karakter voorkomt dat je ook maar enigszins mee wordt gezogen in het geheel.
Patton: kom waar eens met een nieuwe Faith No More of een Mr. Bungle, hier is de gekte min of meer gemuilkorfd.

Tētēma: alleen voor de echte doorzetter!