Ron Sexsmith - Carousel One (2015)

Ron staat altijd garant voor kwaliteit, ook nu weer.

Nieuwe vloerbedekking gelegd door Ron? Maar je hebt gelijk. Sexsmith heb ik ook nog nooit op een echte misser kunnen betrappen. Alleen Long Player, Late Bloomer (2011) viel mij tegen vanwege de gelikte productie. Dit album heb ik net binnen en behoort zelfs tot zijn beste, voor zover ik dat al kan beoordelen na een paar luisterbeurten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ron Sexsmith - Carousel One - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ron Sexsmith maakt inmiddels 24 jaar platen en heeft in die 24 jaar een dozijn (bescheiden) meesterwerken afgeleverd. Op elk van deze meesterwerken staat minstens een handvol briljante popsongs, zodat de Canadese singer-songwriter wat mij betreft inmiddels niet meer onder doet voor de allergrootsten in het genre (en dat vinden muzikanten uit deze categorie als Paul McCartney en Elvis Costello zelf overigens ook).

Dat Ron Sexsmith nog altijd in de marge of op zijn minst in de schaduw van de groten der aarde opereert is dan ook een trieste constatering, maar het is niet anders en het gaat waarschijnlijk ook niet meer veranderen; daarvoor is het talent van de Canadees inmiddels te lang miskend.

Op het vier jaar geleden verschenen Long Player Late Bloomer deed Ron Sexsmith met een wat gepolijster geluid nog één poging om in bredere kring gehoord te worden, maar het bleek een weinig succesvolle poging. Long Player Late Bloomer behoort tot de mindere platen in het rijke oeuvre van de Canadees en zorgde ook niet voor het gewenste bredere publiek.

Ron Sexsmith zat gelukkig niet bij de pakken neer en leverde twee jaar geleden met Forever Endeavour één van zijn sterkste platen tot dusver af. Inmiddels is het al weer tijd voor plaat nummer 13 (of nummer 14 wanneer we de prima verzameling restjes op Rarities uit 2003 mee rekenen) en ook Carousel One blijkt weer een hele mooie plaat en bovendien een plaat van het niveau dat we inmiddels van Ron Sexsmith gewend zijn.

Ron Sexsmith maakt inmiddels 24 jaar akelig perfecte popliedjes, maar desondanks klinkt iedere plaat die hij uitbrengt weer net wat anders. De Canadees krijgt dit onder andere voor elkaar door steeds voor een andere producer te kiezen en bovendien steeds te kiezen voor een net wat andere invalshoek of een net wat ander geluid.

Na de net wat minder geslaagde samenwerking met Bob Rock op Long Player Late Bloomer en de juist zeer geslaagde samenwerking met Mitchell Froom op Forever Endeavour, heeft Sexsmith dit keer gekozen voor de met name van Wilco bekende Jim Scott. Waar Mitchell Froom de vorige plaat van Ron Sexsmith voorzag van een behoorlijk ingetogen en grotendeels akoestisch geluid, heeft Jim Scott gekozen voor een wat uitbundiger geluid.

Het is een geluid dat meerdere kanten op schiet en zowel plaats biedt aan voorzichtig rockende songs en songs met een vleugje country als aan de volstrekt tijdloze en wat meer pop-georiënteerde songs die we inmiddels al zo lang kennen van Ron Sexsmith.

Eerder gaf ik al aan dat eigenlijk iedere plaat van de Canadees garant staat voor minstens een handvol briljante popsongs en deze komen ook op Carousel One weer snel aan de oppervlakte. Dit zorgt er inmiddels ook voor dat de lat voor Ron Sexsmith bij iedere nieuwe plaat weer ontiegelijk hoog ligt. Carousel One bevat een aantal songs die je na één keer horen nooit meer wilt vergeten, maar ook de songs die op het eerste gehoor misschien net wat minder zijn, blijken uiteindelijk in veel gevallen pareltjes.

Carousel One is zoals gezegd een gevarieerde plaat. Zeker vergeleken met zijn voorganger klinkt de nieuwe Ron Sexsmith opvallend losjes en ontspannen en hoor je dat de plaat met veel plezier is gemaakt. Het geeft zijn tijdloze songs een extra dimensie. Het klinkt zoals gezegd losjes, maar ondertussen maakt Ron Sexsmith ook op deze plaat weer popmuziek van het allerhoogste niveau.

Ron Sexsmith mag misschien nog altijd geen wereldster zijn, maar het bij elkaar krijgen van een flink aantal geweldige sessiemuzikanten is voor de Canadees inmiddels geen probleem meer. Ook op Carousel One wordt er daarom weer geweldig gemusiceerd, wat de fraaie songs van de Canadees nog wat meer glans geeft.

Carousel One is al met al de zoveelste prachtplaat van Ron Sexsmith en het is wederom een plaat die Paul McCartney maar wat graag gemaakt zou hebben. Verplichte kost voor de liefhebbers van zijn muziek; een prachtige ontdekking voor een ieder die de muziek van de Canadees tot dusver links heeft laten liggen. Erwin Zijleman

Probeer maar eens een goeie ouderwetse (pop)song van circa drie minuten te fabriceren. Sexsmith flikt het 'm weer en dat zestien keer. Nu eens zonder strijkers en andere versiering. Piano, orgel, gitaar, een vleug steel en de ritmesectie, daar doen ze het mee. Erg fijn hoe de voor zijn doen opgewekte deunen en teksten zich bij herhaald beluisteren in je kop nestelen. Ach, ik ben gewoon een fan geworden van die bescheiden antiheld met zijn warme vocalen en vind dit alweer een fraai exemplaar dat bovendien nog groeien kan.

Reviews for Carousel One by Ron Sexsmith - Metacritic

Zoals gewoonlijk weer een erg goede Sexsmith plaat. Maar hoe hij een akkoord op de hoes heeft kunnen geven is mij een godsvolslagen raadsel. Een pijnlijke grijns uit Losersville in slechte kleuren roept bij mij geen positieve vibe op. Het zal wel weer tot dramatische verkopen gaan leiden. Zonde.

Het is nooit te laat om een artiest te ontdekken. Vandaar dat in 2015 Ron Sexsmith voor het eerste door huize Wo. schalt. Wat mij opvalt is dat niemand de link met The Kinks heeft gelegd of Ray Davies solo. Een aantal nummers had zo op een van de platen van beide kunnen staan. Van 'Mushwell Hillbillies' tot 'Low Budget' tot 'Workingman's Cafe'. Het is dezelfde kwaliteit die ik hoor én thematiek. Die melancholieke wijze van observeren en weergeven. Misschien is Carousel One niet de plaat die Paul McCartney graag had gemaakt (Erwin Z.), maar de plaat die Davies nooit meer gaat maken.

Het is niet alleen die vergelijking die Carousel One aantrekkelijk maakt voor me. Deze plaat is ideaal om helemaal mee onderuit te zakken met alleen muziek aan mijn hoofd. Alle nummers zijn raak en hebben een warmte die gewoonweg weldadig is. Horen is geloven.

Ik ben benieuwd wat ik ga aantreffen als ik achterwaarts ga zoeken bij Ron Sexsmith.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Heel veel, want bijna alles wat Ron Sexsmith heeft gemaakt is prachtig.

Ik zou beginnen met Blue Boy en Retriever, naar mijn mening de beste twee albums. Maar het andere werk ik zeker ook de moeite waard.

och ik zou me als eerste in zijn meesterlijke debuut verdiepen, en vervolgens in de fijne opvolger other songs...En daarna de grandioze rest
Hoewel ik er na het mooie exit strategy of the soul even helemaal klaar mee was. Ja dat is het risico van al deze muzikale weelde, dat zelfs dit op enig moment een sleur wordt. Zo'n beetje iedere 2 jaar een nagenoeg perfect plaatje van Sexsmith, gatverdemme...Te gek voor woorden natuurlijk, een verwend nest is waarschijnlijk de beste omschrijving van mijn wezen. Ben derhalve blij bovenstaande positieve kritieken serieus te hebben genomen, want wat een heerlijk album wederom! Weet zelfs de meest depressieve zondagavond een warm gevoel te geven.

en excuses mnr. Sexsmith, dat ik u op schandalige wijze enige tijd genegeerd heb. Ik zal u 3 juli in de Tolhuistuin met een staande ovatie onthalen