Royce Wood Junior - The Ashen Tang (2015)

Eigenlijk is deze plaat al even uit. Ik heb echter nooit echt de tijd gehad en genomen om er goed naar te luisteren. Misschien komt dat vooral door het feit dat zijn muziek vooral als pop of electronic geplaatst werd. Waar is die soul dan? Hij werkte immers ook samen met bekende namen als Kwabs en Jamie Woon. Toch maar eens opzetten dan en kijken of het wat is. Dat kan toch geen kwaad?

En of dat kwaad kon? Na een intro worden meegenomen in een modern soort van disco. Een nummer waarin de titel (Midnight) heel vaak bezongen en benoemt wordt. Dus dat het nummer echt zo heet is wel duidelijk. Verder wel degelijk een lekker nummer. Het hieropvolgende Jodie is dan wat experimenteler met allerhande bliepjes, geluidjes en soundbites. De overgang naar het poppy Clanky Love is dan best groot. Dit is juist weer vrolijk, meezingbare hitmateriaal van niveau. Dit kan de hitlijsten wel eens gebruiken en bereiken.
Honeydripper is een lekker, licht funky nummer. Het smeert lekker weg, sexy en aanstekelijk als het is. Ook hiermee kan Royce Wood Junior een hit in handen hebben. Als er nu maar meer mensen naar dit soort muziek zouden luisteren. Stand is dan weer wat rustiger. Een relaxte sound, maar vol van geluid. Prima song die verder niet al teveel opvalt. Net als het aanstekelijke Bees eigenlijk. Een vrolijk, maar ontspannen nummer.
Iets minder enthousiast ben ik toch wel over Nuther Buther. Dit blijft vooral qua energie wat te vlak om echt te boeien. Dat wordt niet per se goed gemaakt door het ingetogen Midas Psalm. Ook dit nummer mist net dat stukje extra wat je bij muziek verwacht. Een stuk beter bevalt het moderne en funky Twiggin’. Voor nummers als dit is het woord cool uitgevonden.
Remembrance 2 is dan wel wat anders. Kort vocaal stukje, waar het muzikaal vooral modern blijft. De echte afsluiter is dan daarna met Stickin’. Een nummer met een duister sfeertje. Een erg sfeervol en vet nummer waar ik blij van wordt. Dan laat ik de akoestische versie van Honeydripper even links liggen want dat voegt weinig toe.

Een prima plaat die de bovengenoemde aanduidingen zeker in zich heeft, maar ook de soul/R&B ontbreekt niet. Een kleine inzinking rond de helft, maar dat zijn we snel vergeten met topsongs als Twiggin en Stickin.

(bron: Opus de Soul)