Fairport Convention - Myths and Heroes (2015)

Ik heb eerlijk gezegd nog nooit uit mijzelf iets van Fairport Convention opgezet, maar wel altijd goede berichten gehoord.

Op Spotify stond deze bovenaan. Wat logisch is, want de plaat is recent verschenen. Maar of het nou een goede instap-plaat is, is me niet duidelijk.
Het klinkt erg belegen, en er zit een behoorlijke country-feel overheen. Ik vind het nogal kitcherig en flauw op me overkomen. Toch maar een oudere plaat van ze zoeken.

De MuFoBo's -de folkies alhier - zullen wellicht er anders over denken, maar ik zou for the life of me dit nog niet eens willen spotifietsen. Hun beste werk omvat max de eerste 10-11 albums, met een accent op de eerste 4.

Van de recentere releases in dit gremium zou ik als ik jou was deze Fotheringay - Nothing More (2015) eens tsjekken - mooie musical value for your money (zeg maar 'attention').

Ik merk dat ik heel afhoudend ben wat betreft folk en folkrock. Heel veel is gewoon erg banaal, kitch en niet erg mooi, maar erg stampend. Net als veel hardrock, niet voor mij weggelegd.

Jethro Tull, Fleetwood Mac, Al Stewart, dat vind ik mooi, en daar ben ik naar op zoek. Fairport Convention hoort daar niet bij. Ik luister nu Gorden Giltrap, dat is nog wel aardig.

Niet voor niets noemde ik Fotheringay - heel goede musici; het laatste dat ik dat zou willen noemen is kitsch. Liege and Lief wordt - nog steeds - als een mijlpaal op folkrock-gebied beschouwd, de fusie van de klassieke 'folk-canon' met rock. Tull is voor mij kul - opgeblazen macho gepiel/gefreak; Stewart is mij te lievig. En over Fleetwood Mac doe ik geen uitspraak

Tull (en Camel en Barclay James Harvest, etc.) hebben juist die typische romantische 'vibe' die ik graag lust. Moody Blues niet te vergeten. Het is kitch, het is bombast, maar wel zodanig dat ik er erg mee in mijn nopjes ben.

Veel folk, maar ook country en blues, lijkt wel gespeend van romantiek. Of het is een type romantiek die ik niet snap.