The Cribs - For All My Sisters (2015)

Vorige album In the Belly of the Brazen Bull vond ik een goed album. Van het nieuwe nummer Burning for No One word ik niet echt enthousiast.

Zelden ben ik zo afgeknapt op een album waar ik bij de eerste nummers dacht: 'Nou niet bijzonder maar wel bijzonder aardig". Nu kende ik The Cribs helemaal niet en was dit dus echt een kennismaking. Een beetje tweede generatie en tweede klasse Britpop zoals Hurricane #1, maar gitaarwerk als The Stone Roses. Eenmaal serieus zittend om een recensie te schrijven, na een vriendelijk intro dat mijn eerste gedachten vangt, knapte ik al snel volledig af. Die gitaar die werkelijk nooit zijn bek houdt, de lijzige zang en het modderige geluid, het ging me steeds meer tegen staan om bij de vierde beluistering in super irritatie over te gaan. Zelden zo'n afkeer gekregen van een album.

Het hele verhaal van de grote ommekeer staat hier op WoNo Magazine.

Ook ik kan hier gewoon weinig mee. Het klinkt gewoon niet fris, niet nieuw en kan op geen manier mijn aandacht vast houden

Ik kan je Mens Needs tippen uit 2007. Dat was ook het echte beste werk van de heren. Inmiddels al beluisterd in al die tijd?

coldwarkids schreef:



Nee, er is zoveel nieuws om bij te houden, dat terug zoeken er zelden van komt. Maar dank voor de tip. Ik zal het eens doen.

Dat klopt ik houd constant nieuwe dingen bij. Handen vol aan Idd. Cribs is hoe dan ook niet echt een band om de volle aandacht aan te geven dan.

Ik ben rond 2008 bij The Cribs terechtgekomen vanwege Johnny Marrs toetreden tot de band. Hoewel ik in eerste instantie de indruk had te maken te hebben met een derderangs 2005-indie band veranderde ik na wat meer aandacht van mening. Ja, het meest gestroomlijnde materiaal van de band deed denken aan The Strokes, The Libertines en anonieme indiebandjes waarvan ik de namen nooit heb onthouden. Maar hoe dieper ik in de discografie dook en niet meer alleen de Men's Needs-versie van de band als referentiekader had, werd duidelijk dat de band een vreemde eend in de bijt was. De band was opgegroeid met de Amerikaanse grunge, lo-fi en hard rock van de jaren 80 en 90, en kwam door middel van hun trio-opstelling uit bij een Britse, minimalistische vertaling die min of meer toevallig qua sound en timing overlapte met de Brits/Amerikaanse indiesound van die periode.

Nadat Marr The Cribs weer verliet in 2011 was ik benieuwd of mijn liefde voor The Cribs overeind zou blijven met de eerstvolgende plaat. Ja en nee; hoewel het duidelijk was de band nog steeds vanuit verschillende hoeken de indiepopsong konden aanvliegen, en die in combinatie met hun experimentele en noisy momenten van Men's Needs en Ignore the Ignorant wisten om te zetten in een ambitieus opera-album, merkte ik dat de plaat nog als geheel kon aanzetten. Daarvoor waren er net iets te veel momenten waarop de klad er in kwam en dezelfde neigingen in de songwriting duidelijk werden.

Mede hierdoor heb ik de twee platen erna lang links laat liggen en slechts wat singles en losse nummers meegepakt. In het geval van dit album in ieder geval terecht; dit album is een stuk minder ambitieus dan zijn voorganger. Er staan (zeker aan het begin) een hoop rocknummers op die prima door de beugel kunnen, maar niet echt blijven hangen. De nummers die qua productie en songwriting meer subtiliteit en ruimte hebben zijn dan ook het meest welkom: de reeks van An Ivory Hand tot en met Pacific Time is erg fijn en dat geldt ook Spring On Broadway en afsluiter Pink Snow. Het zijn momenten als laatstgenoemde, Simple Story, City Storms, single Burning For No One en het intro van b-side Regina, Don't Get Lost die ervoor zorgen dat ik nooit interesse zal verliezen in de band - ook op matige albums als deze is er altijd iets te vinden wat de band voortduwt. Stiekem toch wel benieuwd naar opvolger 24-7 Rock Star Shit.