Nadine Shah - Fast Food (2015)

Kanniewachten......

Stealing Cars, de nieuwe single: Nadine Shah - Stealing Cars - YouTube van Nadine Shah's uit te komen album is enorm intrigerend.

Net zo onweerstaanbaar als haar overtuigende debuut Love Your Dum and Mad.

Fool is ook reeds beschikbaar.

Gisteren voor het eerst gehoord, ben onder de indruk. Op dit album ligt meer de nadruk op de gitaar.

Twee jaar geleden maakte Nadine Shah, ze is van Pakistaans-Noorse afkomst, grote indruk met haar debuut Love Your Dum and Mad, een verzameling songs over de donkere kant van het leven. In de periode dat ze geschreven werden, pleegden twee goede vrienden van haar zelfmoord.

Ze werden overigens geschreven samen met de bekende producer en mixer Ben Hillier. Hij zocht zelf contact met Nadine na het zien van de videoclip van Dreary Town, waarvan hij danig onder de indruk was.

Sleutelsong op Love Your Dum and Mad is het sublieme Floating, een nummer dat zowel tekstueel als muzikaal door merg en been gaat. Het inlevingsvermogen van Nadine is groot, “They name you dumb, they name you mad, they name to name, it's all they have, I, well I only see you floating”.

Overigens werd bij verschijnen van het debuut Nadine door de Engelse pers vaak de female Nick Cave genoemd en werd ze ook vergeleken met PJ Harvey. Op het debuut speelt naast de gitaar, de piano een belangrijke rol in het geheel.

Op Fast Food is de prominente rol van de piano verdwenen. Wel gebleven zijn de vaak dreigende gitaren, de fantastische, met drama doorspekte zang. Ze beschikt over een stem die uit duizenden herkenbaar is. De songs werden wederom geschreven samen met Ben Hillier en zijn van een constant hoog niveau en vormen hier een meer consistent geheel dan die op het debuut.

Geweldige, muzikale bijdragen worden ook geleverd door onder andere Nick Webb op gitaar en door I am klootbassist Peter Jobson. De teksten zijn, net als op het debuut, erg donker. Nadine is duidelijk een jonge vrouw met een oude ziel.

Soms zijn de teksten intrigerend, zoals in Nothing Else To Do, die bestaat uit een regel “And there was nothing else to do but fall in love”. Overigens een van mijn favorieten, vanwege de briljante toevoeging van blazers.

Fast Food is een cd die zeer snel weet te overtuigen door de constante onderhuidse spanning die de songs herbergen. De afgelopen weken is Fast Food met zeer grote regelmaat voorbij gekomen en zal dat voorlopig nog wel blijven doen. 15, 16 en 17 mei komt Nadine naar Nederland voor concerten, absoluut een aanrader, net als de cd natuurlijk.

Twee jaar geleden maakte ik kennis met de muziek Nadine Shah toen in Plaatboef Rotterdam haar debuut cd werd opgezet door user Ducoz.
Niks voor jou?! Tuurlijk wat voor mij. Ik hoorde er PJ Harvey en Anna Calvi in met wat meer nadruk op Anna vanwege het iets toegankelijker geluid.

Die vergelijkingen zullen wel lang aan Nadine blijven plakken denk ik omdat ze nu eenmaal een beetje in dezelfde rockchick hoek opereert: rock met een duister randje waar toch telkens een lichtpuntje te ontwaren valt.
Dramatiek mogen we zeker ook niet vergeten te noemen en dat is wat ik vaak zo lekker vind aan dit soort muziek. Ietwat theatraal wellicht maar daardoor heerlijk om mee te zwelgen in de donkere avonturen van Nadine.

Als bezwerende mantra's weet ze haar nummers over ons uit te storten (Fool) maar ook de kleinere intieme momenten worden niet vergeten (Nothing Else to Do) en dan zijn 40 minuten perfect om dit te ondergaan.

Pompende bassen en snerpende gitaren met daarover heen haar prachtige stem, dan weer onderkoelde klanken die een zuigende werking hebben. Voor minder doe ik het niet en ik ben wat dat betreft blij dat ze er weer in is geslaagd om een schitterend album af te leveren. Geen eendagsvlieg gelukkig waardoor Nadine Shah een gevestigde naam in mijn ellenlange favorieten lijstje lijkt te gaan worden.

Helaas heb ik begrepen dat veel muziek- en dagbladen, waaronder NRC, Volkskrant, Revolver, geen aandacht gaan schenken aan Fast Food. Dit heeft te maken met de steeds verdere terugloop van advertentie-opbrengsten en abonnementenverkoop. Die besteden liever aandacht aan afgezaagde top-acts, heel jammer. Er lopen namelijk maar zéér weinig talenten van haar kaliber rond.

zowel stem als de muziek hebben wat weg van de latere albums van Siouxsie and the Banshees.

Daar schrik ik toch weer van, alhoewel het natuurlijk gewoon in de lijn van de huidige ontwikkeling ligt. Op deze manier wordt het beluisteren van goede en relevante contemporaine popmuziek steeds meer iets voor de "happy few". Gelukkig houden we elkaar op dit forum op de hoogte. Dit tweede album van Nadine Shah ga ik zeker beluisteren, gezien de verpletterende indruk die haar debuut op me maakte. Het was alleen nog niet verkrijgbaar in de plaatselijke platenwinkel waar ze zich voor een groot deel op meer populaire albums richten.

Kende dit nog niet. Eerste indruk is goed. ...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadine Shah - Fast Food - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Love Your Dum And Mad van de Britse singer-songwriter Nadine Shah riep ik in de zomer van 2013 zonder enig spoor van twijfel uit tot droomdebuut en jaarlijstjesplaat. Desondanks ontbrak de plaat uiteindelijk in mijn jaarlijstje over 2013.

Het zegt iets over de zin en onzin van jaarlijstjes, maar het zegt ook zeker iets over de muziek van Nadine Shah. Nadine Shah maakte op haar debuut muziek waarvoor je in de stemming moet zijn en dat doet ze nog steeds.

Fast Food, de onlangs verschenen tweede plaat van de singer-songwriter met Noorse en Pakistaanse roots, is een plaat waarvan ik zielsveel kan houden als ik er voor in de stemming ben, maar wanneer dat niet zo is weet ik al na een paar noten dat het deze keer niets gaat worden met Nadine Shah en mijzelf.

Het debuut van Nadine Shah vergeleek ik bijna twee jaar geleden met de muziek van onder andere PJ Harvey, Patti Smith, Siouxsie & The Banshees en Nick Cave. Het is nog altijd zinvol vergelijkingsmateriaal al hoor ik dit keer meer van Anna Calvi en hoor ik af en toe ook een vleugje Nico.

Net als het debuut van Nadine Shah is Fast Food een plaat met een donker tot zelfs aardedonker geluid. Waar op Love Your Dum And Mad gitaren en piano het muzikale landschap bepaalden, ligt dit keer de nadruk op de gitaren, wat mede de vergelijking met de muziek van Anna Calvi verklaart.

Het gitaarwerk op Fast Food is van hoog niveau, zowel wanneer de gitaren voor een rol op de achtergrond kiezen als wanneer ze nadrukkelijk op de voorgrond treden. De diepe bassen, de naar de voorgrond gemixte drums, de subtiel ingezette elektronica en de zeker niet lichtvoetige vocalen van Nadine Shah maken het kleurenpalet compleet.

Op dagen waarop je het leven door een roze bril wilt bekijken, komt de tweede plaat van Nadine Shah (in ieder geval bij mij) minder goed tot zijn recht. Wanneer de muziek die uit de speakers komt best wat somberder mag zijn, is Fast Food echter een prachtplaat.

Fast Food ligt in het verlengde van zijn twee jaar geleden helaas slechts in kleine kring bejubelde voorganger, maar is wat mij betreft nog wat donkerder, ook al klinkt de plaat wat minder onderkoeld dan deze voorganger. Fast Food is hiernaast subtieler en intenser dan zijn voorganger.

Het is razend knap hoe Nadine Shah er in slaagt om met bescheiden middelen een geheel eigen geluid neer te zetten. In de meeste tracks op Fast Food is het gitaarwerk bepalend binnen dit geluid, deels door de beklemmende sfeer die dit gitaarwerk weet te genereren en deels door de bijzondere wijze waarop dit gitaarwerk tegen de haren in strijkt, maar ook de rol van de ritmesectie moet zeker niet onderschat worden.

Fast Food is een subtiele, avontuurlijke en trefzekere plaat, maar het is ook een plaat die opvalt door een enorme intensiteit. Deze komt deels uit de donkere instrumentatie, maar het zijn vooral de bijzondere vocalen van Nadine Shah die van Fast Food een bijzonder intense plaat maken. De stem van Nadine Shah ligt lang niet altijd makkelijk in het gehoor (wat ook wel blijkt uit aangedragen vergelijkingsmateriaal als Siouxsie Sioux en Nico), maar het is ook zeker geen stem die je makkelijk tegen staat. De vocalen van Nadine Shah beschikken over het vermogen om je stevig bij de strot te grijpen en dat is een kostbaar goed. Dat de muziek van Nadine Shah en haar vocalen niet altijd even melodieus zijn draagt alleen maar in positieve zin bij aan het effect dat de plaat sorteert.

Fast Food (zelden dekte een vlag de lading minder goed dan in dit geval) is een plaat die niet altijd tot zijn recht komt (al spreek ik hier natuurlijk voor mezelf), maar als hij tot zijn recht komt, komt hij ook aan als de spreekwoordelijke mokerslag. Ik ben, net als ruim twee jaar gelden, diep onder de indruk en ben er vrijwel zeker van dat Fast Food mijn jaarlijstje wel gaat halen. Erwin Zijleman

Bij mij in ieder geval wel, Erwin, maar het is niet mijn favoriet van dit jaar

Fijne plaat. Ik moest wel wat aan de klankkleur van haar Stem wennen. Mooie sfeervolle muzkek, maar eentonigheid ligt wel wat op de loer wat mij betreft. Voorlopig 3.5**, maar misschien gaat deze nog groeien en verhoog ik mijn s t em.

Meer gitaar, minder pijn, maar wel meer Anna Calvi-achtig. Heb de dual dsik versie en die draait nu voor de derde maal - tekort om te cijferen, maar dit zet wel een diep spoor.

Ergens midden jaren 90 kocht ik blindelings alles wat R&S uitbracht, het was een kwaliteitslabel binnen de electronische muziek die ons Aphex en Co schonk. Na een hiatus van 10 jaar is R&S terug begonnen, en leggen de nadruk anders. 1 van die veranderingen is dat het niet enkel nog electronische muziek is maar ze proberen wel nieuwe dingen uit. En 1 van die mensen die daarvoor zorgen is Nadine Shah, de muzikale dochter van Nick Cave en Siouxsie Sioux. Nadruk op deze plaat tegenover haar debuut minder op experiment en meer op gitaar maar verwacht geen hapklare brok. Meer muziek voor herfstavonden dan voor zonovergoten dagen. Ik heb trouwens ook de dual-disc versie die echt wel de moeite waard is.

Net opgevallen, de clip van "Fool" is een hommage aan Nick Cave zijn clip van "Fifteen feet of pure white snow"

Wederom mooi hoor, maar het raakt me toch niet zoals dat het geval was bij "Love Your Dum and Mad".