Boduf Songs - Stench of Exist (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Boduf Songs - Stench Of Exist - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het debuut van Boduf Songs vond ik tien jaar geleden een hele mooie en bijzondere plaat, maar hierna ben ik het alter ego van de Britse muzikant Mat Sweet ook weer onmiddellijk uit het oog verloren, tot ik bij toeval de nieuwe plaat van Boduf Songs in handen kreeg.

Tussen het titelloze debuut en het onlangs verschenen Stench Of Exist zit niet alleen een periode van tien jaar, maar ook een handvol platen. Het zijn platen waarop Boduf Songs naar verluid heeft geëxperimenteerd met een nog soberder of juist een wat voller en eclectische geluid; ik ga het allemaal snel beluisteren.

Het debuut van Boduf Songs was tien jaar geleden een bijna verstilde plaat en ook Stench Of Exist is zeker geen uitbundige plaat. De plaat opent redelijk opvallend met rauwe elektronische geluiden, maar in de tracks die volgen hoor ik toch weer vooral het geluid dat ik me van Boduf Songs herinnerde, al is dat dit keer net wat voller en ook gevarieerder ingekleurd.

Stench Of Exist bevat bijna verstilde muziek met af en toe een voorzichtige uitbarsting. Waar op het debuut van Boduf Songs de basis werd gevormd door akoestische gitaren en vocalen, is de basisinstrumentatie dit keer veelzijdiger. Soms vormt elektronica de basis van het geluid van Stench Of Exist, maar de plaat bevat ook de nodige songs waarin gitaarminiaturen of ingetogen pianospel domineren.

Het klinkt allemaal uiterst sober, maar desondanks heeft de muziek van Boduf Songs bij vlagen een vol geluid. Vergeleken met de uiterst spaarzame klanken op het debuut, zijn de songs van Mat Sweet dit keer net wat toegankelijker, al zijn het gelukkig nog steeds geen alledaagse deuntjes die Boduf Songs ons voorschotelt. Boduf Songs maakt op Stench Of Exist muziek die constant lijkt in te houden, wat de muziek van Mat Sweet een bijzondere lading geeft.

Het tempo ligt ook dit keer uiterst laag. Dit is in het begin even wennen, maar uiteindelijk geeft het de muziek van Boduf Songs een rustgevende of zelfs hypnotiserende werking. Het is knap hoe Mat Sweet met minimale en vaak repeterende middelen songs weet te produceren die je vrijwel onmiddellijk in hun greep hebben. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek van Gravenhurst en Grouper, maar zeker in de net wat toegankelijkere songs hoor ik ook wel wat van eenmansbands als Smog en Songs:Ohia.

Heel af en toe slaat het voor mij net wat te ver door in experiment en raak ik de draad kwijt, maar over het algemeen genomen betovert Boduf Songs met haar intieme en indringende songs, net als het tien jaar geleden deed met het zo fraaie debuut. Na dit debuut verloor ik Boduf Songs snel uit het oog, maar nu blijf ik het alter ego van Mat Sweet zeker volgen, al is het maar omdat de concurrentie in het genre om uiteenlopende redenen fors is uitgedund de laatste jaren. Erwin Zijleman

Ben ik beide helemaal met je eens, alleen de conclusies die je eruit trekt deel ik dan weer niet. Hij heeft nog wel steeds een basisniveau dat degelijk is, maar zijn erg sterke momenten zijn juist de wat ingetogener gitaarmomenten die hier dun gezaaid zijn...

Je vergelijking met Smog zou ik her en der ook in kunnen komen, als is dat zowel qua niveau als qua variatie gemiddeld gezien nog wel een stapje hoger. Ik moest ook bij vlagen wel aan Oldham denken.. Als die een poppy plaat zou maken zou het ook deze kant op gaan (en ook zijn stem is een stukje beter).. De Grouper-vergelijking snap ik dan weer totaal niet, dat is veel sfeergeorienteerder, gaat minder over nummers en is over het geheel veel meer ambient.

Waar ik eigenlijk nog vooral aan moet denken is een plaat die ik enige jaren terug vlak nadat ie uitkwam geweldig vond, {{{Sunset}}} - Bright Blue Dream, die op een korte (deels door mij gestarte) hype na nooit veel aandacht kreeg. Die is iets opgewekter, en qua algemeen niveau vrij vergelijkbaar. Echter waar deze plaat een duidelijke uitschieter naar beneden heeft (wat haalt ie in zijn hoofd met die voicebox?) haalt die juist 2/3 uitschieters naar boven.

Dit is inderdaad een wat rijkere, enigszins elektronisch ingevulde variant op de sound waar hij bekend mee is, niet slecht, maar of het nog vaak langs gaat komen, ik betwijfel het... Ik had het gevoel dat hij op oudere albums meer toe te voegen had aan het muzieklandschap dan hier.