Glen Hansard - It Was Triumph We Once Proposed…Songs of Jason Molina (2015)

Hansard die samen met Songs: Ohia-leden nummers van Molina uitvoert..

Being in Love is op soundcloud te horen inmiddels:
Glen Hansard - Being In Love by Overcoat Recordings - Hear the world?s sounds - soundcloud.com

Niet verkeerd, maar Molina zonder Molina is het toch net niet helemaal.

Hm, en toch is dit volgens mij wel interessant genoeg om te gaan beluisteren..
Maar met die laatste zin heb je 100% gelijk, natuurlijk.

Glen covert hier wel meteen drie van mijn favoriete Molina songs. Daar zal het dus niet aan liggen...

Een mooi eerbetoon, verder niets mis mee.

Ik ben niet zo'n enorme Molina fan en deze EP sluit daar wel een beetje op aan: prima eerbetoon maar meer ook niet voor mij.

Hij doet het smaakvol, die Hansard. Het nadeel is alleen dat ik Glen Hansard niet kan uitstaan en een groot liefhebber van Molina ben. Zelfde band, zelfde songs.. andere zanger. Hold on Magnolia doet hij erg goed. Rest vind ik wat matigjes.

Mijn probleem is dat hij zo dicht bij Molina's versies blijft, waardoor m.i. deze coverplaat niet zoveel toegevoegde waarde heeft: als ik eerst een nummer van Hansard draai, en daarna hetzelfde nummer van Molina, valt me op hoeveel mooier de originele versies zijn. Die zijn doordrenkt met emotie, Molina's éigen emotie, en als je dat op dezelfde manier probeert te bereiken, stel je jezelf (Glen Hansard dus) wel een erg lastig doel.

Het is verder wel aardig, maar valt wat mij betreft in het niet bij Molina's versies. Ik denk dat hij beter voor een andere aanpak, een verandering van stijl, had kunnen gaan, om zo de oneerlijke vergelijking met Molina wat tegen te gaan.

Herken hier wel het nodige in ja, vooral "Hold On, Magnolia" is gewoon veel minder dan het origineel, zonder dat het anders probeert te klinken.

Van de andere twee langere nummers kan ik me voorstellen dat iemand ze beter zou vinden. Voor mij is echter deze versie van Being In Love te gepolijst, heb meer met de kaalheid van het origineel... Farewell Transmission begint hier wel interessant, en dit vind ik het interessantste deel van het album. Voor de rockende climax in duikt voegen de strijkers echt iets toe, in het laatste stuk gaat ie echter weer gewoon blind Molina achterna.

De laatste twee nummers zijn ook wel vermakelijk, deels omdat ze kort zijn en wat minder gladjes opgebouwd worden, deels omdat ik de originelen minder goed ken..

Na 2 nummers was ik bang dat er iets heel laags uit zou rollen, maar de latere nummers maken nog iets goed. Toch zal ik dit album zelden tot nooit meer draaien omdat ik met hetzelfde gemak de originelen opzet

Goeie songs, laat ik dat vooropstellen. Da 's een open deur intrappen natuurlijk, want ze zijn allemaal van de hand van de betreurde Jason Molina, een gekwelde geest wiens stem door merg en been ging. Op dat vlak hoor ik dan ook het grootste verschil tussen de originele versies en de coverversies van Hansard. Waar Molina me echt weet te raken, lukt Hansard dat simpelweg niet. Hij is nochtans geen slechte zanger, hoor, maar dit gaat zijn petje te boven.

Deze versies zijn door de band meer georkestreerd, en dan kies ik toch eenvoudigweg voor de kale, intense pareltjes van Molina..

3 sterren

Terwijl het verder wel dezelfde mensen zijn als op de nummers van Molina.

Klopt. Maar een andere zanger dus, en dat maakt een wereld van verschil.