Maria Muldaur - Sweet Harmony (1976)

Geen slechte plaat, maar kan niet echt boeien.

Erg tegenvallend album dit. Plichtmatig gezongen countryrock. Ik ben dan ook zeer verrast over het feit dat dit album is terug te vinden in de jaarlijst 1976 van OOR (gedeeld 46e). Een album als dit hoort m.i. daar niet in thuis. Er moeten in 1976 genoeg albums gemaakt zijn die spannender zijn dan dit album.
2*

Maria Muldaur is in mijn ogen, in ieder geval op dit forum, een enigszins onderbelichte zangeres in het genre blues / folk / roots, met duidelijke jazz- en gospelinvloeden. Zo'n mix moet je natuurlijk liggen, maar bij mij kunnen vooral de albums uit haar beginperiode rekenen op een enthousiast onthaal. Ze maakt trouwens nog steeds albums, en, al is haar stem wel gezakt en ruwer geworden, die albums zijn nog steeds het aanhoren waard. Maar haar bloeiperiode ligt m.i. vooral in de jaren 70.
Voor mij is dit wél een spannend, maar vooral opbeurend album, dat ik sinds ik het, al weer vele jaren geleden, uit een bak met tweedehandsjes viste, al vele malen met veel plezier heb beluisterd.
Van de stem van Maria Muldaur moet je weliswaar houden - die kan soms plotseling de hoogte ingaan -
maar daar staat grote muzikaliteit tegenover. Een keur aan excellente musici maken hun opwachting op dit hartverwarmende album, dat ook nog eens mooi geproduceerd werd. Er is prachtig gitaarspel te horen, maar geen solo's (met bluesrock heeft dit album niets te maken), en ook heel veel blazers - alles van hoog niveau. Echt een prachtalbum.

de zo te zien niet meer actieve user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord, want dit derde album van Maria Muldaur is wederom een prachtalbum. haar bloeiperiode lag inderdaad
in de 70's, waarbij zij qua zangstem op de top van haar kunnen was.

de prachtige opener "Sweet Harmony" (Smokey Robinson) zet meteen de toon en doet wat het belooft "Deliver Me Sweet Harmony", gevolgd door de waltz van "Sad Eyes" (Neil Sedaka/Phil Cody) en een prachtversie van Kate McGarrigle's "Lying Song" met o.a. de tuba klanken van Howard Johnson.

jazzy/ragtime klanken op "Rockin' Chair" en "We Just Could't Say Goodbye", American standard songs van Hoagy Carmichael respectievelijk Harry Woods, beide waren verbonden aan Tin Pan Alley, een gezelschap van muziekuitgevers en songwriters gevestigd in New York, die met name in 1930/1940 de populaire muziek in Noord-Amerika domineerde.

"I Can't Stand It" is een up-tempo blues/jazz nummer met een heerlijke blazerssectie, het aanstekelijke "Jon the Generator" een nummer van folk en bluegrass muzikant/songwriter John Herald en de gospel "As an Eagle Stirreth in Her Nest" een nummer van Reverend W.H. Brewster.

de fraaie ballads "Back by Fall" en "Wild Bird" beide van de hand van singer/songwriter Wendy Waldman zijn
fijne rustpunten.

ondanks de vele genres die voorbij komen klinkt dit album als een coherent geheel en heeft het een hoog "feel good" gehalte. overigens heeft de muziek op "Sweet Harmony" met country-rock niks van doen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Willie Weeks (bass), Russ Kunkel/Gary Mallaber (drums), Amos Garrett/Waddy Wachtel (guitar), Michael Finnigan/Bill Payne (piano), en de jazz muzikanten Plas Johnson (tenor saxophone) en Benny Powell (trombone). op "Sad Eyes" is het herkenbare elektrische en slide gitaar spel van wijlen J.J. Cale te horen.

Maria Muldaur maakte eind jaren 60/begin jaren 70 eveneens 2 verdienstelijke duo albums met de blues/folk muzikant Geoff Muldaur, destijds haar echtgenoot. hun dochter Jenni Muldaur maakte een aantal solo albums en 2 duo albums met Teddy Thompson, t.w. de EP "Teddy & Jenni Do Porter (Wagoner) & Dolly (Parton) (2021) en "Sing the Great Country Duets" (2023).

de Japanse re-issue uit 2010 op cd (Warner Bros) klinkt geweldig.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Joe Boyd
Recorded at Warner Bros. Studio, North Hollywood, California

Voor mij een totaal onbekende zangeres, maar gezien de scores hier geldt dat voor veel MM bezoekers. In een vinyl outlet was een actie: 10 platen voor 10 euro en ik had er al 9. Dus op 'goed geluk' deze meegenomen. Niet helemaal op goed geluk, ik zag dat er een song van Kate McGarrigle bij zat (Lying Song) , een aantal bekende gastmuzikanten (Linda Rondstad, J.J. Cale) en mede producer was Joe Boyd (producer van o.a. Nick Drake).
De plaat is afwisselend, blues, jazz, soul, folk, gospel alles komt langs. Niet alles kan me bekoren, zoals 'Rockin'Chair' dat is te veel bepaalde jazz voor mij (nachtclub achtig), 'Lying Song' is een echt Kate & An McGarrigle song, dat kan veel meer mijn goedkeuring dragen. "I can't stand' heeft een heerlijk funky gospel geluid, daar zou een mooi gospel koor ( a la Edwin Hawkins) niet hebben misstaan. Maar het swingende einde maakt veel goed !
"We just couldn't not say goodbeye' is niet echt aan mij besteed, muzikaal best in orde, maar niet mijn stijl. Met die 30/40 Music Hall achtige stijl kan ik niet zo veel.
Ondanks dat de zang van Maria Muldour uitstekend is, soms in de stevige nummers zelfs een beetje Chi Coltrane achtig pakt het me allemaal te weinig. Waarschijnlijk door de productie. Veel blazers, alles binnen bepaalde lijntjes. Een album , misschien leuk voor de late avond, maar het raakt me niet echt. Aangezien ik wel hoor dat hier kwaliteit aanwezig is, maar niet geheel mijn smaak, zal ik het toch met drie sterren beoordelen. Want er zitten zonder meer aardige nummers tussen. Zeker 'Wild Bird' vind ik bijzonder mooi, ik denk mede door de kale productie (bas, akoestische gitaar en dwarsfluit + aan het eind een koortje).

De derde van Maria Muldaur. Ik leerde haar in 1982 kennen, toen een vriendin haar vrij obscuur gebleven album There Is a Love uit dat jaar voor mij op een cassettebandje zette. Dat bandje heb ik allang niet meer en ook de vriendin is helaas niet meer aan deze zijde van het leven, maar de muziek is mij bijgebleven; een paar jaar geleden eens via streaming opgezocht en dat beviel nog steeds goed. Hopelijk kom ik 'm nog eens tegen...

Wat je wél in het wild kunt ontwaren is Sweet Harmony. Begin vorige maand stond ie bijvoorbeeld in de kringloop in een elpeebak met de "betere" albums en kort daarna kwam ik 'm tegen bij De Groeverij in Houten. Hoe klonk la Muldaur in 1976?
Wel, eigenlijk is het verschil ten opzichte van zes jaar later niet groot. Een mengeling van jazz, blues, bluegrass en wat ten tijde van radio-iconen als Willem Duys en Skip Voogd als "lichte muziek" werd bestempeld, zoals het orkestrale Back by Fall. Geen eigen composities maar met zorg bijeen verzameld, begeleid door een uitgebreide groep sessiemusici, die soms in kleine, dan weer in grote bezetting hun partijen spelen. Alleen lastig dat de nummers zoals die op de achterzijde op de hoes vermeld staan, in een andere volgorde in de groef zijn geperst.

Een vrij ingetogen album, zij het nooit easy-listening. Blues en jazz worden naadloos aaneen geweven. Steviger wordt het pas aan het einde van kant 1 met I Can't Stand It van Smokey McAllister, waar uitgelatener gospel klinkt.
Halverwege kant 2 gaat het helemaal los in het vooral door blazers stevig klinkende Jon the Generator, geschreven door John Herald. Het nummer klonk me bekend in de oren. Na enkele minuten hummen wist ik het: het heeft de nodige overeenkomsten met John the Revelator dat ik ooit hoorde in de versie van gitarist Phil Keaggy. Hier een liveversie voor wie zelf wil vergelijken; voor het eerst verschenen in 1993 op diens EP Revelator. Is diens versie een bewerking van het origineel van John Herald, die het op zijn beurt weer van Blind Willie Johnson zou hebben geleend, zoals de tekst onder de clip schrijft?

Hoe dan ook, het nummer was wél de reden dat mijn lief aangaf dat ze er niet tegen kon; ze werd er onrustig van... Jammer, want zo miste ze het prachtige, ingetogen Wild Bird met dwarsfluit als extra versiering. Via As an Eagle Stirreth Her Nest volgt black gospel, die op There Is a Love vaker zou gaan klinken. Ik had wat dat betreft beter kant 1 kunnen opzetten.

Op de binnenhoes staan op de ene kant de nodige albums van collega's vermeld onder de noemer 'The Warner/Reprise loss leaders', op de andere een prachtige foto, geschoten op zaterdag 11 september 1911 in Burbank, Californië. Een oude foto, passend bij muziek die ook in 1976 teruggreep op veel oudere bronnen. Het zijn de details die zo'n elpee extra sfeer geven.