Bachman - Heavy Blues (2015)

Randy Bachman zal volgens hemzelf met dit album een ode brengen aan de jaren '60 blues rock. Hij word op deze plaat (naast alle gastartiesten) bijgestaan door bassiste Anna Ruddick en drummer Dale Anne Brendon.

Zo gek dat ik op Bachman ben, zo niet gek ben ik op bluesrock. Het is bijna altijd hetzelfde.

Wel leuk dat bijv. Peter Frampton meespeelt.

Daar heb je zeker een punt. Dat geldt eigenlijk ook wel voor blues in het algemeen. Er zijn maar weinig vernieuwende artiesten.

Ik vind blues zo marginaal. Er is ook zo weinig ruimte voor meer dan we al gehoord hebben.

Ik vind daarom bands als Gov't Mule en Allman Bros mooie voorbeelden van hoe je de grenzen wat kan verleggen.

Weleens geluisterd naar Tiny Legs Tim?! Of bijvoorbeeld naar het pas verschenen debuutalbum van The Boom Band?! Een heerlijke mix van blues, Southern rock en country. Of bijvoorbeeld Heritage blues orchestra?!

Lura. Ik ben momenteel niet zo kapot van alles wat met rock te maken heeft.
Zit heel erg in een electro/ambient/synth/psybient etc. periode.

Gitaren, drums, mannenzang, het kan me eigenlijk allemaal een beetje gestolen worden. Maar vind het wel sympathiek, al die tips. Maar ik parkeer ze voor een andere keer...

Origineel: Nee (the edge is bijvoorbeeld gewoon een The Who rip-off); geniaal: Neen
Maar wél ontzettend lekkere ongecompliceerde rock uit de classic rock hoek. Grof gitaar werk, rauwe stem van een oude baas en interessante gastmuzikanten. De gastmuzikanten houden overigens allemaal hun mond en laten vooral de snaren spreken. Ook fijn om Jeff Healey nog eens voorbij te horen komen. Clichés zijn niet per definitie slecht, vertrouwdheid klinkt soms erg goed in de oren. gewoon een dikke voldoende: 3.5*

Tien jaar geleden was ik heel erg bezig met electronische muziek (van synthpop tot ambient) en daar paste geen gitaarmuziek bij, hoe lief ik de artiesten ooit ook had. Daarom kon ik destijds deze plaat niet goed op waarde schatten.

Maar tijden veranderen en veranderde smaken kunnen ook weer ombuigen. Nu heb ik weer wat minder met electronische muziek en juist weer wat meer met gitaarmuziek. Ideaal dus om deze boreling van Randy Bachman eens goed te luisteren.

En wat geniet ik van deze, toch wel, veelzijdige plaat waar Randy meer dan ooit de bluesrock omhelst. Deze plaat klinkt ook nergens naar Bachman-Turner Overdrive, waar zijn andere soloprojecten nog wel eens last van hadden.

Dit komt natuurlijk ook door het brede scala aan gastartiesten die deze plaat instrumentaal inkleuren en dat deze gasten allemaal uit de blues komen, of er in elk geval veel feeling mee hebben. De ritmesectie is bijzonder, want Randy laat zich als stoeren man, begeleiden door een vrouwelijke bassist en drummer. Een bewijs des te meer, dat je geen mannen nodig hebt om lekker stevig te kunnen rocken.

De productie is in handen van Kevin Shirley (oa Iron Maiden) en is heavy en vet te noemen. Het is daarom ook geen subtiele plaat. Maar wel ontzettend gaaf en (momenteel) helemaal in mijn straatje.