The Resonance Ensemble - Head Above Water, Feet Out of the Fire (2013)

Vermoedelijk niet een plaat waar veel over gepraat zal worden. Is al een beetje een niche, dit soort freejazz, en dan is dit zeker niet een van de betere platen in deze hoek. Vandermark is de aanstichter van dit Resonance Ensemble, met muzikanten uit Zweden, VS en Polen.. Zijn tweede bigband-project, maar haalt imo het niveau van zijn Territory Band niet, het komt allemaal een beetje gewoontjes over, iets waar ik bij Vandermark wel vaker last van heb.

Hij heeft iemand nodig om tegenop te knallen, hier is hij iets te veel de baas, en dat gaat ten koste van zowel zijn eigen spel als het spel van de anderen (al zijn de bijdragen van Broo en Zerang af en toe wel erg fijn)... Zijn beste projecten zijn meer gelijkwaardige projecten (waarbij hij soms op papier nog wel bandleider is), hij heeft een Bishop/Nilssen-Love/Drake/Lonberg-Holm of iemand in die richting nodig die hem partij biedt. Dat maakt zijn spel veel urgenter en daardoor beter.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit een zwakke plaat is. Zijn allemaal nog steeds getalenteerde musici die wel een diverse plaat maken, de eerste cd in de studio, de tweede live in Belgie. Explosies qua volume zitten er nog steeds wel een beetje in, dynamiek ook wel, maar explosies qua internsiteit (zeer subjectief begrip) mis ik een beetje.

Ben wel erg benieuwd naar zijn "nieuwe" "bigband"-project, Audio One, met onder andere een viool. Gezien de lineup dreigt eenzelfde soort fenomeen als hier (al heeft het wel Bishop), maar laten we er het beste van hopen, ik hoop dat het tegendeel wordt bewezen!

In het begin was ik laaiend enthousiast maar nu denk ik er ongeveer hetzelfde over. Sommige nummers zijn wel degelijk straf maar ondanks de verschillende stijlen en invloeden vind de muziek (contradictorisch genoeg) niet voldoende gevarieerd om er een dubbelaar van te maken. De melodieën klinken allemaal wat gelijkaardig waardoor ik naar het einde een déjà vu gevoel krijg. Daarmee wil ik geenszins zeggen dat ik op mijn honger zit qua composities. Die zijn namelijk goed doordacht, klinken fris en avontuurlijk maar... alles met mate!

Toch denk ik niet dat Vandermark hier iemand nodig heeft om mee te clashen. Een Waclav Zimpel, Dave Rempis, Magnus Broo en Steve Swell kunnen naar mijn idee genoeg inbrengen en op hun manier snijden in de 'koperen' cake. Steve Swell is ook zeer interessant hier: o.a. zijn solo in het eerste nummer klinkt bezield. Toch een leuke toevoeging zo'n trombone in een line-up.

Eentje om nu en dan eens uit de kast te nemen, want deze heeft nog wat kans om te groeien.

Daar zijn we alweer terug! Ik moet toch enigszins terugkomen op de mening van hierboven. De genialiteit komt voldoende bovendrijven om echt meegesleurd te worden. Wat een heerlijke bende is dit toch. Ze hebben er plezier in en dat straalt door in de muziek. De composities klinken ook fris en zijn doorspekt van de referenties. Puik werk, Vandermark! Kan nog verder groeien denk ik. Je moet deze 'orkestrale' muziek vooral de eer aandoen die het verdient: spelen op hoog volume, in een grote ruimte of met een goede koptelefoon. Dan ga je kopje onder, vooral als Dave Rempis het roer overneemt en zich door de kolkende geluidsstromen navigeert.