Soul Sirkus - World Play (2005)

geen reacties, geen stemmen?!? terwijl dit toch een fantastisch album is! Alleen maar topmuzikanten (o.a. Jeff Scott Soto, Neal Schon en Vigil Donati).

Liefhebbers van Van Halen en Journey enkel dan ruiger, strakker en moderner (oftwel gewoon beter) ga dit beluisteren!!!!!!!!

ik zie toch één reactie en één stem...

helaas zie ik nu ook een 2de en een daar opvolgende reactie.......

Vigil Donati

Heer F. deze opmerking is een stuk beter dan de vorige

Nooit van gehoord deze melodieuze rockband. Dankzij forumlid Dream Theater hoorde ik voor het eerst van deze band. Soul Sirkus is een band bestaande uit enkele grootheden uit de rockscene. Wat te denken van gitarist Neal Schon (o.a. Journey & HSAS), bassist Marco Mendoza (John Sykes, Thin Lizzy e.v.a. bands), drummer Deen Castronovo (Journey, Bad English e.v.a. bands) en Jeff Scott Soto (o.a. Yngwie Malmsteen). Overigens werd Castronovo later vervangen door Virgil Donati, ook al zo’n beest van een drummer.
Overigens bevat mijn download een 15tal nummers met als extra tracks Alive, Abailar to Mundo, My Friend en James Brown (!)...
Al met al een geweldig album met zeer fraai gitaarwerk van Schon maar ook het bas/drumwerk is van grote klasse, Jeff Scott Soto zingt over het algemeen erg goed. Hoogtepunten zijn wel het heerlijk relaxte Soul Goes on (dat nummer luisterd lekker weg!), Periled Divide (lekker ruig rocknummer), het snelle New Position, het spannend klinkende Peephole (mede geschreven met de welbekende heer Hagar die in eerste instantie zou gaan zingen op dit album...), het snelle Praise
Minpuntje is het Abailar To Mundo. Beetje en vreemde eend in de bijt, een beetje Jazz achtig. Ook het a cappela gezongen My Friend is wel knap gedaan, maar niet mijn pakkie an. James Brown is ook apart, maar dat is toch wel weer leuk gedaan met zang die inderdaad op JB lijkt.

Al met al een zeer goed album met zeer verzorgd gitaar,bas en drumwerk. Het zangwerk is ook erg goed, op enkele nummers net iets minder. Bij elkaar geef ik 4,5 sterren.

Vandaag weer eens geluisterd. Heerlijk volwassen uitstapje van 4 heren die hun sporen meer dan verdiend hebben in de (hard) rockwereld. Het is allemaal niet nieuw of grensverleggend maar who cares? Het steekt goed in elkaar en Schon krijgt de ruimte die hij bij Journey mondjesmaat krijgt. Wat me trouwens opvalt is dat de albums van Journey die hierna verschenen, meer gitaar gericht zijn. Beetje zelfde sound ook.

Waarom staat dit album twee keer op de site? Ik weet verder niet of er verschillen zijn behalve de kleur van dehoes.

Geen idee of dit de reden is maar: ik weet dat er twee hele verschillende mixen bestaan van het album.

De eerste versie kwam in eigen beheer en telde 11 songs. Frontiers bracht deze uit met 16 songs. Een ander verschil is dat op de eigen beheerversie Deen Castronovo te horen is op de drums terwijl op deze versie weer Virgil Donati te horen is.

Bedankt voor de updates.

Heerlijk klinkend album met louter topmuzikanten.

Vandaag sinds lange tijd weer eens geluisterd. Was bijna vergeten hoe goed dit album is. Ik denk dat ik dit misschien wel het album met de beste zangprestatie van Soto vind. In ieder geval zijn meest diverse. Al doe ik de albums met W.E.T. daarmee misschien wel te kort. Anyway, ik ben niet altijd even enthousiast over de zangcapriolen van de beste man. Dat hij kan zingen staat echter als een paal boven water. Neal Schon laat ook op een prima manier van zich horen. Hij heeft eigenlijk altijd, op welk album ook, een meer dan prima sound. Op dit album is dat ook het geval. De mooie open productie helpt daar uiteraard ook bij mee.