Samael - Blood Ritual (1992)

Waar anno 1992 de Noorse zwartmetalen combo's uit hun stinkende graven oprezen om hun bloeddorstige en antichristelijke boodschappen in een zo archaïsch mogelijk keurslijf te gieten, was het volgens mij Samael die het als eerste aandurfde om haar in smerigheid gewortelde muzikale duisternis in een nette productie te gieten. Waar Worship Him voor black metalbegrippen al beter klonk dan menig Mayhem of Beherit uitspatting, klinkt Blood Ritual al helemaal als een spreekwoordelijke klok.

Getuige de duivelsvereringen die het album ontsieren, heeft Samael op haar tweede langspeler echter nog niets op haar sinistere inborst ingeboet. Nummers als het bezwerende After The Sepulture en het waanzinnige epos With The Gleam Of The Torches bewegen zich op overwegend langzamere tempo's waarop het aangenaam bangen is. Alleen in het bijtende titelnummer wordt het gif wat sneller rondgepompt. Dat betekent niet dat Blood Ritual als saai en futloos bestempeld moet worden. Integendeel. De basale composities beschikken gekgenoeg over een overdosis aan sfeervolle duisternis. Geen toetsen, geen tierlantijnen. Dat had Samael toen nog niet nodig. Wel zijn er enkele korte tussenstukjes waarin opperhoofd Vorphalack zijn gebeden tot de gehoornde richt om het kwaadaardige karakter wat extra kracht bij te zetten.

Blood Ritual is een oerdegelijk onderdeel uit de discografie van een band die in ontwikkeling bleef en de black metal al snel zou ontgroeien Het bevat een aantal sterke composities die de liefhebber zeker zouden moeten kunnen bekoren.

Daar waar de inktzwarte voorganger Worship Him al enig stof deed opwaaien in het blackmetal landschap, werd met deze opvolger de status van dit onheilige drietal nog steviger geconsolideerd. Niks gruizige underground productie, Blood Ritual knalt kraakhelder uit je speakers en giet in krap drie kwartier elf erg knap in elkaar gewrochten satans cantaten over je uit. Meerendeel midtempo, met af en toe een heerlijke versnelling (titelnummer en mijn favoriet With the Gleam of Torches) en men bewijst dat black metal ook zonder gebruik van synths en/of strijkers zo sfeervol kan zijn als de hel!