The White Birch - The Weight of Spring (2015)

Hier alvast een voorproefje, werkelijk wonderschoon.

THE WHITE BIRCH - SOLID DIRT by Glitterhouse Records - Hear the world?s sounds - soundcloud.com

Een nieuwe White Birch?? Ik dacht dat de band ter ziele was...

Het is een aardig album, Chameleon Day

op de luisterpaal..

Zo wat een mooie verstilde muziek staat er op deze plaat zeg Erg intiem en prachtig gespeeld. Mooie, vnl akoestische instrumenten maken dit album echt aantrekkelijk. Voorzichtige 4* maar met groeipotentieel.

'de Noorse Sigur Ros', zie ik als beschrijving op 3voor12.
Zelf hoor ik meer Tindersticks, Leonard Cohen en Get Well Soon.

In ieder geval prachtige stemmige muziek. Wel erg traag, dus je moet ervoor in de stemming zijn. Zowiezo vind ik de tweede helft beter dan de eerste.
Hoogtepunten: 'Solid Dirt', 'The Weight of Spring', 'Lay Me By The Shore' en 'Spring'.

Ik wil bij deze ook de vorige albums aanbevelen. Prachtige verstilde muziek, waarvoor je wel in de stemming moet zijn.

Goed, ik geef toe dat ik de 10 jaar oude voorganger niet echt meer uit de kast trek, hoe mooi ook.
Daar mag dit nieuwe album dan weer verandering in brengen want mooi is het nog steeds.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The White Birch - The Weight Of Spring - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Steeds weer dreigde The Weight Of Spring van The White Birch op de verkeerde stapel platen op mijn bureau te eindigen, maar gelukkig was er ook steeds weer een lezer van deze BLOG die de plaat een zetje in de goede richting gaf.

Het is overigens gek dat de nieuwe plaat van The White Birch dat zetje nodig had, want het in 2002 verschenen Star Is Just A Sun koester ik sinds de release als een meesterwerk.

De muziek van de Noorse band is echter geen muziek die om aandacht schreeuwt en dat is waarschijnlijk de reden dat ik de eerste twee platen die de band aan het eind van de jaren 90 uitbracht en de plaat die in 2006 verscheen (en waarvoor ik nu alsnog de jubelrecensies tegen kom) heb gemist en de nieuwe plaat van de band bijna had laten liggen.

The Weight Of Spring heb ik gelukkig niet gemist, want wat is dit een mooie plaat. The White Birch maakt op haar nieuwe plaat verstilde muziek van een bijna onwerkelijke schoonheid.

Het is muziek die doet denken aan de muziek van Tindersticks en Dakota Suite, soms wat heeft van de muziek van Nick Cave, David Sylvian en Jeff Buckley, maar het is ook muziek die nadrukkelijk doet denken aan de muziek die Talk Talk in haar latere jaren maakte.

De muziek van The White Birch is sober en stemmig en vooral donker van aard. The White Birch maakt nog steeds muziek waarin melancholie uitsluitend in grote porties wordt geserveerd, maar wat is het mooie muziek.

Bij beluistering van de muziek van The White Birch valt in eerste instantie vooral de donkere stem van voorman Ola Fløttum op, maar langzaam maar zeker zuigt The Weight Of Spring je de fascinerende instrumentatie in. Deze instrumentatie is uiterst sober, maar luister net wat beter en je hoort een fascinerend klankentapijt waarin steeds weer nieuwe dingen opduiken.

Het is een uit meerdere lagen bestaand klankentapijt dat fraai kleurt bij de donkere stem van Ola Fløttum en het is bovendien een klankentapijt dat de songs van The White Birch kracht en diepte geeft.

Deze songs zijn ook stuk voor stuk van een bijzonder hoog niveau. The White Birch dompelt je aan de ene kant steeds weer onder in weemoed en melancholie, maar aan de andere kant vallen de songs van The White Birch op door prachtige melodieën en klanken die je bij de strot grijpen.

The White Birch heeft met The Weight Of Spring de zoveelste soundtrack voor de Noorse winters gemaakt, maar het is wat mij betreft één van de mooiste tot dusver. Door de donkere klanken en de soms bijna beklemmende sfeer is The Weight Of Spring van The White Birch geen plaat die het goed doet in de volle zon, maar als deze zon eenmaal onder is, geeft de muziek van The Weight Birch de avond kleur.

Het pianospel op de plaat is weergaloos, maar de subtiele accenten van andere instrumenten en de geweldige zang zijn minstens even belangrijke ingrediënten van de muziek van The Weight Birch.

In 2002 was ik al eens bijzonder onder de indruk van Star Is Just A Sun, maar op The Weight Of Spring hebben de Noren hun bijzondere geluid geperfectioneerd. Het levert een even mooie als indrukwekkende plaat op. Erwin Zijleman

Overigens bestaat "de band", naar ik begrepen heb, nog enkel uit de frontman (Ola).

Mooi verstild album. Maar hier een daar zou het toch iets spannender mogen.

Mooi, verstild, maar ook een gevalletje komt in de kast en zal daar niet vaak meer uit komen. Want Ola kan toch niet tippen aan zijn grote voorbeeld. Hollis. Het is bij vlagen net iets te saai. En de vrouwenstem is geen vooruitgang.

Een toevallige ontdekking ( geldt dat niet voor alle muziek eigenlijk ) en ook al gaat de plaat over de lente, hij past ook zeker bij de donkere avonden van nu.
Een plaat waarvoor je dus in de stemming moet zijn en daardoor speel ik deze hoogstens een aantal keer per jaar maar dan komt hij ook helemaal tot zijn recht.