Motörhead - Live at Brixton (1994)

Ik ken dit album niet, maar zie wel dat hier 3 keer op gestemd is. Het zal mooi zijn als 1 van die 3 stemmers hier een berichtje achterlaat.

No Sleep Till Hammersmith, No Sleep At All en Everything Louder Than Everyone Else, zijn Motorhead live platen die ik al ken. Met welk van die 3 live albums is deze vergelijkbaar?

Destijds door roadrunner uitgebracht,nadat de band weg was bij GWR/roadrunner.Vrij matig/bootlegachtig geluid.Bijna alles staat ook al op het veel betere No sleep at all.Hierna bracht het oude platenlabel het zeer goede The birthday party uit. Live1987 is leuk voor fans die echt alles willen hebben.Ik ga het niet naar beneden halen,maar geef ook niet meer dan 3 sterren.

Geen geweldig album; matig geluid en slechts een deel van het concert. Er schijnt een extended versie van te bestaan met het volledige concert, maar of die ooit uitgekomen is? Ik heb hem in ieder geval nog nooit gezien...Omdat Motörhead live sowieso altijd de moeite waard is, toch nog 4 punten.

Ben het er mee eens dat Motörhead live altijd de moeite waard is, al balanceert de uitgave van 2 dubbel-CD's + DVD met vrijwel identiek dezelfde setlist op de rand van teveel van het goede. En daarbij gaat het om The Wörld Is Ours - Vol. 1 & 2.

Heb vorig jaar de bootleg The Fullscale '88 Assault gekocht. Motörhead live in Lausanne, 31-08-1988, 15 tracks, 64 min. Op die bootleg spelen ze No Class, Orgasmatron, Killed by Death en Overkill. Die nummers zullen wel ontbreken op Brixton. Het Brixton Academy concert was van 23-12-1987. Verder een identiek dezelfde setlist waarbij Stone Deaf in the U.S.A. van plaats is verschoven, en Rock 'n' Roll uit de set is gegooid. De grootste troef van Live at Brixton is voor mij dus Rock 'n' Roll; één van de weinige echte klassiekers van het gelijknamige album. (Je weet ook niet hoe lang het Brixton concert geduurd heeft - setlist.fm geeft dezelfde 12 nrs. aan -, die bootleg kan wel eens een festival optreden zijn geweest.)

Door het recente overlijden van Lemmy heb ik een nostalgische drang gekregen om weer veel naar Motörhead te luisteren. Ik heb praktisch ieder studio- en livealbum van de heren wel beluisterd, maar ik had deze "Live at Brixton" (die oorspronkelijk inderdaad door Roadrunner is uitgebracht, heb een correctie ingediend) nog nooit gehoord.
In 2005 bracht Sanctuary Records een geremasterde editie uit, die de plaat omdoopten tot Live at Brixton '87.
Naar deze editie heb ik geluisterd en volgens de info van Sanctuary moet dit toch het complete concert van de heren zijn. Dit concert gaven ze op 23 december 1987 (wat ook wel klopt gezien Lemmy na "Deaf Forever" zegt dat het morgen zijn verjaardag is) in de Brixton Academy in Londen, tijdens de promo tour voor Rock 'N' Roll. Er zijn dan ook 4 nummers van dit album vertegenwoordigd.
Van dit album heb ik altijd enkel het titelnummer een heerlijke knaller gevonden en ik moet dan ook eerlijk toegeven dat de uitvoeringen van "Traitor", "Dogs" en "Stone Deaf in the U.S.A." me dan ook weinig doen. Zeker als je ze zo naast hun klassieke knallers als "Ace of Spades" en "Stay Clean" voorbij hoort komen doen ze het toch een stuk minder.
Helaas heeft het album flink te kampen met een slechte geluidskwaliteit, want ondanks dat men hun best heeft gedaan om het nog wat op te poetsen, klinkt het inderdaad haast als een bootleg.
Dat is toch wel jammer gezien ze hier met het dubbele gitaartandem Würzel en Phil Campbell te horen zijn. Het gitaargeweld mag er dan ook zeker wel zijn. De heren laten vooral goed van zich horen op de geweldige afsluiter "Just 'Cos You Got the Power". Wat komen daar nog een aantal heerlijke solo's voorbij zeg!
Phillip "Phillthy (Animal)" Taylor (die helaas vorig jaar ook kwam te overlijden aan leverfalen) speelt trouwens ook wel strak. Helaas klinkt het drumwerk door de geluidskwaliteit hier en daar een beetje blikkerig.
Energiek en vol overgave gebracht, maar Motörhead heeft wel betere live-albums uitgebracht. Dit is er dus meer een voor de fanatici die geen genoeg van ze kunnen krijgen (zoals mij dus).

Denk dat een paar mooie bootlegs toch interessanter is dan officiele langspeelplaten als deze. Maar dat kan een kwestie van smaak zijn. Vind dit niet echt een bijzonder album.
Lemmy zei altijd bij introductie van nieuwe (officiële) albums, tijdens liveconcerten: go out and steal it, the new album!

Volgens de hoestekst van mijn originele Roadrunner CD werd als toegift Killed by Death gespeeld, gevolgd door de uitreiking door Girlschool van een nep-Oscar aan Lemmy voor zijn rol in 'Eat the Rich'. Dan nog een gezamelijke 'Happy Birthday' voor Lemmy en dan volgt als laatste nog Overkill.

^Jammer dat ze nooit het complete concert op een fatsoenlijke manier hebben uitgebracht.

Ja dat is zeker jammer! Toen de 'Deluxe' remasters uitkwamen was er sprake van dat het complete concert uitgebracht zou worden, maar helaas...Ik blijf ook altijd wat missen bij deze CD, een onafgemaakt gevoel. Doe mij maar complete concerten, vooral bij Motörhead.