Wire - Wire (2015)

Kijk eens aan, een nieuwe Wire-plaat, wist niet dat deze eraan zat/zit te komen. Valt er al iets van te beluisteren ergens?

Weet Lukas dit al?

Joust & Jostle klinkt in ieder geval weer ouderwets Wireaans, maar ook nogal traditioneel.

Leuk! Een nieuw Wire album. Ik ben zeer benieuwd, want de laatste twee albums bevallen mij weer goed!

Split Your Ends by WireHQ - Hear the world?s sounds - soundcloud.com

De rafelige randjes zijn er helaas al weer een tijdje af, maar wat er overblijft is uitstekend verteerbare radiopop. Beetje een Swans-lite.

De krasse knarren hebben het ook deze keer weer geflikt!

"Blogging" is een lekkere wave binnenkomer en op dit nieuwe album staan wederom een aantal nummers die inderdaad ouderwets 'Wireaans' swingen. (Met dank aan Premonition )

De sound op "Wire" is wel nagenoeg eender gebleven en net als op de twee voorgaande platen hebben de liedjes geen losse eindjes en zeker... vooral geen rafeltjes meer.
De meeste songs lijken zelfs wat meer ingetogen dan op het laatste album en zijn het in sommige gevallen enigszins trage en voortkabbelende deuntjes geworden (o.a. "Sleep-Walking"). Gelukkig staat er hier en daar nog wel een gitaarsnaren muur overeind en is deze stevig genoeg om weer even wakker te worden!
"Joust & Jostle", "Octopus" en "Split Your Ends", zijn mijn favorieten op deze schijf. Niet alleen vanwege het meer up-tempo karakter, maar het zijn ook de meer catchy popliedjes.

"Harpooned" is echter een totaal ondoordringbare muur geworden, en dit nummer sla ik op dit moment nog maar even over. Alsof de draadjes op dat moment helemaal in de knoop zijn geraakt en de hevig morrende bandleden minutenlang bezig geweest zijn om de snaren te ontwarren. Wellicht iets te langdradig misschien?

"Wire" zal desondanks deze minpuntjes toch wel een album worden, dat ik bij tijd en wijle graag uit de kast zal trekken. Net als al die andere Wire albums

Sleep-Walking en Swallow geven mij het perfecte Wire gevoel, overige nummers voor mij nog wat aan de lauwe kant. Mooie hoes.

Durf het bijna niet te zeggen als oudere jongere, maar ik kende de band niet. Klinkt prima; ik ga er eens voor zitten. Stem volgt

Zet de songtitels titels achter elkaar en je hebt zowaar een gedicht toeval?

De knoop is eruit! Het album wordt per draaibeurt beter... vandaar een halfje erbij!

I knew it!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wire - Wire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Als ik aan Wire denk, denk ik vooral aan Pink Flag uit 1977 en 154 uit 1979. Het debuut van de band uit London verscheen in het jaar waarin de punk definitief doorbrak en staat ook bol van de invloeden uit de punk.

Toch was Pink Flag van Wire zeker geen dertien in een dozijn punkplaat. Daarvoor stak de muziek van Wire te knap in elkaar en daarvoor was de muziek van Wire vooral te veelzijdig. Wire stond met haar debuut midden in de punk, maar maakte ook muziek die de basis zou vormen voor de postpunk.

Pink Flag is met zijn ruim 20 songs in maar net een half uur nog altijd een plaat die aanspreekt en dat geldt in nog veel sterkere mate voor 154; de derde plaat van Wire.

Op 154 was de punk grotendeels verdwenen uit de muziek van Wire en had de band de postpunk definitief uitgevonden en bovendien een niveau bereikt dat sindsdien nog maar zelden is evenaart.

Na 154 werd het helaas lang stil rond Wire en hoewel de band in de tweede helft van de jaren 80 weer opdook, duurde het tot het begin van huidige millennium tot Wire weer platen begon te maken die enigszins in de buurt kwamen van de prachtplaten uit de late jaren 70.

Met het onlangs verschenen Wire zet de band een volgende stap en het is een stap die mij voor het eerst eens niet doet grijpen naar de klassiekers van weleer, die de lat nu eenmaal ontiegelijk hoog hebben gelegd.

Wire maakte de afgelopen jaren prima platen, maar het waren ook platen die nadrukkelijk teruggrepen op de oude glorie. Ook Wire bevat elementen die ook op 154 al aanwezig waren, maar de plaat klinkt absoluut niet als een herhalingsoefening.

De titelloze nieuwe plaat van Wire valt op door behoorlijk toegankelijke en vaak ook verrassend ingetogen en gepolijste songs. Het zijn songs waarin ingrediënten uit het verleden absoluut een rol spelen, maar ze zijn niet leidend.

Natuurlijk zijn er de donkere bassen, de ijle synths, de eenvoudige drumpartijen en de mooie gitaarlijnen, maar de muziek van Wire is dit keer minder makkelijk in een hokje te duwen dan in het verleden, al is het maar omdat korte en puntige songs dit keer ook gezelschap krijgen van een songs die meer dan 7 minuten duurt.

De nieuwe plaat van de band klinkt verrassend toegankelijk, maar duik wat dieper in de songs en je hoort dat er toch weer veel in zit en je hoort bovendien dat Wire nog steeds durft te experimenteren en in veel gevallen genoeg heeft aan minimale middelen.

Veel songs op deze plaat hebben een psychedelisch tintje, dat fraai kleurt bij de nog altijd aanwezige invloeden uit de postpunk en dat ook prima past bij het gevoel voor aangename popliedjes, dat altijd hoog in het vaandel van Wire heeft gestaan.

De nieuwe plaat van Wire is er een die vrij makkelijk overtuigt, maar het duurt even voor je door hebt hoe goed en hoe bijzonder deze plaat is. Wire draagt al meer dan 35 jaar een erfenis uit het verleden met zich mee, maar durft hier nu afstand van te nemen met een plaat die niet onder doet of zelfs veel beter is dan die van menige grote belofte van het moment. Erwin Zijleman

Prima recensie Erwin!
Met de vorige schijf vol prachtig opgepoetste nummers nog vers in het geheugen, groeide het voorlaatste album en in het bijzonder deze schijf al snel uit tot een van mijn favorieten. Ga er maar aanstaan als je al meer dan 35 jaar... al dan niet onder de naam Wire, zo bezig bent.

Heel knap inderdaad.

Is dat niet een beetje vreemd, erwinz, om een compliment zo volmondig te beamen?

Ik denk dat Erwin iets anders bedoelt... tenminste zo las ik het zelf. Tis knap van Wire toch?

hahahaha, erwin kent zn kwaliteiten

Knap van Wire inderdaad Ik ben zelf heel bescheiden :-P

Opnieuw een fijne plaat van Wire,de eerste die ik hoor sinds Send uit 2003.Deze is wel wat rustiger maar wordt inderdaad per draaibeurt beter.Vooral het tweede gedeelte met onder meer Split your ends, Joust & Jostle en het intense Sleep-Walking is erg sterk.Zal waarschijnlijk nog groeien.

Ik kan de jaren 80 albums wel erg waarderen, vind dit absoluut geen mindere periode.
Voor mij blijft The Ideal Copy zelfs hun beste album.

Sluit me aan bij m'n voorganger. Ik zou Erwin willen adviseren nog eens goed naar de jaren 80 Wire te luisteren. Albums als The Ideal Copy en A Bell Is a Cup Until It Is Struck doen wel wat, maar niet veel onder voor het jaren 70 werk.

Ga ik doen, ik moet eerlijk toegeven dat ik Wire in de jaren 80 grotendeels genegeerd heb

Ik heb meer met de plaatjes uit de jaren '70 en '10! Maar over de hele linie... het was en is een hele beste band!

Ik vind het allemaal wat te liefelijk en slaapverwekkend klinken. Bij de eerste luisterbeurt ben ik echt in slaap gevallen!