Magnum - Stronghold (1997)

Dit is een heruitgave van The Last Dance, ander hoes, zalfde songs maar dan wat extra tracks (4 stuks).

Zonde als je ze allebei koopt.

Dit zijn trouwens opnamen van hun afscheidstournee.

Ik had The last dance maar omwille van de extra nummers heb ik deze toch maar aangeschaft! Mooie opnames waaraan volgens mij weinig tot niks achteraf aan is gesleutelt. Het klinkt allemaal lekker rauw en eerlijk. Alsof ze bij je in de garage staan te spelen
Ik geef toch niet de volle score omdat er een paar nummers opstaan van het Rock art album, wat toen net uit was, die me niet echt boeien (Rock heavy, Love is a stranger) en die ellendige drumsolo!

Die drumsolo is inderdaad saai en nutteloos.
Mickey Barker is een goede (rock)drummer, maar drumsolo's zijn gewoon passé, misschien live leuk, maar niet op een liveplaat.

Opvallendste factoren aan deze liveplaat zijn: het heldere en rauwe stemgeluid van Catley, de scheurende solo's en riffs van Clarkin, de vette productie en de uitstekende songkeuze.

Nadeel is het keyboard geluid van Stanway. Ik ben nooit echt verzot geweest op zijn spel, maar wat hij hier uit zn instrumenten haalt is echt niets. Hij had iemand moeten inhuren om wat mooiere geluiden te programmeren.

De lange versies van Kingdom of Madness, How Far Jerusalem, Two Hearts, Vigilante zijn zeer de moeite waard.
Clarkin is geen god onder de gitaristen, maar speelt lekker enthousiast en vol overgave.

Toch wel een killerversie van Back to Earth.

Ja klopt, deze versie van Back to earth is echt fenomenaal!!!

1997: ik zat nog op school. Ik had een nogal lange schoolgang (tot mijn 21ste). Om school überhaupt te kunnen betalen was ik schoonmaker in de ochtenduren (van 6 tot en 's-avonds (van 6 tot . Lange dagen, hard werken, maar uiteindelijk heb ik wel mijn HAVO-diploma en op de koop toe nog een certificaat Nederlands kunnen halen.

In die tijd had ik een discman, en een rugzak vol met cd's bij me. Het was 1997 dus ik had zowel Threshold als Savatage als Magnum bij me. Ik draaide deze echt nonstop en het sleepte me echt door die tijd heen. Magnum was voor mij een enorm belangrijke band en ik weet niet hoe ik bepaalde delen van mijn leven had kunnen doorstaan als er niet muziek was om te draaien. Helaas ging die tijd ook gepaard met veel overmatig drankgebruik. Want ik was in de veronderstelling dat dat nodig was om te kunnen overleven. Dom eigenlijk.

Maar goed deze plaat brengt dus een zowel een glimlach als een traan, maar de plaat staat als een huis. Misschien wel één van de best geproduceerde Magnum-platen die ik ken en sowieso het vetst gedrumd.

Tony is ook hier op zijn best als leadgitarist met enkele, flink uitgesponnen gitaarsolo's zoals op How Far Jerusalem en Two Hearts. Heerlijk om deze weer lekker hard te draaien, maar wel met een kopje thee en met genoeg diploma's inmiddels om me geen zorgen meer te maken of ik het nog ga redden. Het leven is goed nu. Rust zacht Tony en bedankt voor de songs....