Zarelli is niet de naam van een Italiaanse groep of artiest, maar is het alter ego van de 41-jarige Carwyn Ellis, een multi-instrumentalist, singer-songwriter, componist, arrangeur en muziekproducer uit Wales. Hij maakt sinds 2007 deel uit van de groep Colorama, eveneens uit Wales afkomstig.
Daarnaast is hij eigenaar van de platenlabels London Records en Aed Records. Bij laatstgenoemde label is onder andere Roddy Frame onder contract. Hij studeerde muziek aan The Royal Academy of Music. Zijn laatste voorgaande wapenfeit was het schrijven van muziek voor de bekroonde documentaire over Edwyn Collins, The possibilities are endless.
Voor het opnemen van Soft Rains gebruikte hij een Farfisa Pro 110 orgel, Roland SH 1000 en Juno 106 synthesizers, Rhodes electrische piano, Suzuki Omnichord, acoustische gitaren en een Apple Ipad (!). De enige andere muzikant die meewerkte is een, bij mij niet bekende, zangeres in het openings- en slotnummer.
Verder gebruikte Ellis de in 1975 opgenomen vocale opname van Ray Bradbury’s short story There will come soft rains (afkomstig van The Martian Chronicles, gepubliceerd op 6 mei 1950). De band werd op adequate wijze ingesproken door Leonard Nimoy.
Het verhaal begint op 4 augustus 2026 (in de oorspronkelijke versie op 28 april 1985) met de introductie van de luisteraar (lezer) met een computergestuurd huis, dat kookt, reinigt en verzorgt. De luisteraar (lezer) volgt het huis bij een aantal van de dagelijkse taken, die gelden als voorbereiding van de bewoners op een dag werken.
In eerste instantie is het niet duidelijk dat er iets mis is met de bewoners, maar uiteindelijk blijkt het dat ze niet aanwezig zijn. Voor het ontbreken van de bewoners wordt dan geen verklaring gegeven. Maar er volgt een beschrijving van de schaduwen van een verbrande man, vrouw en twee kinderen ergens in het huis. Die verbranding schijnt veroorzaakt te zijn door een thermische flits van een kernwapen.
Het huis staat te midden van ruïnes in de stad. Er wordt hierna het uitzenden van een radioactieve gloed beschreven. Het is het enige huis wat is blijven staan, en blijft haar taken uitvoeren, niet op de hoogte dat de familie verdwenen is. Op een gegeven moment wordt verder inzicht gegeven in de ondergang van de familie, wanneer een bandrecorder in het huis een gedicht van Sara Teasdale uit 1920 reciteert genaamd There will come soft rains.
Om 10 uur wordt het huis uiteindelijk vernietigd wanneer er door een windvlaag een boomtak door het keukenraam naar binnenvliegt en hierdoor wasbenzine op het gasfornuis lekt en er brand uitbreekt. Het huis waarschuwt hierop de familie om het huis te verlaten en tracht de verdere verspreiding van het vuur te voorkomen door de deuren te sluiten. Het huis probeert het vuur ook met water te bestrijden, maar de waterreservoirs zijn uitgeput na vele dagen van koken en schoonmaken. Het hele huis brandt af met uitzondering van een muur, die nog steeds de tijd en datum aangeven (inmiddels is het een dag later).
Carwyn Ellis heeft dit verhaal op indrukwekkende wijze van muziek voorzien. Zover ik weet is dit album voorlopig alleen te koop op
www.seriesaphonos.com.