De eerste 3 nummers vond ik een beetje saai in de oren klinken, niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. Daarna wordt het gelukkig een stuk aantrekkelijker, en ook wat variabeler, bij elkaar 4*
Vooral die lange nummers zijn mooi, inderdaad, de rest is niet meer dan aardig. Goed voor een ster of 3. Ik heb toevallig ook hun vorige album (Joy Shapes) gehoord vandaag en dat is dan toch wel van een hele andere orde.
Ik heb 'm tot nu toe enkel op de crappy luisterpaal gehoord. En dat klonk al erg goed. Belooft dus veel goeds! Al vind ik Our Bed Is Green - mede door de afwisseling op dat album - nog een stukje beter, maar helemaal definitief kan ik dat natuurlijk nog niet zeggen. Joy Shapes moet ik nog steeds eens aanschaffen. Ik ga zodra ik A Vintage Burden eenmaal in mijn bezit heb rustig aan hun discografie achterstevoren doorlopen. Wie weet wat ik dan allemaal voor moois tegenkom.
goed plan, al ben je dan nog wel ff bezig...vooral als je ook de solo projecten er bij gaat nemen.
trouwens een aanrader voor je is scorces, die hebben wel dingen samen met charalambides en fursaxa gedaan. Enkele van hun releases zijn als ik me niet vergis ook op het Wholly Other label uitgekomen.
ja zeker, vind ik wel heel erg mooi. Niet echt super makkelijk, maar ik denk dat jij het wel kunt waarderen.
Volgens mij staat er ergens op een website ook nog wel wat live materiaal van hen (haar)
misschien bij ecstatic peace of op de fursaxa website...ff googlen.
Thanks, zal het binnenkort eens uitgebreid checken. Zie in ieder geval al dat ze albums op Time-Lag, Eclipse, Foxglove, ATP en Last Visible Dog hebben uitgebracht. Indrukwekkende namen dus dat zal wel goed zitten. Bedankt voor de tip!
Als recentelijke folk/roots maniak moest een album als 'A Vintage Burden' natuurlijk ook een keertje langskomen. De term 'Folk' kan misschien wel licht misleidend zijn, bijna alleen elektrisch, psychedelisch ondertoontje in de langere nummers, maar daardoor juist een heel divers album. Het eerste gedeelte is rustiger, meer folk gericht, waarna het tweede deel en vooral Black Bed Blues af en toe flink uithaalt. Als een hypnose is dat nummer, prachtig! Two Birds is zelfs nog wat mooier, tesamen met Spring m'n favoriet hier. Hope Against Hope eindigt de plaat dan weer in de rust van de eerste drie nummers. Geen zwak moment of verveling hier. 5 sterren meer dan waard dus, zelfs een voorzichtige top10 notering.
Na de moeizame opener die uiteindelijk toch ook goed viel een intens album. Spring en Two Birds zorgen voor instant ontroering en Black Bed Blues verveelt geen seconde.