Thin Lizzy - Nightlife (1974)

De beste combinatie is hier bij elkaar maar moet nog even inspelen.

Still in love with you blijft goed na al die jaren.
Heb zelfs de versie Still in love with you met Gary Moore en dan die gitaarsolo...waanzinnig!!

Prachtige song inderdaad. Ik ken overigens alleen die uitvoering op 'Live & Dangerous' en met deze studioversie ben ik, net als het album, niet mee bekend.

Een goede omschrijving van dit album doet Mark Putterford in het boek The Rocker (een van de betere rock-biografisten): Een aardige cocktail, alleen jammer dat er geen alcohol in zit.
Verder prima nummers: She knows, Philomena en Still in love with you.

Studioversie van 'Still in love with you' toevallig gehoord vandaag. Nee, dan is ie pas in zijn live-vorm een klassieker te noemen. Dit klinkt nogal matjes.

Die biografie lijkt me trouwens wel wat. Phil Lynott kan mij wel intrigeren. Ik zou ook graag de documentaire over 'Phillip' ,die een paar geleden is uitgezonden, een keertje willen aanschouwen.

Beetje mat album van Thin Lizzy, erg rustig en een beetje saai.

Het eerste album met de beroemde gitaartandem Brian Robertson en Scott Gorham.
Eric Bell hield het voor gezien tijdens een concert in zijn geboortestad Belfast, te stomdronken om nog maar enigzins te kunnen spelen.
Als vervanger werd Gary Moore aangetrokken (een vriend van Phil Lynott, zaten vroeger samen in Skid Row) maar heeft maar op 1 nummer gespeeld van dit album nml de uitstekende ballad "Still in Love with You".
Gary Moore is zeer herkenbaar tijdens de gitaarsolo.
Moore zat in die periode maar 4 maanden in Thin Lizzy, hij hielp ze vooral uit de brand door mee te spelen op de al geplande concerten.

Als je denkt een vlammende hardrock CD te gaan horen dan heb je het goed mis !
De latere topproducer Ron Nevison deed er alles aan om de plaat zo soft mogelijk te laten klinken.
Tijdens de opnames klikte het ook niet zo tussen hem en de Thin Lizzy leden, de navolgende citaten zijn van Scott Gorham:

"I thought the record was so ridiculously tame it was unbelievable" en "I listened to the final mix and said, 'Hey, are we a rock band or a cocktail band ?".

Toch vind ik dat niet storend, de band was nog zoekende naar hun sound en dat levert een gevarieerd album op.

"She Knows" opent lekker relaxt met semi acoustisch gitaarwerk erin en wat voorzichtige solos later in het nummer.
"Night Life" klinkt als een rustig nummer gespeeld door een nachtcluborkestje, er zijn zowaar wat violen op te horen.
Het navolgende "It's Only Money" is weer heel relaxt met die typisch pratende zang van Phil, blijft meteen in je kop hangen.

"Still in Love with You" is als studio uitvoering een stuk matter als live maar door Gary Moore zijn gesoleer toch ook wel weer erg goed.
Zijn stijl is toch duidelijk anders als die van Scott en Brian.
"Frankie Carroll" is ietwat melodramatisch, violen, piano en zang en zeer kort maar wel mooi.
Funky, jazzy en erg jaren 70 zijn van toepassing op "Showdown".
Compleet met achtergrondzangeres, wat een heerlijk nummer !

En zowaar een instrumentaaltje, "Banshee" vind ik nogal slecht uitgewerkt maar is ook zo weer afgelopen.
Het navolgende "Philomena" is een ode aan zijn moeder en een single geweest.
Stelt niet al te veel voor maar die typische wat latere Thin Lizzy gitaarstijl is hierop goed te horen.

Het uitstekende "Sha-La-La" laat die sound nog beter horen en terecht belande dit nummer ook op hun beroemde live plaat "Live & Dangerous".
Afsluiter "Dear Heart" klinkt inderdaad nog het meest alsof een cocktail band aan het werk is, weer met toegevoegde violen enzo.

Ja, typisch zo'n plaat met duidelijke uitschieters en wat grijze middelmaat nummers.
Echt slechte nummers staan er ook niet op maar een ruim voldoende haalt het net niet bij mij.
Dus 3 sterren, maar wou eigenlijk 3,25 sterren geven.

Eerste kennismaking met the Boys. Zeker niet hun beste maar vooral Frankie Carroll met Frankie Miller kippenvel.

Die is toch origineel ook al met Gary Moore? Of vergis ik me?

Wisselvallig. Banjert tussen matig "Frankie Caroll" tot zeer goed "Still in love with you". Het gitaarwerk is wel beter als voorheen.

Hoewel Nightlife zeker geen hoogvlieger van de band is, heeft het zeker het één en ander te bieden. Zo rockt Sha-La-La als de beste en is Still in Love with You later tot een iconisch nummer uitgegroeid. Ook It's Only Money is een heel aardige song.

Nightlife is goed behapbaar. Zij het wat vlak. Met name Still In Love With You komt in de diverse bekende live-uitvoeringen zoveel beter tot zijn recht.

Heerlijke laid back plaat van Thin Lizzy! In vergelijking met Thunder en Lightning die pas veel later kwam is het een totaal ander album, er zijn rockers op dit album te vinden maar de relaxte nummers overheersen. Het meest te vergelijken met het solo werk van Lynott.
Ik hou hier wel van! Nummers zoals Still in Love with You , Showdown & Nightlife zijn gewoon heerlijke nummers!
Ook It's Only Money & Sha-La-La mogen er zijn en brengen een beetje up tempo op het album. Banshee is duidelijk een opvul nummertje, niet slecht maar te kort om echt iets te doen.

4*

Een aardig album, met in mijn oren een paar missers. Namelijk Frankie Caroll, Banshee en Dear heart. Productie is behoorlijk "laid-back", zodat zelfs de meer up-tempo nummers niet echt vlammen. Toch hoor je de potentie wel. Het laatste album dat ik van de band kocht (de rest had ik al), puur om de collectie van de reguliere albums compleet te maken.

Dit album kocht ik jaren geleden vanwege de hoes. Nog altijd behoort Nightlife tot mijn favoriete artworks en ik weet nog wel dat ik aanvankelijk aardig teleurgesteld was vanwege het rustige karakter van deze plaat. Inmiddels kan ik het wel waarderen, zeker op de late uurtjes.

Nightlife mist het heftige karakter waar de band bekend mee geworden is, maar maakt veel goed met het zwoele geluid. De sfeer komt het best tot zijn recht in Showdown. Met de basgitaar op de voorgrond en een prachtig zingende snarenplukker is Phil Lynott hier misschien wel op z'n best. Het maakt het wel extra jammer dat Thin Lizzy vervolgens nietszeggend verder gaat. Als de producer het opzettelijk allemaal kalm gehouden heeft, ben ik vooral wel benieuwd naar hoe deze plaat eigenlijk had moeten klinken.

Voor het eerst wel een coherente plaat trouwens. Er zit nog steeds vooruitgang in, al reken ik er gewoon op dat het beste werk nog moet komen, gezien de scores.


Tussenstand:
1. Nightlife
2. Vagabonds Of The Western World
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Ik begin me echt af te vragen of het nog goed gaat komen. Ja, we hebben een consistente sound en muzikanten die kunnen spelen, maar deze zoetsappige, zwoele soul doet me echt helemaal niets. Alles kabbelt door tot we ineens bij Sha-La-La terecht komen en eindelijk een beetje vaart en vuur vinden. Dat is echt rijkelijk laat. Het scheelt dat het album zo kort is. Mooie hoes ook.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Nightlife
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Dit is mijn inziens de beste Lizzy line up. Uit de combi Lynott/Robertson/Gorham/Downey zijn door de jaren heen hun beste nummers onstaan. Zal ongetwijfeld ook komen omdat ik opgegroeid ben met hun eerste live plaat.

De relaxte sfeer op deze plaat staat mij gewoon aan. In mijn ogen is Lizzy ook nooit een 100 % hardrock band geweest. Op de Live platen/optredens gaat de band welliswaar behoorlijk tekeer. Studio en zeker op deze is het vaak een suk(je) subtieler en pakken minder heftig. Veel mensen vinden Lizzy ook een typische live band. Ook daar denk ik anders over. Ik zie het juist als een voordeel dat er tussen Lizzy live en studio een behoorlijk verschil zit.
Toegegeven dat nog niet alles op zijn plaats valt met deze klassieke samenstelling. Dat gebeurt pas op de volgende plaat. Frankie Caroll en Banshee zijn ronduit zwak. En ik ga ook niet stellen dat de rest klassiek LIzzy matriaal is. Maar je kunt wel met gemak stellen dat er een hoop potentie in deze band zat.

Net geen 3.5 pingel

De hoes is inderdaad best vet maar over het algemeen deed het album me niet zoveel. Het album begint aardig sterk en het nummer 'Still in Love with You' en 'Sha-La-La' hebben ze hun toon gezet en tot daar blijft het wel. Daarna klinkt het me allemaal te zoet, mierzoet misschien wel. Het zwoel geluid was heel sterk aanwezig en ik kreeg na een tijdje een wat meer funky gevoel dan dat ik naar echte leuke rockers heb zitten luisteren. Tot dusverre heeft 'Thin Lizzy' nog niet dat gene gebracht wat ik een beetje gehoopt had, en hopelijk word het allemaal wel wat beter. Ook ik vind dat de band zeker ten opzichte van hun eerste twee albums steeds wat vooruitgang boekt, al vond ik deze wel echt minder sterk dan het album hiervoor.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Nightlife
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Echt zo’n plaat die je moet aanspreken. Over het algemeen wordt deze als een “minder” album gezien. Ik ben het daar niet mee eens, de melancholie en laid back feel zijn juist datgene wat voor mij de plaat zo sterk maakt.

Het prachtige Night Life, gevoelige Still in love with you (adembenemend mooi), fraaie Showdown, keihard rockende Sha la la en tot slot de mooie ballad Dear Heart (hoor ik daar een viool?)...

Kortom heerlijke plaat die mij niet snel verveeld.

Nightlife is eerste plaat van Thin Lizzy met twee gitaristen in de bezetting, maar vergeleken met voorganger Vagabonds of the Western World of de single-met-Moore Little Darling is dit flets.

Gitarist Gary Moore was zo'n vijftien maanden de vervanger van Eric Bell geweest, echter te onrustig om zich in te voegen in Lizzy, zo lees ik in biografie Cowboy Song (2016) van Graeme Thomson. Wel nam hij nog Still in Love with You op, een liedje van frontman Phil Lynott over diens instortende relatie met Gal, het meisje van Look What the Wind Blew In op hun debuut.
De band tourde vervolgens met twee tijdelijke gitaristen door Europa. Als één gitarist je verlaat, kun je altijd nog met z'n drieën verder, redeneerden Lynott en drummer Brian Downey. De sfeer was echter zo slecht, dat de tour werd afgebroken en Downey bijna de band verliet. Manager Ted Carroll haalde hem over te blijven.
Via audities werden Brian Robertson en Scott Gorham gevonden. Ondertussen maakte Lynott tijd om zijn eerste poëziebundel Songs for While I'm Away uit te brengen. Dit op zijn vijfentwintigste verjaardag, 20 augustus 1974.

Bij het beluisteren van Night Life schiet de term 'soft rock' door mij heen. Dat genre kan pareltjes opleveren, hier is dat nauwelijks het geval. Opgenomen in Los Angeles, hun eerste album in de Verenigde Staten ingeblikt, lijkt het erop dat Lynott te veel onder de indruk was van de Amerikaanse cultuur. Gladgestreken voor de Amerikaanse FM-stations, waar producer Ron Nevison op mikte. Deze mocht dan bekend zijn dankzij zijn werk voor Eric Clapton, hij nam de drie weken met Thin Lizzy niet serieus, vertelt Gorham in zijn biografie Thin Lizzy: The Boys are Back in Town (2012). Zo deed hij geen enkele moeite om de onervaren gitaristen te helpen in de wereld van de opnamestudio.

Op Nightlife ontbreken opwinding en avontuur. Het enige wat daar wél aan voldoet is de fraaie hoes, wederom getekend door Jim Fitzpatrick. Was dit de band die tijdens de tour met Slade had geleerd dat er meer moest worden geknald? De gitaargeluiden lijken nogal eens op die van The Allman Brothers, een groep in Nederland bekend van Jessica, de tune van autoshow Top Gear. Fijn kabbelend in het beste geval, te tam voor Lizzy.
Twee nummers zijn steviger. It's Only Money is voor even aardig, Sha La La zou uitgroeien tot een liveklassieker maar is hier veel te ingetogen. In de titelsong wordt loungeblues ondersteund door een vioolorkestje. De fraaie zang van blue-eyed r&b-zanger Frankie Miller op Still in Love with You en de solo daarin van Moore slagen er maar even in de gezapigheid weg te nemen. Banshee is niet meer dan een instrumentale schets, een compositie waar Nevison de band had moeten forceren er meer uit te halen. Op afsluiter Dear Heart is de elektronische piano echt teveel, al is het teruggekeerde vioolorkestje nog wel aardig.

Inmiddels heb ik het meest met twee buitenbeentjes. Ballade Frankie Carroll heeft een fraaie melodie, ingebed in piano en strijkers. Het weemoedig folkrockende Philomena, een eerbetoon van Lynott aan zijn moeder, slaat een brug tussen Whisky in the Jar (1973) en latere nummers als Emerald of Black Rose.

Ten opzichte van voorganger Vagabonds is Nightlife een forse stap terug. Nieuwe platenmaatschappij Phonogram wilde zelfs geen single uitbrengen, uitgezonderd in Duitsland waar Philomena jammerlijk flopte. Wat had ook hun tweede platenbaas een geduld met Lizzy!

De energie en eigenheid die Thin Lizzy zouden onderscheiden van de rest ontbreken hier nog. Nightlife is 'Calm and Cocktailish' en nog lang niet Live and Dangerous. Wél geschikt als laatavondplaat, maar dan ken ik betere alternatieven.

Inmiddels is deze plaat samen met opvolger Fighting in een speciale 7cd-boxset verschenen, opgesierd met de nodige bonussen plus fraai boekwerk. Dit is wat Oor ervan vindt. Wellicht iets voor in de schoen (wel eerst een wortel erin doen!) of onder de kerstboom.