Andreya Triana - Giants (2015)

Gold klinkt best wel slecht.
Everything You Never Had Pt. II is gelukkig al beter
Ik vrees alleszins voor het eindresultaat, vooral door het ontbreken van Bonobo als producer

Eindelijk een nieuw AT album. De eerste was ik gek op.

Wel fijn, maar ook een stuk commercieler en gericht op hitjes dan de eerste.

Idd wel fijn, maar niet het vervolg wat ik had gehoopt.

Zoals algemeen bekend is ben ik verliefd op Andreya Triana. Vijf jaar wachten op haar tweede album was voor mij dan ook een eenzame en donkere periode. Ik kroop terug mijn grot in en begon van maden te leven.

Maar nu is ze terug, en hoe! Het klinkt inderdaad commerciëler maar ook dat past prima bij haar prachtige stem. De combinatie van hitgevoelige nummers en dromerige popsongs werkt perfect naar mijn bescheiden mening. Ze gaat meer de kant van Lianne La Havas op (zelfde producer ook, alleen zingt deze knappe dame nog fraaier). Kortom, ik was al groot liefhebber van Andreya én de liefde voor haar muziek is er zeker niet minder op geworden.

Ik val met mijn neus in de boter; het werd me wel eens tijd voor een nieuwe van mevrouw Triana, en wat blijkt, ze heeft juist een nieuw album uitgebracht.

Op het eerste gehoor geen waardige opvolger van Lost Where I Belong; Andreya lijkt een wat groter publiek te zoeken; toegankelijker, maar het mist de volle rijke geluid van Bonobo. Hopelijk keert ze wel terug op zijn album voor wat bijdragen.

Ik begrijp dit nieuwe label 'Counter Records' niet helemaal. Is het onderdeel van Ninja tune?

Andreya Triana is een fantastische zangeres en Lost Where I Belong vind ik nog steeds een prachtig album. Toch hoor je hier duidelijk dat zij gegroeid is en het is dan ook niet meer dan terecht dat ze nog meer uit de schaduw van Bonobo stapt en breder publiek wil aanspreken. Iets wat naar mijn mening zeer goed geslaagd is. Op haar debuut moest ze de hoofdrol delen met Bonobo, maar pakt ze de volle aandacht. De producties van Aqualung dienen meer als begeleiding van deze sterke zangeres die hier laat horen dat ze, naast dromerige nummers, ook lekkere, swingende soul met een rauw randje kan maken!

Mooi gesproken S&S, ben het ook daar volledig mee eens. Hier laat ze veel meer horen wat ze solo in haar mars heeft, terwijl Bonobo op haar debuut heel erg bepalend was voor de sound en haar bijna geen keus liet om dromerig te zingen (wat ze overigens geweldig kan). Wat dat betreft heeft ze een duidelijke groei meegemaakt.

Één van de meest bijzondere soulalbums van de laatste jaren is voor mij toch wel Andreya Triana’s Lost Where I Belong uit 2010. Om eerlijk te zijn heeft het wel enige tijd geduurd voordat album ook daadwerkelijk bij mij geland was, maar nu dat eenmaal zo is kan het niet meer stuk. Het is overigens geen album dat ik heel vaak op zet. Het heeft immers zo’n specifieke sfeer. Maar hoe stem van Andreya en de producties van Bonobo daar samenkomen is prachtig. Dat zal op deze nieuwe plaat niet gebeuren. Simpelweg door het feit dat Bonobo niet meer achter de knoppen zat. Wel hebben we nog de prachtige stem van Triana. Is die productie dan zo’n verschil?

Dat is het zeker, lijkt op de opener. En dat bedoel ik dan niet ten nadele. De sound lijkt vooral gewoon anders. Met Paperwalls horen we een vindingrijk en frisse opener. De stem van Andreya lijkt duidelijk meer de hoofdrol te krijgen. Dat is ook een mooi goed. Daarnaast lijkt de sound wat “commerciëler”. Dat hoeft niet per sé negatief uitgelegd te worden, want het zit uitstekend in elkaar. Dat bewijst ook de aanstekelijke eerste single Gold. De tweede single That’s Alright With Me vind ik dan niet zo goed als Gold, maar is wel weer erg toegankelijk. Dit is duidelijk geen plaat waar je veel luisterbeurten voor nodig hebt om hem te begrijpen.
Luister bijvoorbeeld alleen maar eens naar Lullaby. Dit nummer loopt over van de vrolijkheid. Ik zeg: klap en dans je met ons mee? Weinig mis mee eerlijk gezegd. Minder overtuigend is dan toch wel rustige titeltrack. Dit nummer kan niet volledig meenemen en overtuigen. Waar Heart in My Hands juist wel weer een mooie en vooral subtiele ballad is. Vocaal ook erg mooi gebracht.
Een persoonlijke favoriet is er in de vorm van Keep Running. Erg leuk nummer is dat zeg! Hier wordt ik dus echt vrolijk van. De break die in dit nummer zit is ook wel erg goed gedaan. Ook Changing Shapes of Love is een erg sterk nummer. Zit tevens een leuke bridge in het nummer verwerkt. Die kwaliteit wordt ook weer doorgezet in het sterke Clutterbug. Een aanstekelijk nummer met een fijne energieke uitstraling.
Anders qua sound en sfeer wordt het wel met Songs for a Friend. Hier laat Triana horen ook over een tragere, mooie en kleinere kant te beschikken. Erg geslaagde song wederom. Vocaal gaat Andreya mijn inziens echt los op It’s Not Over. Erg lekker gezongen die verder ook verfrissend en sterk klinkt in de productie. Het album wordt uiteindelijk afgesloten met Everything You Never Had. Dit nummer was al bekend voor mij en ik blijf het een mooi nummer vinden.

Giants is duidelijk een album met een toegankelijker sound. Dat is natuurlijk geen probleem en al helemaal niet in een vorm als deze. Het blijft een album met veel sterke punten. Al mist het dan misschien de essentie en relevantie van haar voorganger. Andreya Triana heeft hier wederom een sterk en erg fijn album afgeleverd.

(bron: Opus de Soul)

Wat heeft Andreya toch een prachtige stem! Lost where i belong vond ik al geniaal, nu bewijst ze zonde Bonobo een net zo goed album te kunnen maken. Minder elektrisch meer soulvol