Ian Siegal - One Night in Amsterdam (2015)

Mijn eerste kennismaking met Ian Siegal was als lid van de Lee Sankey Group, die ook grote talenten als David Midgen en Matt Schofield herbergden. In 2004 echter verkoos Lee Sankey een zakelijke carrière boven een muzikale.

Vanaf 2005 begon Ian solo platen uit te brengen, die veel lovende kritieken en prijzen zouden gaan ontvangen. Het wachten op een eerste live-album duurde tot vorig jaar toen hij het acoustische en solo opgenomen Man & Guitar uitbracht. Over dit album schreef Rein v. d. Berg vorig jaar een recensie voor Johnny’s Garden: Ian Siegal: Man & Guitar | www.johnnysgarden.nl . Dat album werd vastgelegd door de BBC in de Royal Albert Hall.

Dit nieuwe live-album werd 17 april vorig jaar op een minder illustere plaats opgenomen, de North Sea Jazz Club in Amsterdam. Grote man achter de bluesconcerten daar is Johan Derksen, bluesfan in hart en nieren.

Op One night in Amsterdam wordt Ian meer dan uitstekend begeleid door bassist Danny van ’t Hoff, drummer Raphael Schwiddesen en gitarist Dusty Ciggaar, beter bekend als The Rhythm Chiefs. Reeds zeven jaar geleden debuteerde dit Dordrechtse trio op geweldige wijze met Ships of wonder. De gemiddelde leeftijd was toen zeventien jaar! Naast dit trio verzorgen Tess en Joel Gaerthé van Ashtraynutz de achtergrondvocalen.

Het album opent op zeer energieke wijze met bekende eigen songs als I am the train, Brandy Balloon en Kingdom Come. Laatste twee songs worden redelijk funky gebracht. Hierna volgen twee songs van vrienden van hem Writing on the wall van Harry Stephenson en Temporary van Oostenrijker Ripoff Raskolnikov, waarvan vooral de laatste indruk maakt.

Early Grace nam Ian reeds twee keer op. Deze liveversie wijkt erg af van de studioversies. Enigszins vreemde eend in de bijt is het bekende, bijna tien minuten durende Gallo del Cielo van Tom Russell. Een nummer wat terecht veel bijval oogst van het aanwezige publiek.

Zeer bekend is natuurlijk Love Hurts van Boudleaux Bryant. Bekend geworden door The Everly Brothers. Mijn favoriete versie is echter die van Emmylou Harris en Gram Parsons. Hier wordt Ian vocaal op prachtige wijze begeleid door Tess en Joel. Het album wordt meeslepend afgesloten met Please don’t fail me. De opnames zijn overigens van uitstekende kwaliteit.

One night in Amsterdam is een gevarieerde mix van eigen werk en bekende en minder bekende songs van anderen geworden.

Mooie bluesplaat. Gekocht na het optreden in De Helling, live is deze man fenomenaal. Niet lang daarna zag ik Matt Andersen in dezelfde zaal. Met hem heb ik hetzelfde: live zijn ze beter dan op de plaat en dat is lang niet altijd het geval.

Ja, prachtplaat was zelf live bij de opnames in de North Sea Jazz Club, met fantastische begeleiding van o.a. Dusty Ciggaar. Heb dit ventje zeker 30 x live gezien, vaak is ie geweldig, maar kan ook erg vervelend zijn, voor zowel mede artiesten, als publiek. Heeft vele goede platen gemaakt, zoals idd "Man & Guitar" maar ook "Meat & Potatoes" als "Swagger"