Fashawn - The Ecology (2015)

Fashawn & Ghostface beide volgende maand. Dat vind ik leuk.

Ik ook.

Jij en ik. No Kempi.

Erg benieuwd naar dit album, debut van Fashawn was erg fijn. Hoop dat dit album dezelfde lijn doortrekt.

Ik ben ook erg benieuwd, best een interessante rapper!

Ga net even snel door het hele album, klinkt weer erg lekker.
Even goed als Boy Meets World misschien niet, maar desalniettemin een heerlijk album en ook de productie vind ik weer mooi klinken

Nummers die er uit steken:
-Guess Who's back
-Something to Believe in
-Golden State of Mind
-Place to Go
-Mother
-Bonus - Just remember now (staat hier niet op)
-Higher

Out the Trunk vind ik alleen niks

Ik zal er vast nog op terug komen als ik nuchter ben.

Wat ik tot nu toe hoor is wel lekker..

Het ligt wat in het verlengde van Boy Meets World heb ik de indruk. Destijds was ik onder de indruk van het feit dat Fashawn zonder echt te vernieuwen toch een enorm sterk album wist neer te zetten. Eindelijk nog eens een steengoed conventioneel post 2005 hip hop album. Afgelopen jaar deed Logic iets vergelijkbaar en twee jaar eerder dropte Blu een topalbum met Exile. Maar in tegenstelling tot bij Below the Heavens waar Blu met zijn rustige, zalvende stem en flow de beats begeleide en de muziek centraal stond had ik bij Boy Meets World het gevoel dat de beats net de scherpe flow en het stemgeluid van Fash in de verf zette. Het concept was simpel: ik ben Fashawn, dit is mijn verhaal en ik wil mijn plaats binnen hip hop claimen. Door de honger van Fashawn zelf, de topproducties van Exile en gastartiesten die zowel qua stijl (Ev, Blu en Aloe passen zowel bij de stijl van Fash als bij de beats van Exile) als qua aantal zorgvuldig werden uitgekozen (net genoeg om voor variatie te zorgen, niet te veel zodat de aandacht op Fashawn gevestigd bleef). Het leidde tot een frisse debuutplaat waar ik nog steeds goeie herinneringen aan over hou. Zo zag ik Fash en Exile een lekkere no-nonse hip hop show neerzetten op het podium op het strand op het legendarische Splash festival.

Een sophomore album maken is altijd moeilijk. Je kan nooit meer even fris en scherp klinken en als je gaat vernieuwen loop je het risico om met crap op de proppen te komen. Fash nam zijn tijd (zes jaar zeg) en hield zich intussen bezig met samenwerkingsprojecten om te groeien als MC. Ik denk dat dit een heilzaam effect heeft gehad op The Ecology. Fash kiest bewust opnieuw voor de samenwerking met Exile omdat dit gewoon werkt maar om er mee weg te komen moet je het wel perfect uitvoeren en net genoeg progressie aan de dag leggen om een album dat ook op zich staat en niet gewoon een vervolg van is. Net als Blu&Exile eerder, is hij daar deels in geslaagd. Het concept is minder vernieuwend en de combinatie van Exile's beats en Fashawn's raps klinkt wel erg vertrouwd in de oren. Maar omdat de beats van Exile toch net een ietwat andere sound hebben (zelfde stijl maar het klinkt imo meer up-to-date) en Fashawn zijn honger nog steeds aanwezig lijkt en hij links en rechts toch laat horen, gegroeid te zijn als MC, is het zeker geen teleurstellend album geworden.

Is het vernieuwend? Nee, nog minder dan zijn debuut. Maar is het een lekkere plaat waarbij het niveau hoog genoeg is en er genoeg uitschieters en gastartiesten zijn om het spannend te houden? Dat zeker wel!

Fashawn heeft er zes jaar over gedaan om dit album uit te brengen en dat leek mij een verstandige keuze. Toch ben ik wat teleurgesteld in het resultaat. Vanaf het eerste moment wordt duidelijk dat Fashawn een andere richting op wil dan het frisse Boy Meets World. Qua rap blijft hij redelijk bij zijn basis; lekkere enthousiaste rappend en goede storytelling. Productioneel ben ik minder te spreken. Vooral Exile valt mij tegen. Waar hij de rapper op zijn debuut voorzag van stuk voor stuk passende beats, slaat hij hier toch meerdere malen de plank mis met nummers als Confess en Out of the Trunk. Verder vind ik Aloe Blacc een fantastische zanger, maar de refreintjes waarmee hij hier op de proppen komt zijn weinig origineel en eerder gedaan door hemzelf.

Met de juiste begeleiding laat Fashawn horen dat hij een uitstekende rapper is, ook hier. Hij is echter niet in staat de alle aandacht naar zich toe te trekken, waardoor hij misstappen van begeleiding weg kan moffelen. Ik vind Ecology te gewoontjes, zeker met Boy Meets World in het achterhoofd.

Out the Trunk en Confess bevallen me ook niet, de rest vind ik wel sterk en al met al toch ook een mooi sfeervol geheel. Wel een stuk minder dan Boy Meets World, maar dat kon voor mij ook bijna niet anders.

Ik ben wat teleurgesteld in dit album. Prima luisterbaar, maar mist in mijn ogen de punch die Boy Meets World wel had. Producties zijn iets te clean/safe, Fashawn zijn verhalen zijn minder interessant, en vele refreinen zijn het net niet.

Toch staat er genoeg goeds op om een dikke voldoende te scoren. Confess, Higher, Letter F, Place to Go, en Mother zijn mooie hoogtepunten.

Heerlijke plaat. Ik heb Boy Meets World eigenlijk nooit geluisterd, maar deze plaat gaat daar verandering in brengen. Op dit hele album hangt een positieve vibe, boordevol met persoonlijke verhalen. Dit is wat ik zoek in hiphop!

Dat is inderdaad zo wat de stijl van Fashawn die positieve manier van vertellen over zijn eigen leven, zelfs de negatieve dingen laat hij door melancholisch klinken. Maar als je dit al goed vindt dan moet je zeker Boy Meets World checken: het algemene niveau ligt er een tikje hoger, er staan een paar enorme uitschieters op en het album voelt meer als 1 gebalanceerd geheel aan.

Overigens blijft dit ook een leuke plaat hoor

Something to Believe vind ik een heerlijk nummer. Goeie bijdrages van Nas en Aloe Blacc. Ga de rest van de week eens beluisteren. Ben wel benieuwd, heb ook wel een hoge verwachting.

Dat het al weer zes jaar terug is dat Fashawn debuteerde. Het is zo, maar het lijkt veel korter geleden. Fash is nog steeds dat grote hiphoptalent voor mij. Nog steeds de jonge rapper die goede mentoren had aan Exile en Evidence.

De afgelopen jaren heeft hij niks geks gedaan. Geen trends gevolgd, niet samengewerkt met hippe jongelui die zonder album uitgebracht te hebben al bij Def Jam zijn getekend.

Hij bleef rustig werken aan dit album, alhoewel wij als liefhebber te lang moesten wachten. Nu is The Ecology er gelukkig en hoor ik het album dat ik wil horen. Niet vernieuwend, thank God ook niet degelijk, maar wel een heerlijk vlot album met goede producties - vergelijkbaar met zijn debuut plus een rapper die nog even jong en gretig klinkt, maar wel met even wat beter is geworden. Gecontroleerder denk ik, meer gewerkt aan een fijne rijm over die heerlijke beats.

The Ecology is een aanrader voor liefhebbers van Fash zijn debuut. Geen grote veranderingen, gewoon verder gesleuteld; subtiliteit en chemie tussen rapper en producer zijn de codewoorden. En daardoor is The Ecology zo'n krachtige plaat. Je krijgt bovendien zin om meteen weer de plaat op te zetten. Zo hoort dat bij goede hiphop.

Damn, dit is wel een heeeeel fijn album voor de lente/zomer. Nogal kritische cijfers hier.

Alleen Man of the House is wel echt enorm kut.

Prima achtergrond album. Zit alleen totaal niks interessants in.

En die hook op F.T.W.


Holy shit is dat Hopsin achtig. Verschrikkelijk

Heerlijk album, vind vooral dat Exile geweldig werk aflevert. Fashawn doet zijn ding, klinkt geweldig op de beats. Voornamelijk Something to Believe is echt een topper!!

Out the Trunk maakt alles kapot naar mijn mening, ik geniet echt van de sfeer en dan ineens komt die track op, wat een verschrikking.

Kan nog steeds niet tegen Confess en Out the trunk, verpesten nog altijd de sfeer. Omdat ik Fashawn zo'n sympathieke vent vind houd ik het toch op 4 sterren (zou eigenlijk 3,75 willen geven zegt mijn gevoel).