John Miles - Zaragon (1978)

Zeker geen slecht plaat van de man die 'Music' schreef en daarmee onsterfelijk werd.

Deze plaat richt zich een beetje op standaard-rock met een lichtprog-inslag.

Vooral de opener en de 'Nice Man Jack' drieluik zijn de aanschaf van deze plaat waard.

Lekkere midtempo rock met nadruk op piano en gitaar.

Lage score voor een prima pop/rock/symfo plaat.

Overture, Nice Man Jack en Plain Jane zijn geweldig!

Jammer dat de eindscore van deze magnifieke plaat onder de 3* blijft hangen.

Enkel Borderline en No Hard Feelings doen mij niet zoveel. Maar de rest van de songs zijn echt fenomenaal.
Lekker symfonisch, maar het merendeel hangt toch tegen de hardrock aan, met name de opener Overture, met lekker veel gitaarsolo's...

Dit album voor een prikkie mee kunnen nemen, puur uit nieuwsgierigheid. John Miles voor altijd gekoppeld aan 'Music' van zijn eerste lp. Die heb ik wel aangeschaft als tiener, vaste kost. Hetzelfde gold voor the Buoys (Give up your guns) en Marc and Clark band. Bij allen, ooit één hit, lekker bombastisch uitwaaierend en nog vele jaren in de top 2000.
Bij John Miles zorgde Music natuurlijk voor inkomsten, zeker nadat het vaste prik was bij de beroemde 'Night Of The Proms' concerten. Producer Alan Parsons wist precies hoe hij zo'n song moest aanpakken.

Maar dan het vervolg. De tweede lp 'stranger in the night' had nog wel wat gelijkenis met 'rebel'. Het derde album 'Zaragon' is duidelijk wat anders, maar verdween in de vergetelheid. Bij 'Zaragon' geen strijkers, orkeststraal gedoe, gewone pure progachtige rockmuziek. En eigenlijk is dat niet verkeerd en doet het niet veel onder andere groepen die in deze jaren ook werk uitbrachten, te denken valt aan 10CC, Supertramp, ELO.
De plaat begint met 'Ouverture' en dat is meer dan 8 minuten best goed te noemen. Enkel John Miles en zijn band, soms hoor je nog wel wat 'Music' terug in bepaalde arrangementen. Maar een zeer belovende start van dit album.
De andere nummers van kant 1 (heb nog vinyl) zijn wat minder vind ik, zeker niet slecht, maar redelijk Amerikaans, arrow achtig.
Kant 2 begint ook weer met een lang nummer 'Plain Song", ook zeker niet verkeerd en dan volgt 'Nice Man Jack' in drie delen. Deze drie delen gaan over Jack the Ripper. Het is in ieder geval afwisselend en er wordt prima gemusiceerd. Goede flitsende gitaar solo's. prima toetsenwerk, beukende bas, laverend tussen prog en hard rock. Een voor mij onbekende John Miles, die toch meer in zijn mars heeft dan het (ook wel mooi, maar intussen redelijk afgezaagde) 'music'.
Ten slotte eindigt de plaat met de titelsong 'Zaragon' en komt de symfonische John Miles weer wat boven drijven.
Ik ben best wel verrast door dit werk, een soort concept achtige plaat.
Dat de plaat niks deed had natuurlijk alles te maken dat deze uit werd gegeven op het moment dat prog totaal passé was, ingehaald door de punk en new wave.
Alle prog groepen hadden te maken met tanende belangstelling en eigenlijk een ouderwets imago. Uit de tijd, de jaren 80 namen definitief afscheid van de muziek uit de jaren 70.
Maar als je dit alles even opzij zet en goed luistert is het een prima prog album met veel verrassingen, prima muziek. Voor mij wat te Amerikaans geproduceerd, maar heerlijk om eens wat anders van John Miles te horen dan dat eeuwige 'music' gedoe. Op zich blijft dat wel jammer, want 'music' is op zich natuurlijk best een uniek nummer, maar soms heb je misschien iets te veel gehoord.

Met Overture, het titelnummer en Nice Man is dit wel zijn meest symfonische album. Prima plaat overigens!