Joe Bonamassa - Muddy Wolf at Red Rocks (2015)

Alwéér live???

Joe Bonamassa speelt ook mee op de nieuwe cd van Katja Rieckermann... Never stand still. Prachtige symbiose tussen gitaar-en blaasgeluid, swingt als een tierelier en erg geschikte opener van de lente

Alwéér live en alwéér een topplaat.
Na de vier liveplaten en een nieuwe studioplaat van vorig jaar zou je denken dat het wel een beetje overkill aan Joe Bonamassa wordt, maar met deze liveplaat kiest Bonamassa voor een andere insteek. Hij eert twee van zijn blueshelden, Muddy Waters en Howlin' Wolf. Dat doet hij bijzonder sterk. Natuurlijk zijn de meeste nummers bekend maar Bonamassa weet ze mooi naar z'n hand te zetten met zijn vele virtuoze solo's. Een prachtig eerbetoon aan twee van de meest invloedrijke bluesmannen.

Wat een plaat verslavend mooi!!
ik ben zo enthousiast dat ik hem waarschijnlijk al in mijn top 10 zet

Man wat blijft Joe mij toch steeds weer verrassen! Elke keer denk ik: "Jeetje, weer een live-plaat?" Maar steeds weet hij weer een draai te geven en swingt/bluest het de pan uit .
Wat een geweldige combi om opnames van Muddy Waters/Howlin Wolf te verweven met een fenomenale Joesaus. Elk nummer is weer raak en elk instrument komt volledig tot zijn recht.

Ik heb me al vaker kritisch uitgelaten over Bonamassa en had besloten zijn albums in het vervolg links te laten liggen. Maar als iemand met een bepaalde status een tribute aan 2 van de grootste naoorlogse blueshelden maakt word je uiteraard toch nieuwsgierig. Maar helaas. Het is allang geen verrassing meer. Als je naar de setlist kijkt en je ziet de lengte van de songs erachter weet je het eigenlijk al. Elke klassieker zal wel weer verpest worden door een totaal niet in dienst van het nummer staande gitaarsolo. Is dat ook echt zo? Helaas wel. Zelfs op het relatief nummer Killing Floor overleeft Joe's geldingsdrang niet. Elke solo op zich kan net zo goed in Evil als in Killing Floor of Sloe Gin. Na verloop van elke solo heb je geen idee meer naar welke song je aan het luisteren bent. Maar ja, na elke solo hoor je het publiek alweer enthousiast victorie schreeuwen. Blijkbaar willen de mensen dit horen. En je zult mij niet horen zich dat Bonamassa niet spelen kan, zeker wel en hij heeft er zin in ook, kan je ook niks van zeggen. En hoewel redelijk voorspelbaar is de begeleiding om hem heen prima in orde. Maar dit is geen ode aan Waters en Wolf, dit is ook geen blues. Zoek het Howlin' Wolf nummer Tell Me eens op, zoals Stevie Ray Vaughan hem op Texas Flood speelde. Zeer efficient gitaarspel en een cover zonder opsmuk. SRV wist zijn sublieme techniek compleet in dienst van de songs te stellen, terwijl hij soms ook ellenlange solo's had, vooral live. Bij hem stoorde dat nooit, bij Buddy Guy klopt ook elke tik op de gitaar. Bij Bonamassa is het van dik hout zaagt men planken geworden. Maar het is al eens eerder gezegd, de planken verkopen goed, dus wie ben ik? Ik ben iemand die weet dat Bonamassa veel beter kan, maar die niet meer zo nodig hoeft.

Zelf een liefhebben van Howlin Wolf en (vooral) Muddy Waters. Op het gebied van Joe Bonamassa ben ik daarentegen een redelijke nieuwkomer. Hij speelt hier een aantal nummers van deze legendarische heren en doet dat wat mij betreft niet onverdienstelijk, al heb ik geen enkele keer het idee dat hij hetzelfde niveau haalt als Howlin Wolf en Muddy Waters hebben gehaald. Dat weerhoudt me er echter niet van om toch te genieten van deze plaat, want Joe Bonamassa en begeleiding spelen hier toch nog altijd een zeer aardig concert!