The Pop Group - Citizen Zombie (2015)

Mark Stewart en zijn Pop Group klonken nooit toegankelijker dan op deze reünieplaat, maar nog altijd zijn de typische complexe riedeltjes en ritmiek nog aanwezig. Lekker tegenstrijdige hooks die nu nog onweerstaanbaarder dan ooit klinken. Gewoon erg catchy, ik zou het zowat dansmuziek noemen.

3,5/5, maar dat gaat vast nog wel groeien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Pop Group - Citizen Zombie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit het Britse Bristol afkomstige band The Pop Group werd in 1977 opgericht en daarom voor het gemak maar in het hokje punk geduwd.

Met punk had de muziek van The Pop Group echter niet zoveel te maken en dat werd duidelijk toen in 1979 het debuut van de band verscheen. Y is een plaat die in iedere platenkast moet staan, maar in de meeste platenkasten kom je de plaat helaas niet tegen. Dat is aan de andere kant ook niet zo gek, want Y is met haar mix van dub, noise, free jazz, funk en nog een handvol andere stijlen een volstrekt ongrijpbare plaat.

De critici waren terecht laaiend enthousiast, maar de plaat verkocht voor geen meter. Toen The Pop Group met het een jaar later verschenen For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? ook nog de steun van de critici verloor, viel vrijwel onmiddellijk het doek voor The Pop Group en raakte ook Y helaas in de vergetelheid.

De afgelopen 35 jaar was het stil rond The Pop Group, maar bijna uit het niets is de band terug met een nieuwe plaat. Voor haar eerste plaat in 35 jaar tijd wist The Pop Group een producer van naam en faam te strikken. De onder andere van Adele, Lana Del Rey, Cee-Lo Green, U2, Paul McCartney en FKA Twigs bekende Paul Epworth produceerde Citizen Zombie en wat is het een geweldige plaat geworden.

The Pop Group is haar wilde haren inmiddels voor een deel kwijt en klinkt op haar nieuwe plaat niet meer zo tegendraads als op haar vergeten debuut, maar gelukkig is Citizen Zombie wel een lekker eigenzinnige plaat geworden. Op haar comebackplaat maakt The Pop Group redelijk lekker in het gehoor liggende, maar op hetzelfde moment ook compromisloze muziek.

Een groot deel van de plaat klinkt als de plaat die Bowie zou hebben gemaakt wanneer hij in zijn Berlijnse periode definitief in de goot zou zijn terecht gekomen. Het is donkere muziek waarin popliedjes met een kop en een staart zijn omgeven door een duister klankentapijt.

Citizen Zombie riep bij mij in eerste instantie vooral associaties op met de muziek van David Bowie in zijn Berlijnse periode, maar dankzij de funk-injectie heeft het ook zeker wat van ABC, Gang Of Four, A Certain Ratio, Talking Heads en The Fall. Het zijn namen die je ook direct weer moet vergeten, want uiteindelijk klinkt Citizen Zombie toch vooral als The Pop Group.

De wederopstanding van de band met de geweldige naam heeft een plaat opgeleverd die uit de speakers knalt, maar het is ook een plaat met een bijna vervreemdende uitwerking. The Pop Group heeft nooit alledaagse muziek gemaakt en doet dat nog steeds niet.

Wat mij vooral opvalt is de enorme intensiteit en energie van Citizen Zombie. Er zijn niet veel bands die na 35 jaar stilte een plaat kunnen maken die er toe doet, maar bands die vervolgens ook nog eens aan weten te haken bij de rauwe energie van weleer zijn uiterst schaars.

Citizen Zombie is een plaat waar de urgentie van af spat. Dat hoor je in de messcherpe funky riffs, in de dubachtige ritmes en in de soms bijna krankzinnige vocalen. De eerste keer dat ik de terugkeer van The Pop Group beluisterde deed ik dit met open mond en de verbazing is gebleven.

Citizen Zombie is een frisse en energieke plaat die na 36 jaar het briljante Y recht doet. Dat Pitchfork er slechts een 2.4 voor over heeft begrijp ik dan ook totaal niet, maar Pitchfork begrijp ik de laatste tijd wel vaker niet. Ik vertrouw daarom liever op mijn eigen oordeel: Citizen Zombie van The Pop Group is een briljante plaat van een grote band. Erwin Zijleman

Ach erwinz Volkskrant, Oor, Mojo (album vd maand) zijn allemaal heel positief, Pichtfork heeft een naam hoog te houden

Och... Pitchfork geeft een lage score en de poppen zijn weer aan het dansen hoor... Ik ben het heel erg vaak niet met ze eens en zie de score daar niet als enige indicatie. Maar ik heb meer waardering voor Pitchfork, die tenminste een duidelijke eigen mening hebben, dan voor bijvoorbeeld het goed-nieuws-krantje dat Oor heet (een euvel waar veel muziekbladen aan lijden).

Of ik het zelf luister baseer ik sowieso niet op dergelijke bronnen, maar liever op mensen die mij een beetje kennen of die ik een beetje ken en die het me aanraden. Zo heb ik Masimo en Ataloona al over deze plaat gehoord en is dat voor mij meer reden hem een keer te proberen!

Ik weet niet welke media jij allemaal hebt bezocht, maar ik ben dat nog nergens tegen gekomen.
Sowieso (met dank aan GrafGantz) zie ik zelden kritiek op die site.
Dit album klinkt na 2 luisterbeurten heel prima, hoewel zeker braver als wat we gewend zijn van die LP's uit de beginjaren.

Sorry, ik volg je niet.. Heb je op Pitchfork niet vaker lage scores gezien? of heb je geen poppen aan het dansen gezien?.. en wat heeft Graf er ineens mee te maken?.. of is het ironisch bedoeld?

Leuke plaat, hoor! Het doet me een beetje aan de nieuwe Pere Ubu denken (die referentie mis ik eigenlijk in elke recensie op het internet, best vreemd).

Ik zal die vergelijking toelichten: het zit 'm in de combinatie tussen zo'n vreemde, ijle stem als die van Mark Stewart, die tezamen gaat met zeer catchy nummers - The Pop Group heeft nog steeds zulke lichtvreemde, funky melodietjes zoals ze op 'Y' hadden - iets minder ruw en onstuimig, wellicht, maar zéker nog goed. Toppers zijn: Mad Truth, The Immaculate Deception en, vooral, S.O.P.H.I.A..

Misschien moet ik dan toch maar naar Best Kept Secret gaan?

Dit zou zomaar eens mijn favoriete plaat van het jaar tot nu toe kunnen gaan worden!

Overigens moet ik bij The Pop Group ook altijd aan Pere Ubu denken, Masimo, zeker ook op hun oudere werk. Niet zozeer omdat hun muziek enorm op elkaar lijkt, maar vooral dankzij de vocalen. Overigens zijn er door het gebruik van funky basloopjes en de hectische stijl wel degelijk vergelijkbare elementen.

Volgens mij was Rudi S al vroeg dronken die dag.

Ik ben nooit dronken, graf deed die sowieso correctie en the scientist zag kritiek op pitchfork betrefende dit album, die ben ik gewoon nergens tegen gekomen.